{"id":6270,"date":"2017-02-18T21:10:32","date_gmt":"2017-02-18T20:10:32","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6270"},"modified":"2017-02-18T21:13:50","modified_gmt":"2017-02-18T20:13:50","slug":"czy-figaro-sie-rozwiodl","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2017\/02\/18\/czy-figaro-sie-rozwiodl\/","title":{"rendered":"Czy Figaro si\u0119 rozwi\u00f3d\u0142?"},"content":{"rendered":"

Tego mo\u017cna si\u0119 dowiedzie\u0107 z opery Eleny Langer Rozw\u00f3d Figara<\/em>, zam\u00f3wionej przez Davida Pountneya i pokazanej w jego re\u017cyserii w Teatrze Wielkim w Poznaniu.<\/p>\n

<\/p>\n

Znany nam z Bregencji i Warszawy re\u017cyser jest od sezonu 2011\/12 dyrektorem Narodowej Opery Walijskiej. Jej specyfika jest taka, \u017ce cho\u0107 g\u0142\u00f3wna jej siedziba znajduje si\u0119 w Cardiff, to funkcjonuje jako teatr objazdowy, odwiedzaj\u0105cy miasta nie tylko w Walii, lecz w Anglii. Planuj\u0105c sezon trzeba wi\u0119c my\u015ble\u0107 cyklami – je\u015bli jedzie si\u0119 do jakiego\u015b miasta, to dobrze jest zagra\u0107 par\u0119 r\u00f3\u017cnych przedstawie\u0144 z rz\u0119du. Pomys\u0142em na zesz\u0142y sezon by\u0142a trylogia Beaumarchais, czyli Cyrulik sewilski<\/em> Rossiniego, Wesele Figara<\/em> Mozarta i w\u0142a\u015bnie owo nowe dzie\u0142o kompozytorki<\/a> urodzonej w Moskwie, ale od lat dzia\u0142aj\u0105cej w Londynie.<\/p>\n

Pountney by\u0142 tu motorem nie tylko jako dyrektor (to on wymy\u015bli\u0142, \u017ceby da\u0107 zam\u00f3wienie w\u0142a\u015bnie Langer, z kt\u00f3rej tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 si\u0119 ju\u017c zetkn\u0105\u0142), ale te\u017c jako autor libretta. Opar\u0142 si\u0119 na dw\u00f3ch sztukach. Pierwsz\u0105 z nich jest ostatnia cz\u0119\u015b\u0107 trylogii samego\u00a0Beaumarchais, czyli Wyst\u0119pna matka<\/em>. Ow\u0105 tytu\u0142ow\u0105 matk\u0105 jest Hrabina, kt\u00f3ra na jedn\u0105 noc zapomnia\u0142a si\u0119 z Cherubinkiem, czego efektem by\u0142 syn – Hrabia by\u0142 tej zdrady nie\u015bwiadomy, bo w\u0142a\u015bnie pojecha\u0142 do Londynu (ten wyjazd by\u0142 zapowiadany w Weselu<\/em>). Drug\u0105 sztuk\u0105 jest dzie\u0142o austro-w\u0119gierskiego pisarza \u00d6d\u00f6na von Horv\u00e1tha, przenosz\u0105ce akcj\u0119 do czas\u00f3w jemu wsp\u00f3\u0142czesnych – w lata 30. XX w. Almavivowie z dzie\u0107mi (jest te\u017c z nimi wychowanica, kt\u00f3ra okazuje si\u0119 z kolei nie\u015blubn\u0105 c\u00f3rk\u0105 Hrabiego z Barbarin\u0105) i s\u0142u\u017c\u0105cymi uciekaj\u0105 przed wojn\u0105\/rewolucj\u0105, to jest powodem przer\u00f3\u017cnych perturbacji. Pountney dodaje now\u0105, kluczow\u0105 posta\u0107: Majora, uosobienia z\u0142a, agenta s\u0142u\u017cb specjalnych.<\/span><\/p>\n

Akcji dalej opowiada\u0107 nie b\u0119d\u0119, bo jeszcze w Poznaniu dwa spektakle (jutro i w niedziel\u0119 za tydzie\u0144) i mo\u017ce kto\u015b to zobaczy. Natomiast zn\u00f3w uderza aktualno\u015b\u0107 historii, jak to dzi\u015b si\u0119 dzieje z wieloma dzie\u0142ami dotycz\u0105cymi tej epoki. Zacytujmy cho\u0107by dialog z samego pocz\u0105tku. Major<\/strong>: – Oczywi\u015bcie traficie wszyscy do aresztu jako nielegalni imigranci, podejrzani o wywrotowe, rewolucyjne knowania<\/em>. Wszyscy<\/strong>: – Uciekamy przed rewolucj\u0105!<\/em> Major<\/strong>: – Do aresztu!<\/em> Ale wkr\u00f3tce si\u0119 okazuje, \u017ce s\u0105 z Hrabi\u0105 kolegami z wojska, wi\u0119c puszcza ich wolno, nie przestaj\u0105c jednak mie\u0107 z\u0142owieszczego wp\u0142ywu na ich \u017cycie.<\/p>\n

Co si\u0119 dzieje ze znanymi nam postaciami? Ostatecznie to kobiety – jak to w trudnych czasach bywa – wykazuj\u0105 wi\u0119ksz\u0105 si\u0142\u0119 przetrwania. M\u0119\u017cczy\u017ani pogr\u0105\u017caj\u0105 si\u0119 w prostracji. Ale ko\u0144czy si\u0119 pogodzeniem wszystkich par. Tyle \u017ce nie jest to happy end, bo straszny czas trwa. Na pytanie, czy to jest komedia, czy dramat, Pountney odpowiedzia\u0142: thriller komediowy.<\/p>\n

Muzyka Eleny Langer jest do\u015b\u0107 eklektyczna – obok fragment\u00f3w bliskich ekspresjonizmowi zawiera elementy pastiszu, z kt\u00f3rych najciekawszy to przyporz\u0105dkowanie od pewnego momentu postaci Majora muzyki a la zwulgaryzowany Piazzolla oraz wypady w stron\u0119 musicalow\u0105 w wykonaniu Zuzanny (kt\u00f3ra na kr\u00f3tko staje si\u0119 \u015bpiewaczk\u0105 kabaretow\u0105) i \u015bpiewaj\u0105cego kontratenorem Cheruba – tak, to dawny Cherubinek, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 cynicznym w\u0142a\u015bcicielem knajpy. W\u015br\u00f3d ciekawych, \u0142atwo mobilnych i szybko zmienialnych (objazdowo\u015b\u0107!) dekoracji, kt\u00f3re Walijczykom s\u0142u\u017cy\u0142y do wszystkich cz\u0119\u015bci trylogii, poruszaj\u0105 si\u0119 soli\u015bci – prawdziw\u0105 klas\u0119, je\u015bli chodzi o g\u0142os i interpretacj\u0119, r\u00f3wnie\u017c aktorsk\u0105, pokaza\u0142 jedyny \u015bpiewak, kt\u00f3ry bra\u0142 udzia\u0142 r\u00f3wnie\u017c w walijskich spektaklach – Alan Oke w roli Majora. Nasi te\u017c byli wyr\u00f3wnani, \u015bwietna zw\u0142aszcza Joanna Freszel w roli Zuzanny i ma\u0142o, lecz smacznie \u015bpiewaj\u0105cy Stanis\u0142aw Kuflyuk jako Hrabia. Ale te\u017c Magdalena Nowacka (Hrabina), Robert Gierlach (Figaro), Cherub (Tomasz Raczkiewicz), Angelika (Joanna K\u0119dzior) i Serafin (Magdalena Wachowska) pokazali si\u0119 od dobrej strony. A muzycznie nad ca\u0142o\u015bci\u0105 czuwa\u0142 znakomity jak zawsze Tadeusz Koz\u0142owski, kt\u00f3ry, jak za\u017cartowa\u0142 po spektaklu, „szuka\u0142 w nim Pucciniego”.<\/p>\n

Tutaj trailer<\/a>, a tu polska zapowied\u017a<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tego mo\u017cna si\u0119 dowiedzie\u0107 z opery Eleny Langer Rozw\u00f3d Figara, zam\u00f3wionej przez Davida Pountneya i pokazanej w jego re\u017cyserii w Teatrze Wielkim w Poznaniu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6270"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6270"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6270\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6275,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6270\/revisions\/6275"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6270"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6270"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6270"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}