Na urodziny Chopina NIFC wyda\u0142 dwie kolejne p\u0142yty z serii niebieskiej, po\u015bwi\u0119conej osobowo\u015bciom Konkurs\u00f3w Chopinowskich. Tym razem – z tych dawniejszych: Michela Blocka i Angeli Hewitt.<\/p>\n
<\/p>\n
Michel Block – c\u00f3\u017c to by\u0142a za legenda. Przyjecha\u0142 do Warszawy w 1960 r. jako 23-latek i zrobi\u0142 wra\u017cenie na publiczno\u015bci, chyba szczeg\u00f3lnie na damskiej jej cz\u0119\u015bci, bo mia\u0142 ch\u0142opak osobisty wdzi\u0119k. Ja by\u0142am w\u00f3wczas dzieckiem wczesnopodstaw\u00f3wkowym, ale pami\u0119tam, jak zachwyca\u0142a si\u0119 nim moja starsza siostra, pami\u0119tam te\u017c pojedyncze utwory z jego programu. Teraz mo\u017cna sobie przypomnie\u0107 wra\u017cenie (w przypadku starszych s\u0142uchaczy) lub dowiedzie\u0107 si\u0119, jak to by\u0142o naprawd\u0119 (w przypadku m\u0142odszych). A legend\u0119 sympatycznego rudzielca powi\u0119kszy\u0142 jeszcze cz\u0142onek \u00f3wczesnego jury, Artur Rubinstein, kt\u00f3ry cho\u0107 nie mia\u0142 w\u0105tpliwo\u015bci (jak chyba jednak wi\u0119kszo\u015b\u0107), \u017ce I nagroda nale\u017cy si\u0119 bezsprzecznie 18-letniemu Maurizio Polliniemu, przyzna\u0142 Blockowi – kt\u00f3ry musia\u0142 si\u0119 wtedy zadowoli\u0107 wy\u0142\u0105cznie wyr\u00f3\u017cnieniem – w\u0142asn\u0105 prywatn\u0105 nagrod\u0119. Natychmiast rozp\u0119ta\u0142y si\u0119 plotki, \u017ce Block jest nie\u015blubnym synem Rubinsteina, czym domniemany ojciec chyba najlepiej si\u0119 bawi\u0142. M\u0142ody za\u015b pianista otrzyma\u0142 w dwa lata p\u00f3\u017aniej presti\u017cow\u0105 Nagrod\u0119 Leventritta i przez pewien czas rozwija\u0142 b\u0142yskotliw\u0105 karier\u0119. Jednak w ko\u0144cu lat 70. przerwa\u0142 j\u0105 i ca\u0142kowicie zaanga\u017cowa\u0142 si\u0119 w pedagogik\u0119 (w Bloomington); podobno by\u0142 w tym \u015bwietny. Zmar\u0142 przedwcze\u015bnie w 2003 r., maj\u0105c 66 lat.<\/p>\n
Jak si\u0119 s\u0142ucha Blocka po latach? By\u0142 pianist\u0105 nowoczesnym jak na tamt\u0105 epok\u0119, prze\u0142amuj\u0105c romantyzm bardzo wyrazist\u0105, niemal antyromantyczn\u0105 z ducha artykulacj\u0105. Na pocz\u0105tek pierwszej z dw\u00f3ch p\u0142yt albumu – dwa wielkie konkursowe przeboje: Polonez As-dur<\/em>, zagrany z prawdziwym rozmachem, i Walc As-dur<\/em> op. 34 nr 1, taki w\u0142a\u015bnie „przezroczysty”, z ka\u017cd\u0105 niemal nutk\u0105 osobno, a przez to jakby bardziej taneczny. Najs\u0142abszym ogniwem jego konkursowych wykona\u0144 by\u0142y etiudy, w kt\u00f3rych nawet chwilami nie bardzo si\u0119 wyrabia (mo\u017ce by\u0142y niedo\u0107wiczone?), o wiele lepsze wra\u017cenie sprawiaj\u0105 preludia (cho\u0107 tu Pollini by\u0142 bezkonkurencyjny). Bardzo dziwna jest Sonata b-moll<\/em>, zw\u0142aszcza Scherzo<\/em>, troch\u0119 sztywne i toporne, oraz jakby beznami\u0119tna \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 Marsza \u017ca\u0142obnego<\/em>. Za to niezwykle interesuj\u0105cy jest fina\u0142, zagrany bez \u015bladu peda\u0142u: prawdziwe – jak to nazwa\u0142 enigmatycznie Chopin – „ogadywanie” po marszu. Na drugiej p\u0142ycie mamy nieco ekscentryczny Nokturn Es-dur<\/em> op. 55 nr 2, pe\u0142ne wdzi\u0119ku mazurki (chyba to one i polonez wywo\u0142a\u0142y taki entuzjazm zar\u00f3wno publiczno\u015bci, jak Rubinsteina) i na koniec nier\u00f3wny, ale te\u017c ciekawy Koncert f-moll<\/em>. W sumie: dobrze, \u017ce w\u00f3wczas I nagrod\u0119 otrzyma\u0142 w\u0142a\u015bnie Pollini, ale Block m\u00f3g\u0142by zosta\u0107 oceniony wy\u017cej i otrzyma\u0107 jedn\u0105 z nagr\u00f3d. Wiadomo jednak, jakie by\u0142y czasy i jak si\u0119 dopieszcza\u0142o w\u00f3wczas Rosjan.<\/p>\n