Cz\u0119\u015b\u0107 mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Piotra Anderszewskiego pozwraca\u0142a bilety, kiedy si\u0119 dowiedzia\u0142a, \u017ce nie wyst\u0105pi. Jednak ci, kt\u00f3rzy nie zrezygnowali z uczestnictwa w sobotnim koncercie w NOSPR, z pewno\u015bci\u0105 nie \u017ca\u0142owali.<\/p>\n
<\/p>\n
S\u0142uchaj\u0105c Paula Lewisa mo\u017cna by\u0142o rzeczywi\u015bcie si\u0119 zdziwi\u0107: dlaczego ten pianista, posta\u0107 w ko\u0144cu znana ju\u017c i ceniona w \u015bwiecie muzycznym Europy, jeszcze nigdy nie trafi\u0142 do Polski, co wi\u0119cej, zdaje si\u0119, \u017ce ma\u0142o kto z naszych organizator\u00f3w wydarze\u0144 muzycznych s\u0142ysza\u0142 o nim. Cho\u0107 np. wyst\u0119puje on cz\u0119sto u naszych po\u0142udniowych s\u0105siad\u00f3w. Ale szlak zosta\u0142 przetarty i miejmy nadziej\u0119, \u017ce jeszcze nieraz us\u0142yszymy tu tego oryginalnego artyst\u0119, nie tylko na nag\u0142ym „zast\u0119pstwie”.<\/p>\n
Z programem, kt\u00f3ry przedstawi\u0142 w Katowicach, daje on ca\u0142\u0105 seri\u0119 recitali – ju\u017c w niedziel\u0119 powtarza go w Glyndebourne. Jest wi\u0119c ca\u0142kowitym przypadkiem, bynajmniej nie gestem w stron\u0119 Polak\u00f3w, \u017ce w programie znalaz\u0142y si\u0119 trzy walce Chopina; inny przypadek to wyb\u00f3r tej samej Partity B-dur<\/em>, kt\u00f3r\u0105 cz\u0119sto grywa Anderszewski. Si\u0142\u0105 rzeczy wi\u0119c nasuwa\u0142y si\u0119 por\u00f3wnania. Mnie osobi\u015bcie Bach z tego programu podoba\u0142 si\u0119 najmniej. Nie tylko dlatego, \u017ce spos\u00f3b gry by\u0142 bardziej dziewi\u0119tnastowieczny, d\u017awi\u0119ki si\u0119 skleja\u0142y, og\u00f3lnie przypomina\u0142o to najbardziej tradycyjn\u0105 pianistyk\u0119 bez nawi\u0105za\u0144 do stylistyki HIP, ale przede wszystkim dlatego, \u017ce brak\u0142o mi czego\u015b, co tak bardzo lubi\u0119 w wykonaniu Anderszewskiego: naturalnej, tanecznej pulsacji. Jednak ju\u017c w tym utworze ujawni\u0142a si\u0119 najlepsza cecha gry Lewisa: pi\u0119kny, wr\u0119cz elegancki, niezwykle \u015bpiewny\u00a0d\u017awi\u0119k.<\/p>\n Jednym z najlepszych punkt\u00f3w programu by\u0142a Sonata Es-dur<\/em> op. 7 Beethovena. Jest w grze tego pianisty naturalny liryzm – odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce ma on dusz\u0119 romantyczn\u0105, ale jednocze\u015bnie jest w nim dyskrecja, i po\u0142\u0105czenie tych dw\u00f3ch cech stanowi istot\u0119 jego osobowo\u015bci. I taka w\u0142a\u015bnie by\u0142a ta sonata: liryczna, bez cienia popisu, cho\u0107 akurat w tym m\u0142odzie\u0144czym jeszcze dziele by\u0142oby to mo\u017cliwe. Ciekawe, \u017ce znajoma odnios\u0142a wra\u017cenie, i\u017c pianista jest jakby zdystansowany. Mnie si\u0119 tak nie wydawa\u0142o.<\/p>\n Pi\u0119kne by\u0142y r\u00f3wnie\u017c trzy walce Chopina: op. 34 nr 2, op. 70 nr 2 i „minutowy” – wszystkie zagrane jednym ci\u0105giem. Po czym na zamkni\u0119cie programu – II Grande Sonate As-dur<\/em> op. 39 Carla Marii Webera. I tu mam nieco mieszane uczucia – oczywi\u015bcie jest to ciekawe na sw\u00f3j spos\u00f3b zjawisko, bo stanowi\u0105ce zapomniane ogniwo w historii pianistyki, podobnie jak w og\u00f3le styl brillant. Z drugiej strony jest ono do\u015b\u0107 p\u0142ytkie i wci\u0105\u017c my\u015bla\u0142am: szkoda tej jako\u015bci i kultury gry do tak b\u0142ahego utworu. Chcia\u0142oby si\u0119 czego\u015b innego: Brahmsa, Schuberta… Tego drugiego okruch, podobnie jak Liszta, dostali\u015bmy na bis. Teraz b\u0119dziemy czeka\u0107 na powr\u00f3t artysty.<\/p>\n PS. Mieli\u015bmy tu prawdziwy zlot blogowy;\u00a0w niedziel\u0119 dalszy ci\u0105g, cho\u0107 sk\u0142ad b\u0119dzie ju\u017c nieco uszczuplony.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Cz\u0119\u015b\u0107 mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Piotra Anderszewskiego pozwraca\u0142a bilety, kiedy si\u0119 dowiedzia\u0142a, \u017ce nie wyst\u0105pi. Jednak ci, kt\u00f3rzy nie zrezygnowali z uczestnictwa w sobotnim koncercie w NOSPR, z pewno\u015bci\u0105 nie \u017ca\u0142owali.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6503"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6503"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6503\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6506,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6503\/revisions\/6506"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6503"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6503"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6503"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}