{"id":6384,"date":"2017-03-30T13:14:00","date_gmt":"2017-03-30T11:14:00","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6384"},"modified":"2017-03-30T13:16:05","modified_gmt":"2017-03-30T11:16:05","slug":"opera-na-placu-krasinskich","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2017\/03\/30\/opera-na-placu-krasinskich\/","title":{"rendered":"Opera na Placu Krasi\u0144skich"},"content":{"rendered":"

Par\u0119 zaleg\u0142ych s\u0142\u00f3w o otwartej tydzie\u0144 temu uroczej czasowej wystawie w Muzeum Chopina pt. Opera Chopina<\/em>.<\/p>\n

<\/p>\n

W\u0142a\u015bnie na Placu Krasi\u0144skich znajdowa\u0142 si\u0119 za czas\u00f3w Chopina Teatr Narodowy, kt\u00f3ry by\u0142 teatrem dramatycznym i operowym zarazem. By\u0142a to trzecia w Warszawie jego siedziba, po Operalni Saskiej na roku Kr\u00f3lewskiej i Marsza\u0142kowskiej i Pa\u0142acu Radziwi\u0142\u0142\u00f3w na Krakowskim Przedmie\u015bciu. Podobnie jak tamte dwa, i ten budynek ju\u017c nie istnieje. Do gmachu Antonia Corazziego na Placu Teatralnym (dzisiejszy do niego nawi\u0105zuje, ale zosta\u0142 monstrualnie rozbudowany) teatr przeprowadzi\u0142 si\u0119 w 1833 r., czyli ju\u017c po wyje\u017adzie Fryderyka z Polski. Dla niego wi\u0119c miejsce opery w Warszawie to by\u0142 Plac Krasi\u0144skich, gdzie sp\u0119dza\u0142 wiele czasu, bywa\u0142 tam w pewnych okresach prawie codziennie.<\/p>\n

Teatr w og\u00f3le by\u0142 mu bliski od dzieci\u0144stwa, kiedy to sam pr\u00f3bowa\u0142 tej sztuki razem ze swoim r\u00f3wnie\u017c utalentowanym rodze\u0144stwem. Z m\u0142odsz\u0105 siostr\u0105 Emilk\u0105 (przedwcze\u015bnie zmar\u0142a w wieku 15 lat) stworzyli w 1824 r. na imieniny ojca komedi\u0119 Omy\u0142ka, czyli mniemany filut<\/em>, kt\u00f3r\u0105 te\u017c wystawili. Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce szczeg\u00f3lnie mnie ubawi\u0142 na wystawie opis tej sztuczki, jak i fakt, \u017ce Fryderyk gra\u0142 w niej rol\u0119… Burmistrza T\u0119gobrzucha.<\/p>\n

Czasowe wystawy maj\u0105 t\u0119 \u015bwietn\u0105 okoliczno\u015b\u0107, \u017ce wydobywane na t\u0119 okazj\u0119 s\u0105 eksponaty zwykle pieczo\u0142owicie schowane w magazynach. Tym razem te\u017c mamy par\u0119 r\u0119kopis\u00f3w – najwa\u017cniejszym s\u0105 Wariacje na temat „L\u00e0<\/span> ci darem la mano”<\/em>, jeden ze \u015blad\u00f3w operowej pasji Chopina (w tym s\u0142ynny fragment „ca\u0142owania Zerlinki w Des-dur” – to prze\u015bmiewczy cytat z niemieckiego krytyka znajduj\u0105cy si\u0119 w li\u015bcie do Tytusa Woyciechowskiego).<\/p>\n

Ale przede wszystkim mo\u017cna si\u0119 zapozna\u0107 z takim teatrem operowym, jaki sta\u0142 si\u0119 w m\u0142odo\u015bci przedmiotem jego fascynacji. Jest jedyny obraz przedstawiaj\u0105cy wn\u0119trze teatry na Placu Krasi\u0144skich, s\u0105 projekty scenografii i zabawne karykatury postaci operowych – symbolem tej wystawy sta\u0142a si\u0119 karykatura postaci z Szarlatana<\/em> Karola Kurpi\u0144skiego (20 lat temu wystawionego w Warszawskiej Operze Kameralnej, jeszcze do niedawna „chodzi\u0142” tam jako spektakl dla dzieci). Ale s\u0105 i autentyczne kostiumy, w tym jeden, pi\u0119knie haftowany, kt\u00f3ry nale\u017ca\u0142 do samego Wojciecha Bogus\u0142awskiego.<\/p>\n

Warto si\u0119 te\u017c zapozna\u0107 z katalogiem wystawy, w kt\u00f3rym jest kilka ciekawych esej\u00f3w – o Chopinie w Teatrze Narodowym i o samym teatrze, a tak\u017ce o funkcjonowaniu teatru w tamtej epoce, autorstwa kuratorki wystawy Anny Adamusi\u0144skiej-Tasak, prof. Aliny \u017b\u00f3rawskiej-Witkowskiej oraz Katarzyny Lisieckiej. Wok\u00f3\u0142 wystawy jest te\u017c du\u017ca oferta edukacyjna – i dla dzieci, i dla doros\u0142ych. Wystawa b\u0119dzie czynna do 25 czerwca.<\/p>\n

A to zaproszenie na wystaw\u0119<\/a>. I drugie,\u00a0 dla dzieci.<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Par\u0119 zaleg\u0142ych s\u0142\u00f3w o otwartej tydzie\u0144 temu uroczej czasowej wystawie w Muzeum Chopina pt. Opera Chopina.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6384"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6384"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6384\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6389,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6384\/revisions\/6389"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6384"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6384"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6384"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}