Kiedy\u015b Sinfonie-Orchester des Hessischen Rundfunk, dzi\u015b bardziej fiku\u015bnie hr-Sinfonieorchester (owo hr to skr\u00f3t od tej\u017ce radiofonii), czyli jedna z czo\u0142owych niemieckich radi\u00f3wek przyjecha\u0142a do Warszawy na dwa koncerty.<\/p>\n
<\/p>\n
Oba pod dyrekcj\u0105 szefa, kt\u00f3rym jest od 2014 r. Kolumbijczyk Andr\u00e9s Orozco-Estrada. Poprzednim by\u0142 Paavo J\u00e4rvi i pewnie to by\u0142o ciekawsze… ale po kolei.<\/p>\n
Koncert rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 nietypowo, bo bez \u017cadnych uwertur itp. – od razu Koncert skrzypcowy e-moll<\/em> Mendelssohna. Tak u\u0142o\u017cono program, poniewa\u017c drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142a V Symfonia<\/em> Mahlera, a zwa\u017cywszy jej d\u0142ugo\u015b\u0107, nic by si\u0119 wi\u0119cej nie zmie\u015bci\u0142o, i tak ca\u0142o\u015b\u0107 sko\u0144czy\u0142a si\u0119 o 22. Solist\u0105 by\u0142 22-letni, a ju\u017c utytu\u0142owany Emmanuel Tjeknavorian, skrzypek austriacki o ormia\u0144skich korzeniach. Gra na stradivariusie, wi\u0119c brzmi przepi\u0119knie, ale wiele by\u0142o miejsc, w kt\u00f3rych rozchodzili si\u0119 z orkiestr\u0105. To typowe – orkiestry z solist\u0105 spotykaj\u0105 si\u0119 kr\u00f3tko przed koncertem, ilo\u015b\u0107 pr\u00f3b jest oszcz\u0119dno\u015bciowa, wi\u0119c jak tu wypracowa\u0107 wsp\u00f3ln\u0105 interpretacj\u0119? Nie da si\u0119 nawet zgra\u0107. A potem trzeba mie\u0107 pretensj\u0119, tylko nie bardzo wiadomo, do kogo, czy do solisty, czy do orkiestry, czy do dyrygenta. Na bis skrzypek zapowiedzia\u0142 „pie\u015b\u0144 narodna”, wi\u0119c oczekiwa\u0142o si\u0119, \u017ce zagra co\u015b z ojczyzny przodk\u00f3w, ale zabrzmia\u0142 w pro\u015bciutkiej, acz \u015bpiewnej wersji rosyjski Czerwony sarafan<\/em>, kt\u00f3ry zreszt\u0105 nie jest pie\u015bni\u0105 ludow\u0105, lecz zosta\u0142 stworzony przez niejakiego Aleksandra War\u0142amowa<\/a>. Tu w wersji wokalnej<\/a>.<\/p>\n Mahler. Tu orkiestra mia\u0142a prawdziwe pole do popisu. Jej brzmienie jest \u0142adne, soczyste, a przy tym kulturalne, bez cienia szorstko\u015bci. Znakomici byli soli\u015bci-d\u0119ciacy, przede wszystkim tr\u0119bacz i waltornista, ale drewniane te\u017c. Wszystko pi\u0119knie, ale odnosi\u0142am wra\u017cenie, \u017ce dyrygent t\u0119 muzyk\u0119 nie do ko\u0144ca rozumie. Marsz \u017ca\u0142obny z pierwszej cz\u0119\u015bci jest przedziwn\u0105 kombinacj\u0105 grozy i groteski – ani jednego, ani drugiego si\u0119 nie odczuwa\u0142o, w og\u00f3le by\u0142 zbyt wolny. W tej i kolejnych cz\u0119\u015bciach zdarza\u0142y si\u0119 d\u0142u\u017cyzny, statyczno\u015bci. Trzecia cz\u0119\u015b\u0107 powinna by\u0107 wielkim, szalonym i ironicznym walcem-l\u00e4ndlerem, ale brak\u0142o wiede\u0144skiego polotu… Jednak to ju\u017c rzecz interpretacji, orkiestra jest naprawd\u0119 przyzwoita, a zagrany na bis Nimrod<\/em> z Enigma Variations<\/em> Elgara by\u0142 uspokojeniem i wprowadzeniem w nastr\u00f3j powagi.<\/span><\/p>\n Ci\u0105g dalszy nast\u0105pi kolejnego wieczoru.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kiedy\u015b Sinfonie-Orchester des Hessischen Rundfunk, dzi\u015b bardziej fiku\u015bnie hr-Sinfonieorchester (owo hr to skr\u00f3t od tej\u017ce radiofonii), czyli jedna z czo\u0142owych niemieckich radi\u00f3wek przyjecha\u0142a do Warszawy na dwa koncerty.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6412"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6412"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6412\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6416,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6412\/revisions\/6416"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6412"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6412"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6412"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}