W tym roku przypada 80 lat od \u015bmierci Karola Szymanowskiego, wi\u0119c program \u0141a\u0144cucha XIV konfrontuje tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Szymanowskiego i Lutos\u0142awskiego. Nie tylko ich zreszt\u0105.<\/p>\n
<\/p>\n
NOSPR pod batut\u0105 Alexandra Liebreicha wyda\u0142 w ostatnich latach w niemieckiej firmie Accentus trzy p\u0142yty z muzyk\u0105 obu kompozytor\u00f3w, z tym, \u017ce w przypadku Szymanowskiego s\u0105 to utwory wcze\u015bniejsze. Na naj\u015bwie\u017cszej z p\u0142yt, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie si\u0119 ukaza\u0142a, jest w\u0142a\u015bnie IV Symfonia<\/em> Lutos\u0142awskiego i bardzo dobrze, poniewa\u017c – jak si\u0119 okazuje, inaczej ni\u017c wspomnia\u0142am w poprzednim wpisie – na koncert inauguracyjny \u0141a\u0144cucha w Studiu im. Lutos\u0142awskiego pocz\u0105tkowo zaplanowana by\u0142a III Symfonia<\/em>, a potem przysz\u0142a wiadomo\u015b\u0107, \u017ce wybra\u0142 j\u0105 ju\u017c Kaspszyk. Ale w tej sytuacji \u0142atwo by\u0142o zrobi\u0107 podmiank\u0119, zreszt\u0105 by\u0107 mo\u017ce Czwarta<\/em> nawet lepiej pasowa\u0142a do kontekstu.<\/p>\n Na pocz\u0105tek mocne uderzenie: III Symfonia „Pie\u015b\u0144 o nocy”<\/em> Szymanowskiego. Dlaczego? Poniewa\u017c Lutos\u0142awski wspomina\u0142 kiedy\u015b w rozmowie z Tadeuszem Kaczy\u0144skim, jak wielkie wra\u017cenie wywar\u0142 na nim ten utw\u00f3r, kiedy us\u0142ysza\u0142 go po raz pierwszy b\u0119d\u0105c jedenastolatkiem. Dzi\u015b solist\u0105 by\u0142 m\u0142ody tenor Andrzej Lampert; \u015bpiewa\u0142 bardzo przyzwoicie, cho\u0107 oczywi\u015bcie nie zawsze by\u0142o go s\u0142ycha\u0107 – niestety kompozytor tak to napisa\u0142 (s\u0142ysza\u0142am kiedy\u015b, jak w Brukseli <\/a>solista \u015bpiewa\u0142 z balkonu i by\u0142 s\u0142yszalny). Liebreich dyrygowa\u0142 tym utworem po raz pierwszy w \u017cyciu, ale spisa\u0142 si\u0119 znakomicie; ch\u00f3r Filharmonii Krakowskiej trzyma\u0142 r\u00f3wnie\u017c wysoki poziom.<\/p>\n Po orientalizmie u Szymanowskiego – r\u00f3wnie\u017c orientalizm, ale i frankofonia u Ravela. Szeherezada<\/em>, trzy pie\u015bni na g\u0142os z orkiestr\u0105 to utw\u00f3r przepi\u0119kny i bardzo ravelowski, zmys\u0142owy i rozmarzony. Tu solistk\u0105 by\u0142a Iwona Sobotka – g\u0142osowo nie mam zastrze\u017ce\u0144, wola\u0142abym jednak mniej „polsk\u0105” wymow\u0119 j\u0119zyka francuskiego.<\/p>\n Orientalizmem Lutos\u0142awski si\u0119 nie zajmowa\u0142, frankofoni\u0105 – jak najbardziej i w\u0142a\u015bciwie najlepiej pasowa\u0142by do kontekstu jaki\u015b francuski cykl, mo\u017ce Paroles<\/em> tiss\u00e9es<\/em><\/span>? Ale zestaw trzech utwor\u00f3w wokalno-orkiestrowych by\u0142by ju\u017c mo\u017ce zbyt ryzykowny. Wi\u0119c IV Symfonia<\/em> – i dobrze, \u017ce ona, bo jest bardzo \u015bpiewna. W wielu miejscach, nawet na partyturze wydanej przez PWM, wymienia si\u0119 jako pierwsze wykonanie w Polsce to z Warszawskiej Jesieni 1993 z udzia\u0142em orkiestry Filharmonii Narodowej pod batut\u0105 kompozytora. Nie jest to prawd\u0105 – polskiego prawykonania kilka miesi\u0119cy wcze\u015bniej, 25 maja, dokona\u0142 r\u00f3wnie\u017c NOSPR pod batut\u0105 Antoniego Wita. Wspomina\u0142am nawet ten koncert na blogu – tutaj<\/a>. Wit mnie w\u00f3wczas zaskoczy\u0142 na plus, ale interpretacja Liebreicha podoba\u0142a mi si\u0119 jeszcze bardziej. Co \u0142\u0105czy\u0142o t\u0119 symfoni\u0119 z kontekstem? Z Szymanowskim mo\u017ce niewiele, z Ravelem wi\u0119cej, ale jedno by\u0142o wsp\u00f3lne we wszystkich utworach – nastr\u00f3j rozmarzenia.<\/p>\n Jutro w tym samym miejscu Kwartet \u015al\u0105ski, a do Szymanowskiego i Lutos\u0142awskiego – Strawi\u0144ski i Webern.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W tym roku przypada 80 lat od \u015bmierci Karola Szymanowskiego, wi\u0119c program \u0141a\u0144cucha XIV konfrontuje tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Szymanowskiego i Lutos\u0142awskiego. Nie tylko ich zreszt\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6211"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6211"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6211\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6213,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6211\/revisions\/6213"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6211"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6211"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6211"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}