Max Emanuel Cencic by\u0142 w tym roku w zdecydowanie lepszej formie ni\u017c dwa lata temu, kiedy to z zespo\u0142em Il Pomo d\u2019Oro r\u00f3wnie\u017c ko\u0144czy\u0142 festiwal Actus Humanus.<\/p>\n
<\/p>\n
W\u00f3wczas by\u0142 przezi\u0119biony, cho\u0107 i tak nie\u017ale sobie poradzi\u0142. Teraz by\u0142o ju\u017c ca\u0142kiem w porz\u0105dku. Tym razem kontratenor wyst\u0105pi\u0142 z zespo\u0142em Armonia Atenea (pochodz\u0105cym, jak sama nazwa wskazuje, z Aten), z kt\u00f3rym w\u0142a\u015bnie ponad dwa lata temu, w lutym 2014 r., pokaza\u0142 si\u0119 na p\u0142ycie Dekki pt. Rokoko<\/em>, po\u015bwi\u0119conej muzyce Johanna Adolfa Hassego. Dzisiejszy koncert, co ciekawe, mia\u0142 ten sam tytu\u0142, ale arie by\u0142y w wi\u0119kszo\u015bci zupe\u0142nie inne ni\u017c na p\u0142ycie \u2013 mo\u017ce jedna by\u0142a wsp\u00f3lna.<\/p>\n Jest z czego wybiera\u0107, bo Hasse by\u0142 wyj\u0105tkowo p\u0142odnym kompozytorem. \u0141atwo si\u0119 wtedy pisa\u0142o, wystarcza\u0142o porusza\u0107 si\u0119 w okre\u015blonej konwencji, u\u017cywa\u0107 okre\u015blonych formu\u0142ek. A \u017ce zam\u00f3wie\u0144 by\u0142o sporo, to i samej muzyki pozosta\u0142o wiele. Hasse by\u0142, jak wiadomo, tyle\u017c ceniony za \u017cycia, co zapomniany po \u015bmierci; dopiero od stosunkowo niedawna wykonuje si\u0119 go zn\u00f3w w wi\u0119kszym troch\u0119 zakresie, ale takiego powodzenia ta muzyka ju\u017c nigdy mie\u0107 nie b\u0119dzie. Jednak jest bardzo efektowna, a arie wci\u0105\u017c mog\u0105 s\u0142u\u017cy\u0107 prawdziwym popisom.<\/p>\n Cencic, jak poprzednim razem, zastosowa\u0142 system dwie arie \u2013 utw\u00f3r instrumentalny \u2013 dwie arie. Wszystkie pary arii u\u0142o\u017cone by\u0142y na tej samej zasadzie: najpierw \u015bpiewna, potem popisowa. Dobra zasada \u2013 na tej wolniejszej mo\u017cna by\u0142o dodatkowo si\u0119 roz\u015bpiewa\u0107. Zesp\u00f3\u0142 ponadto zagra\u0142 dwa dzie\u0142a Vivaldiego \u2013 Sinfoni\u0119 g-moll<\/em> oraz Sonat\u0119 d-moll<\/em> \u2013 oraz Koncert G-dur<\/em> na mandolin\u0119 Hassego, ten sam, kt\u00f3ry znajduje si\u0119 na wspomnianej p\u0142ycie: Theodoros Kitsos zmienia tu swoj\u0105 teorb\u0119 na male\u0144k\u0105 mandolink\u0119. Podejrzewam, \u017ce z ty\u0142u ko\u015bcio\u0142a (Centrum \u015bw. Jana) mog\u0142a by\u0107 s\u0142abo s\u0142yszalna; nie wiem zreszt\u0105, jak s\u0142yszalny by\u0142 sam Cencic, kt\u00f3ry przecie\u017c nie ma bardzo dono\u015bnego g\u0142osu. Ale publiczno\u015b\u0107 (a w\u015br\u00f3d niej ca\u0142kiem niema\u0142y desant znajomych operomaniak\u00f3w warszawskich) okaza\u0142a swoje zadowolenie, by\u0142 nawet bis.<\/p>\n No i sko\u0144czy\u0142 si\u0119 tydzie\u0144 oderwania od rzeczywisto\u015bci. Tegoroczny Actus Humanus trzeba uzna\u0107 za udany; nie by\u0142o ani jednej wpadki, wszystkie koncerty nie spada\u0142y poni\u017cej wysokiego poziomu, cho\u0107 oczywi\u015bcie mog\u0142y si\u0119 podoba\u0107 bardziej lub mniej. Ale to ju\u017c rzecz gustu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Max Emanuel Cencic by\u0142 w tym roku w zdecydowanie lepszej formie ni\u017c dwa lata temu, kiedy to z zespo\u0142em Il Pomo d\u2019Oro r\u00f3wnie\u017c ko\u0144czy\u0142 festiwal Actus Humanus.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6124"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6124"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6124\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6126,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6124\/revisions\/6126"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6124"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6124"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6124"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}