{"id":6331,"date":"2017-03-18T01:16:21","date_gmt":"2017-03-18T00:16:21","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6331"},"modified":"2017-03-18T09:56:06","modified_gmt":"2017-03-18T08:56:06","slug":"turek-w-kulisach","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2017\/03\/18\/turek-w-kulisach\/","title":{"rendered":"Turek w kulisach"},"content":{"rendered":"

Pierwsza w Operze Narodowej premiera wyre\u017cyserowana przez drugiego z bli\u017aniak\u00f3w Alden\u00f3w – Christophera. Jego brat David siedem lat temu zrealizowa\u0142 tu \u015bwietn\u0105 Kati\u0119 Kabanov\u0105<\/em>. Turek we W\u0142oszech<\/em> to te\u017c \u015bwietny spektakl.<\/p>\n

<\/p>\n

Ma co prawda par\u0119 moment\u00f3w lekkiego zagubienia w spi\u0119trzeniu gag\u00f3w, ale og\u00f3lnie bawi i rozwesela. Re\u017cyserowanie Rossiniego nie jest \u0142atwe cho\u0107by ze wzgl\u0119du na cz\u0119sto zagmatwane libretta. Trzeba znale\u017a\u0107 klucz. Christopher Alden u\u017cy\u0142 nast\u0119puj\u0105cego: umie\u015bci\u0142 rzecz w kulisach operowych w latach 50., a w centrum postawi\u0142 posta\u0107 Poety tworz\u0105cego komedi\u0119, kt\u00f3ry nie tylko, jak we w\u0142a\u015bciwym libretcie, spisuje to, co si\u0119 dzieje, ale te\u017c inspiruje, wr\u0119cz ustawia postaci jak kukie\u0142ki. Je\u015bli kt\u00f3ra\u015b z nich nie wie, co robi\u0107, zwraca si\u0119 do niego, a on daje jej kolejn\u0105 kartk\u0119.<\/p>\n

Owe kulisy operowe, w kt\u00f3rych dzieje si\u0119 akcja tego spektaklu, stanowi\u0142y przy tym \u015bwietny pretekst, by poprawi\u0107 akustyk\u0119 tej trudnej sceny. Zaprojektowana wi\u0119c zosta\u0142a przez scenografa Andrew Liebermana \u015bciana z zakrzywionym do przodu sklepieniem, tak sprytnie pomy\u015blana, \u017ce odbija\u0142a d\u017awi\u0119k i nawet z mojego \u00f3smego rz\u0119du, czyli miejsca, sk\u0105d zwykle najgorzej s\u0142yszy si\u0119 g\u0142osy, wszystko by\u0142o s\u0142ycha\u0107 idealnie. Ponadto kilka rekwizyt\u00f3w – krzes\u0142a, sto\u0142y, kanapa, a tak\u017ce okr\u0119t rze\u017abiony na kszta\u0142t syreny – i ch\u00f3r, \u015bmieli\u015bmy si\u0119 z kolegami, \u017ce „d\u017cenderowy”, poniewa\u017c w scenie balu maskowego panowie przebierali si\u0119 w zwiewne damskie szaty.<\/p>\n

Trzeba te\u017c powiedzie\u0107, \u017ce jest to \u015bwietne przedstawienie pod wzgl\u0119dem wokalnym. Sam\u0105 siebie przechodzi Edyta Piasecka jako trzpiotka Fiorilla, wystylizowana troch\u0119 na m\u0142od\u0105 Mari\u0119 Callas – dawno jej nie s\u0142ysza\u0142am w tak znakomitej formie (a partia jest piekielnie trudna), a i aktorsko jest ujmuj\u0105ca z tymi wszystkimi uwodzicielskimi sztuczkami. Anna Bernacka jako Cyganka Zaida gra rol\u0119 powa\u017cniejsz\u0105 i mniej efektown\u0105, ale te\u017c na wysokim poziomie. Parti\u0119 tytu\u0142owego Turka Selima kreowa\u0142 \u0141ukasz Goli\u0144ski, ten sam, co w Krakowie<\/a>, ale dzi\u015b by\u0142o bodaj jeszcze lepiej. W TWON \u015bpiewa\u0142 te\u017c kiedy\u015b poboczn\u0105 rol\u0119 w Marii Stuardzie<\/em>, uczy\u0142 si\u0119 w Gda\u0144sku i zwi\u0105zany jest z Bydgoszcz\u0105 (kiedy\u015b chwali\u0142a go tamtejsza blogowiczka); podobno interesuje si\u0119 nim ju\u017c zagranica. Polsk\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 obsady uzupe\u0142nia\u0142 Przemys\u0142aw Bai\u0144ski w ma\u0142ej, ale z wdzi\u0119kiem zagranej r\u00f3lce Albazara.<\/p>\n

Z go\u015bci zagranicznych ujmowa\u0142 zw\u0142aszcza misiowaty Tiziano Bracci w roli Geronia – starego m\u0119\u017ca-safandu\u0142y (\u0142adna barwa g\u0142osu) i Giulio Mastrototaro jako Poeta. W roli Narcisa, zakochanego w Fiorilli, wyst\u0105pi\u0142 Pavel Kolgatin z Moskwy, kt\u00f3ry ju\u017c rozwija karier\u0119 \u015bwiatow\u0105, ale jego g\u0142os ma nieco p\u0142askie brzmienie, co mo\u017ce te\u017c trzeba z\u0142o\u017cy\u0107 na karb groteskowo\u015bci samej postaci. Orkiestra pod batut\u0105 Andriya Yurkevycha stara si\u0119 sprosta\u0107 szybkim rossiniowskim tempom i raczej si\u0119 jej udaje (razi\u0142y tylko dwa fa\u0142szywe wej\u015bcia tr\u0105bki). W sumie nieco ponad trzy godziny mi\u0142ej zabawy.<\/p>\n

PS. \u017beby nie by\u0142o ju\u017c tak ca\u0142kiem s\u0142odko, zn\u00f3w wr\u00f3c\u0119 niestety do tematu Warszawskiej Opery Kameralnej. Ot\u00f3\u017c wyciek\u0142o ca\u0142kiem zreszt\u0105 jawne (!) pismo-uchwa\u0142a podpisana przez marsza\u0142ka Struzika dotycz\u0105ce os\u0142awionego ju\u017c przez „Super Express”<\/a> \u015bpiewu p. dr p.o. dyr. do kotleta. Oto ono<\/a>. W skr\u00f3cie: \u015bpiew do kotleta tej pani zosta\u0142 wyceniony na 30 tys. z\u0142 (czyli tyle, ile jeden muzyk Sinfonietty zarabia rocznie), a pieni\u0105\u017cki ma sobie ta pani wyp\u0142aci\u0107 z bud\u017cetu WOK, za ca\u0142kowit\u0105 zgod\u0105 marsza\u0142ka, kt\u00f3ry przecie\u017c nakaza\u0142 oszcz\u0119dno\u015bci w firmie i podobno po to w\u0142a\u015bnie t\u0119 pani\u0105 w tej firmie zatrudni\u0142. N\u00f3\u017c si\u0119 w kieszeni otwiera.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pierwsza w Operze Narodowej premiera wyre\u017cyserowana przez drugiego z bli\u017aniak\u00f3w Alden\u00f3w – Christophera. Jego brat David siedem lat temu zrealizowa\u0142 tu \u015bwietn\u0105 Kati\u0119 Kabanov\u0105. Turek we W\u0142oszech to te\u017c \u015bwietny spektakl.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6331"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6331"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6331\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6336,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6331\/revisions\/6336"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6331"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6331"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6331"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}