{"id":6084,"date":"2016-11-16T00:00:59","date_gmt":"2016-11-15T23:00:59","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6084"},"modified":"2016-11-16T00:00:59","modified_gmt":"2016-11-15T23:00:59","slug":"rodzinne-muzykowanie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2016\/11\/16\/rodzinne-muzykowanie\/","title":{"rendered":"Rodzinne muzykowanie"},"content":{"rendered":"

Dino Saluzzi, jego brat Felix na klarnecie i saksofonie, syn Jos\u00e9 Mar\u00eda na gitarze, bratanek Mat\u00edas na basie i psuj\u0105cy troch\u0119 t\u0119 rodzinn\u0105 statystyk\u0119 U.T. Gandhi zainaugurowali nostalgicznie tegoroczn\u0105, 14. Jazzow\u0105 Jesie\u0144 w Bielsku-Bia\u0142ej.<\/p>\n

<\/p>\n

Dodatkowo Tomasz Sta\u0144ko, zaraz po tym, jak wraz z burmistrzem Jackiem Krywultem otworzyli festiwal, wr\u00f3ci\u0142 na scen\u0119, by wykona\u0107 jeden utw\u00f3r z zespo\u0142em. Dino wyt\u0142umaczy\u0142, \u017ce bardzo chcia\u0142 zn\u00f3w po latach zagra\u0107 z dawnym przyjacielem. Kilkana\u015bcie lat temu nagrali wsp\u00f3lnie z kilkorgiem jeszcze muzyk\u00f3w pi\u0119kny album From the Green Hill.<\/em><\/a> Ale to by\u0142a p\u0142yta absolutnie \u201esta\u0144kowa\u201d, z jego utworami. Dzi\u015b to tr\u0119bacz dostosowa\u0142 si\u0119 troch\u0119 stylistycznie (pozostaj\u0105c jednak bez w\u0105tpienia sob\u0105, bo ju\u017c taki jest) do swych argenty\u0144skich koleg\u00f3w. Sam we wst\u0119pie do ksi\u0105\u017ceczki programowej festiwalu napisa\u0142: \u201eNie do ko\u0144ca wiem, gdzie to ma \u017ar\u00f3d\u0142o, ale czuj\u0119 ogromne pokrewie\u0144stwo z muzyk\u0105 Ameryki \u0141aci\u0144skiej. Zdumiewa mnie, \u017ce podczas swoich koncert\u00f3w, podr\u00f3\u017cuj\u0105c po tym kontynencie, czuj\u0119 si\u0119 jak u siebie, jak w domu\u201d.<\/p>\n

Sam zesp\u00f3\u0142 wype\u0142ni\u0142 sw\u00f3j koncert utworami z najnowszej p\u0142yty El valle de la infancia<\/em><\/a>, czyli Dolina dzieci\u0144stwa. To takie poczt\u00f3wki z rodzinnych stron muzyk\u00f3w, w kt\u00f3rych przeplataj\u0105 si\u0119 r\u00f3\u017cne argenty\u0144skie rytmy \u2013 wymienione w programie s\u0105 takie jak zamba, carnavalito, chacarera. Niekt\u00f3re brzmi\u0105 troch\u0119 jak z dobrej kawiarni w Buenos Aires (Saluzzi grywa\u0142 niegdy\u015b w takiej typowej orkiestrze tangowej), ale te\u017c s\u0105 i klimaty bardziej mroczne, maj\u0105ce\u00a0 sobie co\u015b dzikiego. Og\u00f3lnie te tematy pochodz\u0105 z p\u00f3\u0142nocy kraju \u2013 bandoneonista, podobnie jak jego rodzina, pochodzi z prowincji Salta. Przed bisami wyg\u0142osi\u0142 wzruszaj\u0105c\u0105 mow\u0119 swoj\u0105 charakterystyczn\u0105 \u0142aman\u0105 angielszczyzn\u0105, dzi\u0119kuj\u0105c za przybycie i t\u0142umacz\u0105c \u2013 z grubsza, poniewa\u017c nie by\u0142o \u0142atwo \u015bledzi\u0107 jego my\u015bl \u2013 \u00a0\u017ce za pomoc\u0105 muzyki chce powiedzie\u0107 co\u015b wi\u0119cej i \u017ce pokazuje nam melodie z krainy, z kt\u00f3rej pochodzi, by\u015bmy si\u0119 dowiedzieli, kim on jest.<\/p>\n

Dino ma ju\u017c swoje 81 lat, a koncert w Polsce by\u0142 ostatnim z d\u0142ugiego tourn\u00e9e promuj\u0105cego p\u0142yt\u0119, wi\u0119c wida\u0107 by\u0142o, \u017ce bardzo jest zm\u0119czony. Ale mimo to gdy jego bandoneon si\u0119 odzywa\u0142, co\u015b pi\u0119knego i szlachetnego zaczyna\u0142o si\u0119 dzia\u0107. Z towarzysz\u0105cych mu muzyk\u00f3w wyr\u00f3\u017cnia\u0142 si\u0119 gitarzysta, zw\u0142aszcza w momencie, gdy weszli w interesuj\u0105cy duet z basem. Jednak Dino by\u0142 zdecydowanie w centrum. Ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a niezwykle wzruszaj\u0105ca i zosta\u0142a nagrodzona przez publiczno\u015b\u0107 owacj\u0105 na stoj\u0105co.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dino Saluzzi, jego brat Felix na klarnecie i saksofonie, syn Jos\u00e9 Mar\u00eda na gitarze, bratanek Mat\u00edas na basie i psuj\u0105cy troch\u0119 t\u0119 rodzinn\u0105 statystyk\u0119 U.T. Gandhi zainaugurowali nostalgicznie tegoroczn\u0105, 14. Jazzow\u0105 Jesie\u0144 w Bielsku-Bia\u0142ej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6084"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6084"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6084\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6085,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6084\/revisions\/6085"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6084"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6084"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6084"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}