Przez ostatnie dwa lata odnosi\u0142am wra\u017cenie, \u017ce Grigorij Soko\u0142ow prze\u017cywa swoisty kryzys interpretacji. I teraz s\u0105 one bardzo dyskusyjne, ale te dzisiejsze nie wywo\u0142a\u0142y we mnie takiego protestu.<\/p>\n
<\/p>\n
O ile na dw\u00f3ch poprzednich jego warszawskich recitalach uderza\u0142y mnie zbyt wolne cz\u0119sto tempa oraz mniej ni\u017c kiedy\u015b niuans\u00f3w dynamicznych (w tym niepi\u0119kne, brutalne forte), to tym razem paleta by\u0142a bogatsza, cho\u0107 to najg\u0142o\u015bniejsze forte wci\u0105\u017c wydaje si\u0119 zbyt forsowne. Ale przynajmniej wi\u0119cej si\u0119 dzia\u0142o.<\/p>\n
Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142y eksperymenty z Mozartem. Trzy utwory grane bez przerw. Najpierw Sonata C-dur<\/em> KV 545 (tzw. Sonata facile<\/em>). Soko\u0142ow zrobi\u0142 z niej bibelocik, cichy i zamglony; nie wychodzi\u0142 w dynamice poza mezzo forte, troszk\u0119 jakby zamazywa\u0142 peda\u0142em, cho\u0107 artykulacja by\u0142a nieskazitelna; du\u017co ozdobnik\u00f3w, do\u015b\u0107 swobodnie potraktowanych (w jednym miejscu „dopisa\u0142” ca\u0142y takt). Mg\u0142a przedosta\u0142a si\u0119 jeszcze do pocz\u0105tku Fantazji c-moll<\/em>, ale rozwiewa\u0142a si\u0119 stopniowo, a ca\u0142kowicie si\u0119 rozwia\u0142a w momentach g\u0142o\u015bniejszych. Z Fantazji<\/em> bezpo\u015brednie przej\u015bcie do Sonaty c-moll<\/em> KV 457 – te utwory cz\u0119sto s\u0105 razem grywane, niezapomniane by\u0142o wykonanie Richtera na jego bodaj ostatnim warszawskim koncercie. To by\u0142a jednak inna bajka, troch\u0119 w niej dziwi\u0142y pojedyncze zwolnienia lub wycofania d\u017awi\u0119ku, ale interpretacja by\u0142a w miar\u0119 sp\u00f3jna.<\/p>\n Sp\u00f3jna by\u0142a r\u00f3wnie\u017c druga cz\u0119\u015b\u0107 koncertu po\u015bwi\u0119cona Schumannowi, tak\u017ce zagrana na jednym oddechu: Arabeska<\/em> wykonana w nostalgicznym nastroju oraz Fantazja C-dur<\/em>, w kt\u00f3rej pianista potrafi\u0142 nie wpa\u015b\u0107 w mielizny gro\u017c\u0105ce wi\u0119kszo\u015bci wykonawc\u00f3w. W drugiej cz\u0119\u015bci pojawia\u0142o si\u0119 niestety owo ostre, niezbyt pi\u0119kne forte (ale na szcz\u0119\u015bcie nie ca\u0142y czas), natomiast pi\u0119knie uchwycony zosta\u0142 nastr\u00f3j ostatniej cz\u0119\u015bci, owej „ciszy po burzy”.<\/p>\n No i rytua\u0142 jak zawsze: owacje, krzyki, stojaki i sze\u015b\u0107 (zakontraktowanych jak zawsze?) bis\u00f3w, granych tradycyjnie co drugie wyj\u015bcie. Powt\u00f3rzy\u0142 z zesz\u0142orocznego programu prawie ca\u0142y D 780 Schuberta, ale gra\u0142 zupe\u0142nie inaczej ni\u017c wtedy, z wi\u0119kszym zr\u00f3\u017cnicowaniem i dobrymi tempami. Nie zagra\u0142 tylko pierwszego moment musical<\/em>, a mi\u0119dzy pi\u0105ty i sz\u00f3sty wetkn\u0105\u0142 jeszcze Mazurek h-moll<\/em> op. 30 nr 2 Chopina. Og\u00f3lnie wychodzi\u0142am z koncertu w lepszym nastroju.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Przez ostatnie dwa lata odnosi\u0142am wra\u017cenie, \u017ce Grigorij Soko\u0142ow prze\u017cywa swoisty kryzys interpretacji. I teraz s\u0105 one bardzo dyskusyjne, ale te dzisiejsze nie wywo\u0142a\u0142y we mnie takiego protestu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6101"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6101"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6101\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6105,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6101\/revisions\/6105"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6101"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6101"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6101"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}