Dotar\u0142am w ko\u0144cu na koncert Agaty Zubel z zespo\u0142em Arte dei Suonatori. Obie strony s\u0105 otwarte i ciekawe, wi\u0119c efekt by\u0142 interesuj\u0105cy, acz nier\u00f3wny.<\/p>\n
<\/p>\n
AdS wyst\u0105pi\u0142 w wersji superkameralnej i rodzinnej: ma\u0142\u017ce\u0144stwo Goli\u0144skich (skrzypce), ma\u0142\u017ce\u0144stwo Pokrzywi\u0144skich (alt\u00f3wka i wiolonczela) plus Marcin \u015awi\u0105tkiewicz na klawesynie. Agata, kt\u00f3ra na koncertach muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej przebiera si\u0119 w kombinezony, tym razem wyst\u0105pi\u0142a w klasycznej b\u0142\u0119kitnej d\u0142ugiej sukni z falbanami na sp\u00f3dnicy i ods\u0142oni\u0119tymi ramionami. Kiedy \u015bpiewa klasyk\u0119, ubiera si\u0119 klasycznie – tak\u0105 ma zasad\u0119 od dawna.<\/p>\n
Ale tym razem \u015bpiewa\u0142a nie tylko klasyk\u0119. Repertuar by\u0142 bardzo szeroki. Przy klasyce zostaj\u0105c, czu\u0142a si\u0119 – co odczuwa\u0142o si\u0119 szczeg\u00f3lnie na pocz\u0105tku koncertu – jakby troch\u0119 speszona. Dlatego Lament Dydony<\/em> Purcella (swoj\u0105 drog\u0105 nie by\u0142 to najlepszy pomys\u0142 na rozpocz\u0119cie koncertu – nie z powodu samej muzyki, lecz trudno\u015bci) nie porusza\u0142 tak, jak m\u00f3g\u0142by. Ale ju\u017c wykonane kilka numer\u00f3w dalej Let Me Weep<\/em> by\u0142o bardziej przekonuj\u0105ce. Podobnie z Mozartem: aria Hrabiny Porgi amor<\/em> wypad\u0142a do\u015b\u0107 blado, aria Paminy – ju\u017c lepiej, a wykonana pod koniec kr\u00f3tka aria Elwiry Ah fuggi il traditor<\/em> by\u0142a znakomita, z tym, \u017ce ona ma zupe\u0142nie inny charakter, burzliwy i pe\u0142en furii. Takie utwory bardziej chyba artystce odpowiadaj\u0105.<\/p>\n Do tego repertuaru sk\u0142ad towarzysz\u0105cy by\u0142 naturalny. Ciekawy natomiast by\u0142 pomys\u0142 wykonywania pie\u015bni Schuberta z klawesynem. W Ma\u0142gorzacie przy ko\u0142owrotku<\/em> klawesyn by\u0142 nawet lepszym ko\u0142owrotkiem od fortepianu. Klawesyn towarzyszy\u0142 tak\u017ce artystce podczas wykona\u0144 dw\u00f3ch utwor\u00f3w z cyklu Zodiak<\/em> Stockhausena – w sumie dopuszczalny jest tu jakikolwiek instrument klawiszowy, mo\u017ce by\u0107 syntezator, wi\u0119c czemu nie klawesyn. Interesuj\u0105cym pomys\u0142em by\u0142o wykonanie – po ka\u017cdym z nich – innych fragment\u00f3w z cyklu Stockhausena, ale w wersji instrumentalnej (ju\u017c ze smyczkami), \u017ceby \u015bpiewaczka mog\u0142a odpocz\u0105\u0107.<\/p>\n Nie zabrak\u0142o i dzie\u0142 najbardziej wsp\u00f3\u0142czesnych – trzech pie\u015bni krakowskiego kompozytora Wojciecha Wid\u0142aka z cyklu SottoVoce<\/em>, napisanego do s\u0142\u00f3w w\u0142oskiego poety Lionello Griffo. Agata Zubel nagra\u0142a je swego czasu z Kwartetem \u015al\u0105skim; znalaz\u0142y si\u0119 na p\u0142ycie zespo\u0142u po\u015bwi\u0119conej pami\u0119ci kompozytora i przyjaciela zespo\u0142u Andrzeja Krzanowskiego. Trzeba powiedzie\u0107, \u017ce we wsp\u00f3\u0142czesnych utworach solistka czu\u0142a si\u0119 ju\u017c ca\u0142kowicie swobodnie – \u015bladu w nich nie by\u0142o szum\u00f3w, kt\u00f3re pojawia\u0142y si\u0119 w jej g\u0142osie przy niekt\u00f3rych utworach Purcella, Schuberta czy Mozarta. Jeszcze po drodze by\u0142y trzy z Siedmiu ludowych pie\u015bni hiszpa\u0144skich<\/em> de Falli (te\u017c z klawesynem!), z kt\u00f3rych najlepsza by\u0142a ostatnia – Polo<\/em>, gdzie Agata u\u017cy\u0142a swojego „dzikiego g\u0142osu”, kt\u00f3ry to efekt \u015bwietnie tu pasowa\u0142.<\/p>\n My\u015bl\u0119, \u017ce takie spotkanie dobrze zrobi\u0142o obu stronom. Szczeg\u00f3lne uznanie nale\u017cy si\u0119 klawesyni\u015bcie, znakomitemu we wszystkich swoich rolach.<\/p>\n 7 grudnia AdS wyst\u0105pi w tym samym miejscu z Gab\u0105 Kulk\u0105. Ale ja tego nie us\u0142ysz\u0119, bo ju\u017c b\u0119d\u0119 w Gda\u0144sku.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dotar\u0142am w ko\u0144cu na koncert Agaty Zubel z zespo\u0142em Arte dei Suonatori. Obie strony s\u0105 otwarte i ciekawe, wi\u0119c efekt by\u0142 interesuj\u0105cy, acz nier\u00f3wny.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6098"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6098"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6098\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6100,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6098\/revisions\/6100"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6098"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6098"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6098"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}