Krakowski koncert w ICE by\u0142 sygnowany tylko nazwiskiem wielkiej niemieckiej gwiazdy. To zrozumia\u0142e, ale jednak nie ca\u0142kiem sprawiedliwe – wyst\u0105pi\u0142 te\u017c \u015bwietny francuski bas-baryton Nicolas Test\u00e9, prywatnie m\u0105\u017c artystki.<\/p>\n
<\/p>\n
Towarzyszy\u0142a im Filharmonia Praska, czyli PKF – Prague Philharmonia\u00a0(nie myli\u0107 z Filharmoni\u0105 Czesk\u0105, kt\u00f3ra niedawno gra\u0142a w Warszawie pod batut\u0105 Ji\u0159\u00edego B\u011blohl\u00e1vka; ten sam dyrygent jednak by\u0142 te\u017c za\u0142o\u017cycielem Praskiej) pod batut\u0105 swego obecnego g\u0142\u00f3wnego dyrygenta, a zarazem dyrektora muzycznego Opery w Dallas, Francuza Emmanuela Villaume – w widoczny spos\u00f3b specjalisty od opery.<\/p>\n
Sopran koloraturowy i bas-baryton – taka para rzadko spotyka si\u0119\u00a0w operze w rolach romansowych. Ni\u017cszy g\u0142os m\u0119ski\u00a0wykonuje zwykle role ojc\u00f3w, wuj\u00f3w, braci, cz\u0119sto czarnych charakter\u00f3w. Dlatego te\u017c na tym koncercie, gdy ma\u0142\u017ce\u0144stwo spotyka\u0142o si\u0119 na scenie, to w roli Manon i ojca jej ukochanego (w duecie z Manon<\/em> Masseneta) czy siostrzenicy i dobrego wuja (Purytanie<\/em> Belliniego), a sam \u015bpiewak rozpacza\u0142 w roli kr\u00f3la Filipa, ojca Don Carlosa i m\u0119\u017ca El\u017cbiety, \u017ce Elle ne m’aime pas<\/em>, albo te\u017c str\u0119czy\u0142 c\u00f3rk\u0119 Sent\u0119 Lataj\u0105cemu Holendrowi. Dopiero w wykonanym na trzeci bis (pierwsze dwa \u015bpiewali osobno) Gershwinowskim duecie Bess, you is my woman now<\/em> mogli zaistnie\u0107 jako para i zako\u0144czy\u0107 ten wsp\u00f3lny wyst\u0119p ca\u0142usem.<\/p>\n Jednak w ko\u0144cu o gwie\u017adzie. Jest we wspania\u0142ej formie, koloratury wychodz\u0105 jej tak naturalnie, \u017ce wydawa\u0142oby si\u0119 zupe\u0142nie niewysi\u0142kowo (zdarzy\u0142o si\u0119 zej\u015bcie\u00a0w jednym pasa\u017cu od cis dwukre\u015blnego do a ma\u0142ego!). Wa\u017cnym elementem kunsztu Damrau jest osobowo\u015b\u0107 aktorska – jak to si\u0119, mo\u017ce ma\u0142o elegancko, m\u00f3wi, jest zwierz\u0119ciem scenicznym. Ma zupe\u0142nie niezwyk\u0142y urok osobisty. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119cona by\u0142a repertuarowi francuskoj\u0119zycznemu (wliczaj\u0105c wspomnian\u0105 ari\u0119 z Don Carlosa<\/em>), w kt\u00f3rym Diana Damrau wciela\u0142a si\u0119 przede wszystkim w rozkoszne kokietki, zar\u00f3wno jako wspomniana Manon, jak te\u017c w niezwykle wirtuozowskich rolach z oper Meyerbeera. Tu trzeba powiedzie\u0107, \u017ce artystka niedawno wyda\u0142a nak\u0142adem firmy Erato album w\u0142a\u015bnie z ariami z oper Meyerbeera i dlatego na tym koncercie za\u015bpiewa\u0142a ich a\u017c cztery (plus chyba jedna na bis – nie znam tej tw\u00f3rczo\u015bci na tyle, by powiedzie\u0107 na pewno, ale na to mi wygl\u0105da\u0142o). Ciekawe, \u017ce dwie z tych arii, wykonane w drugiej cz\u0119\u015bci, by\u0142y w innych ni\u017c francuski j\u0119zykach: po w\u0142osku (Emma di Resburgo<\/em>) i po niemiecku (Ein Feldlager in Schlesien<\/em>). W drugiej cz\u0119\u015bci zreszt\u0105 artystka ukaza\u0142a te\u017c nieco inne oblicze, bardziej dramatyczne (przebra\u0142a si\u0119 te\u017c z sukni w kolorze kobaltu w czarn\u0105 obszyt\u0105 srebrnymi cekinami).<\/p>\n Og\u00f3lnie jednak odczuwa\u0142o si\u0119, \u017ce scena jest jej \u017cywio\u0142em i miejscem znakomitej zabawy. Jej ma\u0142\u017conek by\u0142 mniej aktorski, koncentrowa\u0142 si\u0119 raczej na \u015bpiewie. Zreszt\u0105 pasowa\u0142o to bardziej do statecznych w wi\u0119kszo\u015bci postaci, kt\u00f3re przedstawia\u0142. Jednak w duecie i on aktorsko si\u0119 rozkr\u0119ca\u0142. Dzi\u0119ki wi\u0119c\u00a0ich osobowo\u015bciom i rodzinnej atmosferze by\u0142 to niezwykle uroczy wiecz\u00f3r.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Krakowski koncert w ICE by\u0142 sygnowany tylko nazwiskiem wielkiej niemieckiej gwiazdy. To zrozumia\u0142e, ale jednak nie ca\u0142kiem sprawiedliwe – wyst\u0105pi\u0142 te\u017c \u015bwietny francuski bas-baryton Nicolas Test\u00e9, prywatnie m\u0105\u017c artystki.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6527"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6527"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6527\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6529,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6527\/revisions\/6529"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6527"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6527"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6527"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}