To by\u0142 jeden z takich koncert\u00f3w, kt\u00f3re si\u0119 zapami\u0119tuje i z kt\u00f3rych trudno wyj\u015b\u0107. W Filharmonii Narodowej wszystkie pi\u0119\u0107 sonat na wiolonczel\u0119 i fortepian Beethovena grali Nicolas Altstaedt i Alexander Lonquich.<\/p>\n
<\/p>\n
34-letniego wiolonczelisty nigdy dot\u0105d na \u017cywo nie s\u0142ysza\u0142am, cho\u0107 pewna by\u0142am, \u017ce gdzie\u015b widzia\u0142am to nazwisko w zwi\u0105zku z wyst\u0119pem w Polsce. No i fakt – wyst\u0105pi\u0142 na Festiwalu Beethovenowskim w 2013 r.<\/a>, graj\u0105c Koncert<\/em> Lutos\u0142awskiego. Ja nie by\u0142am na tym wydarzeniu obecna, poniewa\u017c tego dnia przemie\u015bci\u0142am si\u0119 ju\u017c do Krakowa na Misteria Paschalia, ale mo\u017cna to nadrobi\u0107 tutaj<\/a>. A mo\u017ce kto\u015b z Was by\u0142 na tym koncercie? To wybitna posta\u0107 <\/a>mimo m\u0142odego wieku (Gidon Kremer nie zaprosi\u0142by tuzinkowej osoby na swego nast\u0119pc\u0119 w Lockenhaus).<\/p>\n Alexandra Lonquicha znamy tu w Polsce ca\u0142kiem nie\u017ale. Z Konkursu Chopinowskiego w 1980 r., kiedy to otrzyma\u0142 wyr\u00f3\u017cnienie, pami\u0119tam go jak przez mg\u0142\u0119, bo wtedy by\u0142 g\u0142\u00f3wnie ha\u0142as o Pogorelicia i Danga. Po latach spotka\u0142am go w istniej\u0105cej w latach 90. Akademii Mozartowskiej, gdzie m\u0142odzi arty\u015bci z r\u00f3\u017cnych stron \u015bwiata uczyli si\u0119 gra\u0107 muzyk\u0119 kameraln\u0105; on by\u0142 jednym z ulubionych pedagog\u00f3w. Jego praca z m\u0142odzie\u017c\u0105, kt\u00f3r\u0105 mia\u0142am szcz\u0119\u015bcie obserwowa\u0107, by\u0142a fascynuj\u0105ca; rezultaty tak\u017ce (do dzi\u015b pami\u0119tam niesamowite wykonanie Kwintetu fortepianowego f-moll<\/em> Brahmsa). P\u00f3\u017aniej przyje\u017cd\u017ca\u0142 do nas sam (wspania\u0142y by\u0142 np. jego recital w krakowskich Sukiennicach) lub w towarzystwie; na Chopiejach gra\u0142 zar\u00f3wno na instrumencie wsp\u00f3\u0142czesnym, jak i erardzie, tak\u017ce z Philippe’em Herreweghe<\/a>.<\/p>\n Z Altstaedtem stanowi\u0105 niezwykle zgrany duet – obaj s\u0105 rasowymi kameralistami, a przy tym wida\u0107, \u017ce \u015bwietnie si\u0119 rozumiej\u0105. Altstaedt ma charakterystyczny spos\u00f3b grania, z widocznymi wp\u0142ywami wykonawstwa historycznego (np. cz\u0119sto d\u0142ugie nuty gra bez wibrowania); jego instrument (Giulio Cesare Gigli, 1760 r.) ma bardzo ciekawe brzmienie. A on sam – i Lonquich tak\u017ce – ma umiej\u0119tno\u015b\u0107 niemal zawieszania czasu. Wst\u0119py i wolne cz\u0119\u015bci by\u0142y niemal lunatyczne, pocz\u0105wszy od tego do I Sonaty<\/em> op. 5<\/a>, cho\u0107 p\u00f3\u017aniej jest to utw\u00f3r w stylu jeszcze haydnowskim, a sko\u0144czywszy na obu z op. 102; wolna cz\u0119\u015b\u0107 ostatniej zabrzmia\u0142a niemal jak ta ze s\u0142ynnego „Geistertrio” – te\u017c ciarki chodzi\u0142y po krzy\u017cu. A fragmenty szybkie bywa\u0142y naprawd\u0119 szybkie, ale grane zawsze z absolutn\u0105 swobod\u0105 i lekko\u015bci\u0105, tak \u017ce o technice w og\u00f3le si\u0119 nie my\u015bla\u0142o. Co jeszcze uderza\u0142o, to dba\u0142o\u015b\u0107 o barw\u0119, zw\u0142aszcza u pianisty: w pierwszych sonatach z op. 5 d\u017awi\u0119k bardziej dyskretny, wycofany; w kolejnych, p\u00f3\u017aniejszych – ju\u017c mocny i ca\u0142kowicie, r\u00f3wnorz\u0119dnie partneruj\u0105cy wiolonczeli. Wszystko absolutnie przemy\u015blane, ale i wyczute.<\/p>\n Mam nadziej\u0119, \u017ce kiedy\u015b te sonaty nagraj\u0105. W ka\u017cdym razie moim zdaniem powinni.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To by\u0142 jeden z takich koncert\u00f3w, kt\u00f3re si\u0119 zapami\u0119tuje i z kt\u00f3rych trudno wyj\u015b\u0107. W Filharmonii Narodowej wszystkie pi\u0119\u0107 sonat na wiolonczel\u0119 i fortepian Beethovena grali Nicolas Altstaedt i Alexander Lonquich.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6071"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6071"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6071\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6074,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6071\/revisions\/6074"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6071"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6071"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6071"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}