Lubelskie Kody w tym roku kr\u00f3tsze, bo trzydniowe, ale zawieraj\u0105 a\u017c trzy prawykonania utwor\u00f3w-spektakli, specjalnie zam\u00f3wionych na festiwal z okazji 700-lecia miasta.<\/p>\n
<\/p>\n
Pierwszym, dzisiejszym by\u0142a Monachomachia<\/em> warszawskiego kompozytora Piotra Tabakiernika, cz\u0119sto paraj\u0105cego si\u0119 muzyk\u0105 teatraln\u0105. Dlaczego w\u0142a\u015bnie ona? Biskupa Ignacego Krasickiego nosi\u0142o po Polsce, pami\u0119tamy go zreszt\u0105 g\u0142\u00f3wnie jako biskupa warmi\u0144skiego, ale te\u017c przez chwil\u0119 by\u0142 zwi\u0105zany z Lublinem i jego Trybuna\u0142em Koronnym. Wygl\u0105da te\u017c na to, \u017ce lublinianie (jak wynika ze wst\u0119pu do programu autorstwa trzech szef\u00f3w festiwalu) poczuwaj\u0105 si\u0119 do tego, \u017ce \u00f3w poemat heroikomiczny<\/a> w\u0142a\u015bnie tu si\u0119 rozgrywa, \u017ce miasto, w kt\u00f3rym „by\u0142y trzy karczmy, bram cztery u\u0142omki,\/Klasztor\u00f3w dziewi\u0119\u0107 i gdzieniegdzie domki”, to Lublin. Trudno powiedzie\u0107, taki opis pasowa\u0142by do wielu polskich\u00a0miasteczek. Ale niech b\u0119dzie.<\/p>\n Monachomachia<\/em> Tabakiernika ma podtytu\u0142 gatunkowy: teatr muzyczny. I tak, najwi\u0119cej do roboty mieli rzeczywi\u015bcie trzej recytuj\u0105cy aktorzy: Grzegorz Kwas (Przewodnik), Andrzej Mastalerz (O. Rajmund, karmelita) i S\u0142awomir Pacek (O. Gaudenty, dominikanin). Recytacja dialoguj\u0105ca – postaci przejmowali od siebie wzajem tekst – by\u0142a prost\u0105 podstaw\u0105 ca\u0142ego utworu. A Monachomachia<\/em> z ca\u0142ym\u00a0swoim bezwzgl\u0119dnym antyklerykalizmem, na jaki by\u0142o sta\u0107 w\u00f3wczas biskupa, wci\u0105\u017c jest tekstem nie tylko czytelnym, ale zaskakuj\u0105co aktualnym, jak aktualna jest dekadencja kleru i jak aktualne s\u0105 po prostu ludzkie przywary. Jest to przy tym tekst nieodparcie zabawny i cho\u0107 troch\u0119 przegadany, to jednak\u00a0kszta\u0142tuje form\u0119. Wystarczy\u0142o zatem go odczytywa\u0107, a towarzyszy\u0142y mu szmerowe, jakby onomatopeiczne\u00a0i tak\u017ce nieco prze\u015bmiewcze d\u017awi\u0119ki zespo\u0142u instrumentalnego (Sp\u00f3\u0142dzielnia Muzyczna pod batut\u0105 Lilianny Krych). Do tego jeszcze przerywniki w postaci \u015bpiew\u00f3w gregoria\u0144skich (ch\u00f3r kameralny Varsoviae Regii Cantores).<\/p>\n Z coraz wi\u0119kszym rozbawieniem s\u0142ucha\u0142o si\u0119 dysputy na temat grzech\u00f3w i przyjemno\u015bci wszelakich z jad\u0142em i napitkiem na czele, kt\u00f3rej towarzyszy\u0142y nasilaj\u0105ce si\u0119 efekty elektroniczne, wreszcie o napitki w\u0142a\u015bnie (w spektaklu, nie u Krasickiego) wybuch\u0142a „wojna mnich\u00f3w” –\u00a0instrumentali\u015bci i ch\u00f3rzy\u015bci\u00a0zgromadzeni po obu stronach sali (rzecz odbywa\u0142a si\u0119 na scenie sali operowej Centrum Spotkania Kultur, widowni\u0119 ustawiono amfiteatralnie\u00a0po przeciwleg\u0142ych dw\u00f3ch bokach, pozosta\u0142e dwa zaj\u0119li muzycy)\u00a0zeszli ze swych stanowisk i zgromadziwszy amunicj\u0119 z pogniecionych kulek papieru rzucali nimi w siebie nawzajem. Ca\u0142o\u015b\u0107 przerwa\u0142 deus ex machina<\/em>: wje\u017cd\u017caj\u0105ca na scen\u0119 klawesynistka (Dorota Stawarska) i zje\u017cd\u017caj\u0105ca z g\u00f3ry \u015bpiewaczka (Olga Siemie\u0144czuk), przebrane w stylu barokowym, wykonuj\u0105ce stylowego, a zarazem prze\u015bmiewczego poloneza o karko\u0142omnej\u00a0do wy\u015bpiewania melodii, z tekstem francuskim (zaczynaj\u0105cym si\u0119 bodaj od: il faut \u00eatre toujours ivre<\/em>), i tak si\u0119 rzecz sko\u0144czy\u0142a, a by potwierdzi\u0107 te s\u0142owa, na zako\u0144czenie rozdawano wino.<\/p>\n Jest to wi\u0119c w sumie do\u015b\u0107 \u0142agodna adaptacja (a przy tym zgrabny skr\u00f3t),\u00a0ale prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c temu tekstowi wiele nie potrzeba.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Lubelskie Kody w tym roku kr\u00f3tsze, bo trzydniowe, ale zawieraj\u0105 a\u017c trzy prawykonania utwor\u00f3w-spektakli, specjalnie zam\u00f3wionych na festiwal z okazji 700-lecia miasta.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6499"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6499"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6499\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6500,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6499\/revisions\/6500"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6499"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6499"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6499"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}