\u015awi\u0119to, kt\u00f3re w Poznaniu jest przede wszystkim imieninami ulicy \u015bw. Marcin, ma tradycyjnie konsekwencje na Pozna\u0144 Baroque.<\/p>\n
<\/p>\n
Po pierwsze, koncerty tego dnia przenosz\u0105 si\u0119 do Teatru Polskiego, bo Centrum Kultury Zamek jest g\u0142\u00f3wnym ogniskiem obchod\u00f3w. Po drugie, o 21. s\u0105 \u00a0ognie sztuczne, co nale\u017ca\u0142oby wcze\u015bniej przewidzie\u0107 i np. przesun\u0105\u0107 koncerty na wcze\u015bniejsze godziny. Trafi\u0142o tym razem na Wariacje Goldbergowskie<\/em> w wykonaniu Allana Rasmussena. Podobnie zdarzy\u0142o si\u0119 prawie dwa lata temu, kiedy recital Piotra Anderszewskiego w FN zbieg\u0142 si\u0119<\/a> ze \u201e\u015bwiate\u0142kiem do nieba\u201d Wielkiej Orkiestry \u015awi\u0105tecznej Pomocy. Z tym, \u017ce pianista w\u00f3wczas po prostu gra\u0142 dalej, a klawesynista dzi\u015b po kilku wariacjach wsta\u0142, zaproponowa\u0142 odczekanie i zszed\u0142 ze sceny, a kiedy wr\u00f3ci\u0142, rozpocz\u0105\u0142 w tym miejscu, w kt\u00f3rym przerwa\u0142.<\/p>\n S\u0142ysza\u0142am ju\u017c kiedy\u015b legendy o nocnym wykonaniu tego utworu przez tego artyst\u0119 w Parady\u017cu. Jak by\u0142o tym razem? Ciekawie, acz nie mia\u0142am wra\u017cenia jednej ca\u0142o\u015bci, jednego ci\u0105gu, lecz raczej skupiania si\u0119 na ka\u017cdej wariacji z osobna. To by\u0142a taka bardzo stateczna (nie myli\u0107 ze statyczn\u0105) interpretacja, cho\u0107 zdarzy\u0142o si\u0119 te\u017c troch\u0119 usterek. Ale by\u0142o te\u017c wiele \u015bwietnych, nietuzinkowych pomys\u0142\u00f3w.<\/p>\n To drugi koncert. A pierwszy, cho\u0107 mo\u017ce nie pasowa\u0142 do akustyki tego wn\u0119trza, wykorzysta\u0142 jego walory czysto teatralne. W tym roku na Pozna\u0144 Baroque rozbrzmiewa\u0142o wiele muzyki angielskiej \u2013 wype\u0142ni\u0142a trzy koncerty (licz\u0105c Haendla \u2013 cztery). Dzi\u015b Dowlandem, Purcellem, Peterem Philipsem itp. zaj\u0119\u0142a si\u0119 La Morra. Znany nam dobrze zesp\u00f3\u0142 \u201eoko\u0142obazylejski\u201d za\u0142o\u017cony i prowadzony przez Corin\u0119 Marti i Michala Gondko wyst\u0105pi\u0142 z dw\u00f3jk\u0105 wokalist\u00f3w: Ann\u0105 Miklashevich i Ivo Haunem de Oliveira, kt\u00f3rzy \u015bpiewali z prostot\u0105 i wdzi\u0119kiem, jakby \u015bpiewali zwyk\u0142e piosenki, a przy tym rzeczywi\u015bcie odgrywali scenki quasi-teatralne (mogli chodzi\u0107 po scenie cichutko, poniewa\u017c oboje byli na bosaka). Teatr objawi\u0142 si\u0119 te\u017c w organizowaniu prostych i trafnych efekt\u00f3w \u015bwietlnych. Muzyka wokalna przeplata\u0142a si\u0119 z instrumentaln\u0105 na r\u00f3\u017cne sk\u0142ady, te\u017c gran\u0105 absolutnie bezpretensjonalnie. W\u0142a\u015bnie bezpretensjonalno\u015b\u0107 jest chyba najbardziej \u201erzucaj\u0105c\u0105 si\u0119 w uszy\u201d cech\u0105 muzyk\u00f3w wyst\u0119puj\u0105cych na Pozna\u0144 Baroque. I na tym koncercie nie obesz\u0142o si\u0119 bez przyg\u00f3d \u2013 skrzypaczce p\u0119k\u0142a struna, na szcz\u0119\u015bcie zaraz przed przerw\u0105, a utw\u00f3r, z kt\u00f3rego musieli zrezygnowa\u0107, zagrali na bis, wi\u0119c straty nie by\u0142o.<\/p>\n