W ko\u0144cu mia\u0142am troch\u0119 czasu, \u017ceby przes\u0142ucha\u0107 p\u0142yty, kt\u00f3re przywioz\u0142am z wielkanocnego wyjazdu, a tak si\u0119 mi\u0142o z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce otrzyma\u0142am ich kilka, i to od samych artyst\u00f3w.<\/p>\n
<\/p>\n
Pierwsz\u0105 – ju\u017c kiedy wsiada\u0142am w poci\u0105g do Krakowa. Spotka\u0142am Natali\u0119 Kawa\u0142ek, \u015bwietn\u0105 m\u0142od\u0105 mezzosopranistk\u0119, o kt\u00f3rej tu ju\u017c nieraz wspomina\u0142am. Chyba bardziej ju\u017c znana jest za granic\u0105 – nawet has\u0142o w Wiki ma tylko po niemiecku<\/a>, cho\u0107 i w Polsce mo\u017cna j\u0105 od czasu do czasu us\u0142ysze\u0107. Na tym samym peronie znalaz\u0142a si\u0119 z kole\u017cankami i kolegami z zespo\u0142u Il Giardino d’Amore<\/a>, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie wr\u00f3ci\u0142 z Chin, pono\u0107 z sukcesami. Wr\u0119czy\u0142a mi najnowsz\u0105 p\u0142yt\u0119 drugiego z zespo\u0142\u00f3w prowadzonych przez jej m\u0119\u017ca, skrzypka Stefana Plewniaka (zreszt\u0105 graj\u0105 tam chyba z grubsza te same osoby): Capella dell’Ospedale della Pieta Venezia – nazwa ta nawi\u0105zuje oczywi\u015bcie do miejsca pracy Antonia Vivaldiego, i w\u0142a\u015bnie jego muzyce po\u015bwi\u0119cona jest p\u0142yta Carnevale di Venezia<\/em><\/a>. Bardzo dynamiczna, z piorunuj\u0105cymi czasem tempami w cz\u0119\u015bciach orkiestrowych, a arie operowe \u015bpiewaj\u0105 poza Natali\u0105 Kawa\u0142ek druga mezzosopranistka Miriam Albano i znany bywalcom jesiennego Festiwalu Oper Barokowych \u015bwietny m\u0142ody kontratenor Jakub J\u00f3zef Orli\u0144ski – chyba on wypada najefektowniej, cho\u0107 i panie maj\u0105 niejedno do powiedzenia, raczej za\u015bpiewania.<\/p>\n W Gda\u0144sku spotka\u0142am, jak wiecie, Agnieszk\u0119 Budzi\u0144sk\u0105-Bennett, od kt\u00f3rej otrzyma\u0142am p\u0142yt\u0119 drugiego, poza w\u0142asnym Ensemble Peregrina, zespo\u0142u, kt\u00f3rego jest cz\u0142onkiem – Ensemble Perlaro. To zesp\u00f3\u0142 mieszany, trzy panie i trzech pan\u00f3w, prowadzony przez Lorenz\u0119 Donadini, wy\u0142\u0105cznie wokalny. P\u0142yta Con voce quasi humana<\/em><\/a> jest ju\u017c bodaj drug\u0105 nagran\u0105 przez t\u0119 formacj\u0119 i jest perfekcyjna. Po\u015bwi\u0119cona jest dzie\u0142om Trecenta: Francesco Landino, Jacopo da Bologna i innych. Zdumiewaj\u0105cy jest ten zupe\u0142nie osobny muzyczny \u015bwiat, kunsztowny i spekulacyjny, ale maj\u0105cy w sobie zmys\u0142ow\u0105 s\u0142odycz, \u015bwiat, kt\u00f3ry pojawi\u0142 si\u0119 i znik\u0142 potem bez \u015bladu. Zwykle pr\u00f3buje si\u0119 p\u0142yty z podobnym repertuarem jako\u015b urozmaica\u0107, tak\u017ce przez wprowadzenie numer\u00f3w instrumentalnych – tu tego nie ma, a urozmaicenie nie jest potrzebne, bo utwory, cho\u0107 podobne, s\u0105 jednak zr\u00f3\u017cnicowane i kiedy wchodzimy w tym \u015bwiat, nie potrzebujemy zmiany. Czysta poezja.<\/p>\n Teraz o trzech p\u0142ytach zwi\u0105zanych z Gda\u0144skiem – od r\u00f3wnie\u017c nieraz tu wspominanego Andrzeja Szadejki, kt\u00f3ry wci\u0105\u017c stara si\u0119 jak mo\u017ce propagowa\u0107 dawne dziedzictwo tego miasta, ale wsp\u00f3\u0142czesne miasto si\u0119 na to coraz bardziej… hm… wypina. P\u0142yty wi\u0119c, o kt\u00f3rych mowa, zosta\u0142y wydane w Niemczech, a co (i czy) b\u0119dzie dalej, nie wiadomo. Na razie firma MDG wypu\u015bci\u0142a dwie p\u0142yty z serii Musica Baltica<\/em>. Pierwsza z nich – to zn\u00f3w kantaty barokowych kompozytor\u00f3w gda\u0144skich w wykonaniu Goldberg Baroque Ensemble; soli\u015bci tym razem, poza czesk\u0105 sopranistk\u0105 Marie Smolka, s\u0105 z Niemiec, wi\u0119c nie ma k\u0142opot\u00f3w z wymow\u0105. Dzie\u0142a s\u0105 ujmuj\u0105ce, od wcze\u015bniejszego, prostszego Johanna Valentina Medera poprzez bardzo interesuj\u0105cego Johanna Jeremiasa du Grain po reprezentuj\u0105cych barok dojrza\u0142y Johanna Balthasara Christiana Freislicha oraz Johanna Daniela Pucklitza. S\u0142abszym ogniwem jest tu jedynie ch\u00f3r, kt\u00f3ry miewa k\u0142opoty z intonacj\u0105.<\/p>\n Druga p\u0142yta jest monograficzna – zawiera wy\u0142\u0105cznie utwory organowe Friedricha Wilhelma Markulla, kompozytora doby ju\u017c romantycznej, urodzonego w Elbl\u0105gu, kt\u00f3ry by\u0142 organist\u0105 gda\u0144skiego Ko\u015bcio\u0142a Mariackiego. Przyjemna do\u015b\u0107 muzyka, troch\u0119 mendelssohnowska. Andrzej Szadejko nagra\u0142 j\u0105 na organach Buchholza w Ko\u015bciele \u015bw. Miko\u0142aja w Stralsundzie. Ale w Gda\u0144sku ju\u017c s\u0105 coraz bardziej eksploatowane, cho\u0107 wci\u0105\u017c jeszcze w budowie, organy we franciszka\u0144skim Ko\u015bciele \u015bw. Tr\u00f3jcy. I one w\u0142a\u015bnie s\u0105 jednym z bohater\u00f3w trzeciej p\u0142yty, Glanz der Naturtrompete in italienischen Barocksonaten<\/em>, wydanej przez firm\u0119 Motette. Drugim jest, jak wynika z nazwy, tr\u0105bka naturalna, na kt\u00f3rej gra Pawe\u0142 Hubisz. Na organach gra zn\u00f3w Szadejko, a ponadto w kilku utworach uczestniczy Goldberg Baroque Ensemble. Jak sama nazwa wskazuje, s\u0105 tu g\u0142\u00f3wnie dzie\u0142a w\u0142oskie – sonaty na tr\u0105bk\u0119 i organy Girolama Fantiniego i Giovanniego Bonaventury Vivianiego, koncerty organowe Vivaldiego oraz – tu jedno odst\u0119pstwo na rzecz muzyki niemieckiej – Carla Heinricha Grauna (troch\u0119 w stylu CPE Bacha), oraz solowe utwory organowe Girolama Frescobaldiego i Tarquinia Meruli. Bardzo przyjemna p\u0142yta.<\/p>\n