Ach, wielkie s\u0105 plany kierownictwa WOK po restrukturyzacji. Hulaj dusza, piek\u0142a nie ma. Wszystko w stylu barokowym, no ale jeszcze Mozart, ale jeszcze Rossini i Donizetti, wszystko zagra MACV, a i wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 te\u017c b\u0119dzie.<\/p>\n
<\/p>\n
W materia\u0142ach z dzisiejszego tzw. \u015bniadania prasowego, b\u0119d\u0105cego de facto zwyk\u0142\u0105 konferencj\u0105 (tutaj<\/a> wra\u017cenia Chochlika kulturalnego<\/strong>), na temat tych plan\u00f3w dostali\u015bmy na dw\u00f3ch stronach w power poincie w sumie 11 punkt\u00f3w:<\/p>\n 1. Armida<\/em> Lully’ego – to jedyny konkret, bo trzeba wyda\u0107 pieni\u0105dze z dotacji z MKiDN (wspomina\u0142am o tym w poprzednim wpisie; ostatecznie ma to by\u0107 \u015bci\u0105gni\u0119ta z festiwali w Poczdamie i Innsbrucku realizacja Dedy Cristiny Colonny<\/a>; dyr. Benjamin Bayl).<\/p>\n 2. Festiwal oper barokowych. Jacek Laszczkowski doda\u0142, \u017ce na jesieni (czy\u017cby sabota\u017c w stosunku do dzia\u0142alno\u015bci Dramma per Musica?). Jedyny konkret, jaki pad\u0142, i to nie operowy, jest ju\u017c nieaktualny, patrz ni\u017cej<\/a>.<\/p>\n 3. Obchody jubileuszu pracy artystycznej Jitki Stokalskiej (cytuj\u0119: „12 spektakli trzech tytu\u0142\u00f3w w jej re\u017cyserii: Cyrulika sewilskiego<\/em>, Don Pasquale<\/em> oraz Kopciuszka<\/em> Rossiniego” – wiadomo, \u017ce Pana Tadeusza<\/em> napisa\u0142 S\u0142owacki, ale mo\u017ce lepiej by\u0142oby sprawdzi\u0107…).<\/p>\n 4. Zam\u00f3wienia kompozytorskie – opera Tango<\/em> Micha\u0142a Dobrzy\u0144skiego wg Mro\u017cka – wsp\u00f3\u0142autor libretta i re\u017cyser: Maciej Wojtyszko (spadek poprzedniej dyrekcji i programu IMiT Zam\u00f3wienia kompozytorskie).<\/p>\n 5. W roku 2018 planujemy zapocz\u0105tkowa\u0107 mi\u0119dzynarodowy konkurs wokalny, barokowo-klasyczny po\u0142\u0105czony z otwarciem studia operowego o tym samym profilu. (Zn\u00f3w bez konkret\u00f3w; Laszczkowski tylko co\u015b wspomnia\u0142, \u017ce przedmiotem b\u0119dzie jaka\u015b zadana opera, a co do studia operowego, to „nawi\u0105zujemy wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Zurychem, Pary\u017cem, Stuttgartem i Monachium, i na zasadzie wymiany my te\u017c b\u0119dziemy tam wyst\u0119powa\u0107”).<\/p>\n 6. Setna rocznica odzyskania niepodleg\u0142o\u015bci: cykl oper staropolskich. (Te\u017c \u017cadnych konkret\u00f3w.)<\/p>\n 7. Cztery wielkie opery Mozarta w wersji marionetkowej. (Dodam, \u017ce Uprowadzenie<\/em> ma by\u0107 w kolejnej, trzeciej ju\u017c realizacji. A wszystko ma by\u0107 grane w Basenie.)<\/p>\n 8. Do ko\u0144ca 2017 – premiera Cyrulika sewilskiego<\/em> – Scena marionetek.<\/p>\n 9. Tryptyk Monteverdiowski pod kierownictwem Alessandro de Marchi (re\u017cyseria i soli\u015bci nieznani).<\/p>\n 10. Seria oper Vivaldiego pod kierownictwem Sergia Azzoliniego (r\u00f3wnie\u017c re\u017cyseria i soli\u015bci nieznani).<\/p>\n 11. La clemenza di Tito<\/em>, Idomeneo<\/em> i Uprowadzenie z Seraju<\/em> w nowych atrakcyjnych realizacjach (kiedy i czyje – nie wiadomo).<\/p>\n Za\u0142\u0105czono te\u017c repertuar WOK na najbli\u017csze trzy miesi\u0105ce oraz tylko wymienione, bez termin\u00f3w i bez szczeg\u00f3\u0142\u00f3w, imprezy Festiwalu Mozartowskiego. Zacz\u0105\u0107 si\u0119 ma koncertowym (!) wykonaniem Don Giovanniego<\/em> z udzia\u0142em Artura Ruci\u0144skiego. Inne spektakle: Cosi fan tutte<\/em>, Czarodziejski flet<\/em> („z udzia\u0142em \u015bwiatowej s\u0142awy basa Rafa\u0142a Siwka”, kt\u00f3ry jest wci\u0105\u017c pracownikiem WOK<\/a>; ma \u015bpiewa\u0107 r\u00f3wnie\u017c w Requiem<\/em> i gali fina\u0142owej), Wesele Figara<\/em> (z Iwon\u0105 Sobotk\u0105 jako hrabin\u0105), ponadto Don Giovanni<\/em> i Wesele Figara<\/em> w wykonaniu zespo\u0142u studenckiego, i to wszystko. Dwa razy Requiem<\/em>, dwa razy Msza c-moll<\/em>. Recital Olgi Pasiecznik, wyst\u0119py Wiener Glasharmonika Duo, Sirkki-Liisy Kakkinen, Huberta Rutkowskiego (pianoforte, jakby kto nie kojarzy\u0142) oraz m\u0142odych pod szumn\u0105 nazw\u0105 The Future. I tyle.<\/p>\n Na pytanie, kto b\u0119dzie gra\u0142 zam\u00f3wione utwory wsp\u00f3\u0142czesne, odpowied\u017a pad\u0142a z grubsza taka, \u017ce co\u015b tam si\u0119 zorganizuje na t\u0119 okazj\u0119.<\/p>\n A teraz to sobie podliczmy i zobaczmy, czy to wszystko realne. Nawet przy za\u0142o\u017ceniu, \u017ce rzeczywi\u015bcie Azzolini, de Marchi i wszyscy \u015bwi\u0119ci przyjad\u0105 tu za p\u00f3\u0142darmo (?) wy\u0142\u0105cznie dla uroku osobistego Jacka Laszczkowskiego.<\/p>\n PS. Elementarne, drogi Watsonie: Monteverdiego, Mozarta, Rossiniego gra si\u0119 na r\u00f3\u017cnych instrumentach i r\u00f3\u017cnymi smyczkami. MACV nigdy romantycznej muzyki nie gra\u0142, bo nie do tego zosta\u0142 za\u0142o\u017cony. A d\u0119te? Nie mamy w og\u00f3le w Polsce d\u0119ciak\u00f3w graj\u0105cych na instrumentach romantycznych, za wypo\u017cyczenie ich z zagranicy zap\u0142acimy do\u015b\u0107 s\u0142ono. Ciekawe, czy p. Laszczkowski o tym wie. Obawiam si\u0119, \u017ce zar\u00f3wno o tym, jak i o wielu innych czynnikach – nie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ach, wielkie s\u0105 plany kierownictwa WOK po restrukturyzacji. Hulaj dusza, piek\u0142a nie ma. Wszystko w stylu barokowym, no ale jeszcze Mozart, ale jeszcze Rossini i Donizetti, wszystko zagra MACV, a i wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 te\u017c b\u0119dzie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6349"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6349"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6349\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6359,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6349\/revisions\/6359"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6349"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6349"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6349"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}