To ju\u017c drugi festiwal Macieja Grzybowskiego Trzy-Czte-Ry. Planowane s\u0105 kolejne. Tak wi\u0119c impreza pozornie nie\u0142atwa, zawsze daj\u0105ca do my\u015blenia, zadomawia si\u0119, i to \u015bwietnie.<\/p>\n
<\/p>\n
Jak w zesz\u0142ym roku, na koncercie inauguracyjnym wyst\u0105pi\u0142a Sinfonia Varsovia, tym razem pod batut\u0105 Moniki Woli\u0144skiej. I jej w\u0142a\u015bnie zawdzi\u0119czamy drobne – ale ciekawe – odst\u0119pstwo od zasady, \u017ce to szef festiwalu uk\u0142ada sam wszystkie programy. Ot\u00f3\u017c my\u015bla\u0142 on m.in. o Don Kichocie<\/em> Richarda Straussa, ale dyrygentka zaproponowa\u0142a mu, by zamiast tego wstawi\u0107 do programu kr\u00f3tszego, bardziej zwartego Don Kichota<\/em> – Eugeniusza Morawskiego<\/a>. Poematom symfonicznym tego kompozytora po\u015bwi\u0119ci\u0142a kilka lat temu p\u0142yt\u0119<\/a>, r\u00f3wnie\u017c z Sinfoni\u0105 Varsovi\u0105, i jest entuzjastk\u0105 jego tw\u00f3rczo\u015bci.<\/p>\n Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 koncertu sk\u0142ada\u0142a si\u0119 wi\u0119c z do\u015b\u0107 egzotycznych, niespotykanych zestawie\u0144, kt\u00f3re zreszt\u0105 zupe\u0142nie nie razi\u0142y. Po tajemniczych Hebrydach<\/em> Mendelssohna – Lachrymae<\/em> Brittena, melancholijne i wzruszaj\u0105ce wariacje na temat pie\u015bni Dowlanda (komentarz po koncercie: na pewno Mendelssohna i Brittena \u0142\u0105czy to, \u017ce obaj byli w Szkocji) ze znakomit\u0105 altowiolistk\u0105 Katarzyn\u0105 Budnik-Ga\u0142\u0105zk\u0105 jako solistk\u0105. A po Brittenie w\u0142a\u015bnie wspomniany Morawski – dzie\u0142o jakby zbli\u017cone do Richarda Straussa, ale jednak inne, do\u015b\u0107 masywne w brzmieniach – dyrygentka t\u0142umaczy\u0142a na spotkaniu po koncercie, \u017ce nie jest to utw\u00f3r ilustracyjny, lecz raczej portret psychologiczny Don Kichota, cho\u0107 walk\u0119 z wiatrakami da si\u0119 w pewnym momencie wys\u0142ysze\u0107.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci ca\u0142kowicie zapanowa\u0142 ju\u017c XX wiek. Ciekawe zestawienie dw\u00f3ch utwor\u00f3w Lutos\u0142awskiego: Interludium<\/em> z 1990 r. i wcze\u015bniejsze o 30 lat Postludium I<\/em>. Ciekawe, bo wykazuj\u0105ce, \u017ce to ten sam Lutos\u0142awski: statycznie le\u017c\u0105cy akord, zmieniaj\u0105cy si\u0119 stopniowo i minimalnie, a na jego tle – w Interludium<\/em> zaledwie par\u0119 razy, po to tylko, by si\u0119 „podpisa\u0107”, pojawia si\u0119 typowo „lutosowski” motyw, w Postludium<\/em> za\u015b powtarzane motywy, w kt\u00f3rych Marcin Gmys prowadz\u0105cy spotkanie pokoncertowe dopatrzy\u0142 si\u0119 aluzji do ptasich \u015bpiew\u00f3w, co mia\u0142oby go \u0142\u0105czy\u0107 z ostatnim w kolejno\u015bci Messiaenem (Po\u00e8mes pour Mi<\/em><\/span>). Jak si\u0119 uprze\u0107, to mo\u017cna to i tak widzie\u0107. S\u0142uchaj\u0105c wszystkich zreszt\u0105 Postludi\u00f3w<\/em> zawsze si\u0119 zdumiewam, \u017ce Lutos\u0142awski nie docenia\u0142 tego w\u0142asnego dzie\u0142a. Mo\u017ce dlatego, \u017ce sta\u0142o ono wp\u00f3\u0142 drogi, nie reprezentowa\u0142o jeszcze w pe\u0142ni jego nowego stylu. Ale z perspektywy refleksje s\u0105 zupe\u0142nie inne.<\/p>\n Olivier Messiaen jest, jak to okre\u015bli\u0142 Grzybowski, „dyskretnym bohaterem” tegorocznej edycji festiwalu, poniewa\u017c w\u0142a\u015bnie 27 kwietnia min\u0119\u0142o \u0107wier\u0107 wieku od jego \u015bmierci. B\u0119dziemy wi\u0119c mogli jeszcze pos\u0142ucha\u0107 m.in. Visions de l’Amen<\/em>, Dwudziestu spojrze\u0144 na Dzieci\u0105tko Jezus<\/em> i Kwartetu na koniec czasu<\/em>. A tym razem – Messiaen wcze\u015bniejszy, z 1937 r., opiewaj\u0105cy szcz\u0119\u015bliwe (cho\u0107 mia\u0142o trwa\u0107 nied\u0142ugo) \u017cycie ma\u0142\u017ce\u0144skie z pierwsz\u0105 \u017con\u0105, skrzypaczk\u0105 i kompozytork\u0105 Claire Delbos, zwan\u0105 przez niego Mi. Agata Zubel, kt\u00f3ra \u015bpiewa\u0142a parti\u0119 solow\u0105, zn\u00f3w zadziwi\u0142a. Wci\u0105\u017c w spos\u00f3b widoczny si\u0119 rozwija, g\u0142os wydaje si\u0119 mocniejszy, francuszczyzna coraz lepsza, a ekspresja bardzo intensywna, id\u0105ca za sam\u0105 (ogromnie zreszt\u0105 trudn\u0105 technicznie) muzyk\u0105 i tre\u015bci\u0105: niekt\u00f3re pie\u015bni s\u0105 pe\u0142ne rado\u015bci i zachwytu, inne – nawet dzikie. Jeszcze jedna interesuj\u0105ca cecha ca\u0142ego programu: punkt kulminacyjny na zako\u0144czenie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To ju\u017c drugi festiwal Macieja Grzybowskiego Trzy-Czte-Ry. Planowane s\u0105 kolejne. Tak wi\u0119c impreza pozornie nie\u0142atwa, zawsze daj\u0105ca do my\u015blenia, zadomawia si\u0119, i to \u015bwietnie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6531"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6531"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6531\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6532,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6531\/revisions\/6532"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6531"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6531"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6531"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}