Nie w ca\u0142o\u015bci, bo by\u0142 i Mozart, ale muzyka czeska tego wieczoru dominowa\u0142a – w kompetentnym wykonaniu Czeskiej Filharmonii pod batut\u0105 Jir\u00edego B\u011blohl\u00e1vka.<\/p>\n
<\/p>\n
Mozart by\u0142 te\u017c jedynym punktem programu, kt\u00f3ry mnie nie zadowoli\u0142. Zamiast Nicolaja Znaidera, kt\u00f3ry mia\u0142 wykona\u0107 parti\u0119 solow\u0105 w Koncercie skrzypcowym A-dur<\/em>, wyst\u0105pi\u0142a 28-letnia skrzypaczka z Korei Po\u0142udniowej, Ye-Eun Choi, nieznana tu jeszcze protegowana Anne-Sophie Mutter. Wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce to znakomita rekomendacja, ponadto artystka dysponowa\u0142a instrumentem Guadagniniego z 1765 r., kt\u00f3ry brzmia\u0142 w istocie przepi\u0119knie. Ale za tym brzmieniem niewiele si\u0119 kry\u0142o. Technicznie by\u0142o w porz\u0105dku, jednak jako\u015b brak\u0142o mi duszy, istoty Mozarta. Ten brak dope\u0142ni\u0142 si\u0119 jeszcze w ci\u0119\u017ckim akompaniamencie orkiestry, zbyt du\u017cej do tej muzyki (trzy kontrabasy!). Szkoda.<\/p>\n Koncert rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 utworem, kt\u00f3rego dot\u0105d nie zna\u0142am: uwertur\u0105 Otello <\/em><\/a>Dvo\u0159\u00e1ka. Jak to u tego kompozytora, porz\u0105dny kawa\u0142 orkiestrowej roboty, logiczna forma, a wszystko to wykonane z pe\u0142nym zrozumieniem. Ale dzie\u0142em, na kt\u00f3re najbardziej czeka\u0142am, by\u0142a IV Symfonia<\/em> Bohuslava Martin\u016f. To kompozytor, kt\u00f3rego ogromnie ceni\u0119 i chcia\u0142abym go lepiej pozna\u0107 – ju\u017c wielokrotnie zdarza\u0142o mi si\u0119 trafi\u0107 na jego muzyk\u0119 w radiu, nie wiedz\u0105c, \u017ce to jego, i zawsze mnie zaciekawia\u0142a. By\u0142 niezwykle p\u0142odny, samych oper napisa\u0142 kilkana\u015bcie i chyba nie wszystkie zosta\u0142y wystawione, nawet w jego ojczy\u017anie – w komunistycznej Czechos\u0142owacji ten uciekinier do Stan\u00f3w by\u0142 na indeksie. Dzi\u015b Czesi cz\u0119\u015bciowo to nadrabiaj\u0105, a\u00a0B\u011blohl\u00e1vek jest tu jednym z propagator\u00f3w, podobnie jak utwor\u00f3w symfonicznych Martin\u016f. Podziwia\u0142 tu niedawno maestra schwarzerpeter<\/strong>, zwracaj\u0105c uwag\u0119 na prowadzenie VI Symfonii<\/em> z pami\u0119ci. Z IV Symfoni\u0105<\/em> by\u0142o to samo, a jest to dzie\u0142o z pewno\u015bci\u0105 piekielnie trudne do nauczenia si\u0119, poniewa\u017c cho\u0107 tonalno\u015b\u0107 co i rusz si\u0119 pojawia (w I cz\u0119\u015bci rozbrzmiewaj\u0105 nawet momentami kawa\u0142ki zupe\u0142nie brahmsowskich temat\u00f3w), ale jest w tym wszystkim jaka\u015b g\u0119sto\u015b\u0107, jaka\u015b polifonia nie linii melodycznych, lecz rytm\u00f3w, faktur i r\u00f3\u017cnego rodzaju muzycznych zdarze\u0144, \u0142\u0105czonych niekiedy w spos\u00f3b do\u015b\u0107 zaskakuj\u0105cy. Mnie osobi\u015bcie taki spos\u00f3b prowadzenia narracji bardzo wci\u0105ga.\u00a0B\u011blohl\u00e1vek mia\u0142 do dyspozycji porz\u0105dny, pos\u0142uszny instrument, jakim jest jego praska orkiestra, ale znalaz\u0142am na tubie wykonanie BBC Symphony Orchestra<\/a> (pod tym samym dyrygentem, swoim szefem w latach 2006-12), kt\u00f3rej to orkiestry brzmienie podoba mi si\u0119 bardziej. Bardzo podoba mi si\u0119 spos\u00f3b dyrygowania B\u011blohl\u00e1vka, elegancki i precyzyjny. Dwa bisy by\u0142y r\u00f3wnie\u017c czeskie i bardzo jestem wdzi\u0119czna, \u017ce bracia Czesi nie pojechali bana\u0142em Ta\u0144c\u00f3w s\u0142owia\u0144skich<\/em> Dvo\u0159\u00e1ka. Zagrano wi\u0119c Smetany efektown\u0105 Sko\u010dn\u0105 <\/em>ze Sprzedanej narzeczonej<\/em>, a po\u017cegnano si\u0119 z nami melancholijnie Valse triste<\/em><\/a> Oskara Nedbala.<\/span><\/p>\n PS. Uderzaj\u0105ce by\u0142o zmaskulinizowanie orkiestry. Panie, owszem by\u0142y, ale w du\u017cej mniejszo\u015bci i g\u0142\u00f3wnie gdzie\u015b z ty\u0142u… C\u00f3\u017c, Wiede\u0144 blisko.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie w ca\u0142o\u015bci, bo by\u0142 i Mozart, ale muzyka czeska tego wieczoru dominowa\u0142a – w kompetentnym wykonaniu Czeskiej Filharmonii pod batut\u0105 Jir\u00edego B\u011blohl\u00e1vka.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6323"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6323"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6323\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6330,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6323\/revisions\/6330"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6323"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6323"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6323"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n<\/span><\/p>\n