{"id":6090,"date":"2016-11-18T23:08:34","date_gmt":"2016-11-18T22:08:34","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6090"},"modified":"2016-11-18T23:08:34","modified_gmt":"2016-11-18T22:08:34","slug":"duza-dawka-shortera","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2016\/11\/18\/duza-dawka-shortera\/","title":{"rendered":"Du\u017ca dawka Shortera"},"content":{"rendered":"<p>Co \u0142\u0105czy Wayne\u2019a Shortera z Henrykiem Miko\u0142ajem G\u00f3reckim? To, \u017ce jego najnowszy utw\u00f3r <em>The Unfolding<\/em>, podobnie jak <em>IV Symfoni\u0119<\/em> G\u00f3reckiego, zam\u00f3wi\u0142y a\u017c cztery instytucje.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>By\u0142y to: Monterrey Jazz Festival, The Kennedy Center, wroc\u0142awski NFM dla festiwalu Jazztopad oraz Opening Nights Performing Arts at Florida State University. Nie dziwi wi\u0119c, \u017ce dzisiejszy koncert w NFM by\u0142 okre\u015blany jako premiera, cho\u0107 de facto by\u0142o to ju\u017c trzecie wykonanie. We Wroc\u0142awiu kanonicznemu kwartetowi Shortera (pianista Danilo Perez, kontrabasista John Patitucci i perkusista Brian Blade) towarzyszyli muzycy z miejscowego kwintetu d\u0119tego LutosAir plus jeszcze pi\u0119cioro d\u0119ciak\u00f3w.<\/p>\n<p>20-minutowy utw\u00f3r jest wyrafinowany, jak ca\u0142a muzyka Shortera z ostatnich lat. Harmonie modalne, zr\u0119czne \u0142\u0105czenie ch\u00f3ru instrument\u00f3w d\u0119tych z gr\u0105 kwartetu, troch\u0119 przeplatanek, a troch\u0119 wsp\u00f3lnej gry. Shorter gra\u0142 w tym utworze na saksofonie sopranowym, cho\u0107 przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 koncertu u\u017cywa\u0142 tenorowego.<\/p>\n<p>Bo <em>The Unfolding <\/em>by\u0142o zagrane na zako\u0144czenie i tu trzeba podziwia\u0107 kondycj\u0119 muzyk\u00f3w, zw\u0142aszcza \u017ce Shorter ma ju\u017c 83 lata i na scen\u0119 wchodzi z trudem. Ale kiedy siada i gra, \u017cadnych trudno\u015bci nie wida\u0107. Przed t\u0105 premier\u0105 kwartet gra\u0142 sam. Zabrzmia\u0142y dwa utwory, ka\u017cdy trwa\u0142 ko\u0142o p\u00f3\u0142 godziny (pierwszy nawet wi\u0119cej). Muzycy mieli nuty, wi\u0119c jest to forma gotowa, ale ca\u0142o\u015b\u0107 sprawia\u0142a wra\u017cenie ci\u0105gu opowie\u015bci, zaskakuj\u0105cych i surrealistycznych, nios\u0105cych przy tym swoist\u0105 muzyczn\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107 \u2013 to cecha, jaka najbardziej mi si\u0119 z Shorterem kojarzy. Co jeszcze jest charakterystyczne, to zwroty stylistyczne i blisko\u015b\u0107 klasyki wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci: kiedy s\u0142ucha\u0142am pocz\u0105tku pierwszego z utwor\u00f3w, przypomnia\u0142y mi si\u0119 r\u00f3\u017cne wskrzeszane w ostatnich latach dzie\u0142a <em>entartete Musik<\/em>. Harmonie, bywa\u0142o, kojarzy\u0142y mi si\u0119 z Messiaenem. Jednak prawdziwym zaskoczeniem by\u0142 dowcipny pocz\u0105tek drugiego z utwor\u00f3w: pianista graj\u0105cy z przytrzymywaniem m\u0142oteczk\u00f3w, basista \u2013 z zabawnymi glissandami, perkusista i saksofonista z wchodz\u0105cymi pojedynczymi przekornymi nutami, a co chwila jaki\u015b szata\u0144ski chichocik \u2013 siedzia\u0142am tym razem dalej, bo na balkonie, wi\u0119c nie zidentyfikowa\u0142am, czy to sam Shorter si\u0119 \u015bmia\u0142? Ale wygl\u0105da na to, \u017ce on. P\u00f3\u017aniej nastroje ju\u017c by\u0142y zupe\u0142nie inne, zmienne, ale ta aura wr\u00f3ci\u0142a te\u017c pod koniec utworu.<\/p>\n<p>Pi\u0119knie by\u0142o.<\/p>\n<p>PS. Sympatyczny, cho\u0107 troch\u0119 przegadany\u00a0<a href=\"http:\/\/www.jazzarium.pl\/przeczytaj\/artyku%C5%82y\/jazztopad-2016-wayne-shorter-rze%C5%BAbiarz-kt%C3%B3ry-zosta%C5%82-muzykiem\">tekst na Jazzarium<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Co \u0142\u0105czy Wayne\u2019a Shortera z Henrykiem Miko\u0142ajem G\u00f3reckim? To, \u017ce jego najnowszy utw\u00f3r The Unfolding, podobnie jak IV Symfoni\u0119 G\u00f3reckiego, zam\u00f3wi\u0142y a\u017c cztery instytucje.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6090"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6090"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6090\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6091,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6090\/revisions\/6091"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6090"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6090"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6090"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}