
{"id":6583,"date":"2017-06-25T00:21:18","date_gmt":"2017-06-24T22:21:18","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6583"},"modified":"2017-06-25T22:57:56","modified_gmt":"2017-06-25T20:57:56","slug":"cztery-polskie-duety","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2017\/06\/25\/cztery-polskie-duety\/","title":{"rendered":"Cztery polskie duety"},"content":{"rendered":"<p>Przychodzi wci\u0105\u017c mn\u00f3stwo p\u0142yt, nawet nie mam kiedy wszystkiego pos\u0142ucha\u0107, ale staram si\u0119 nadrobi\u0107 zaleg\u0142o\u015bci. Dzi\u015b o p\u0142ytach paru m\u0142odych (bardziej lub troch\u0119 mniej) duet\u00f3w. Chronologicznie, je\u015bli chodzi o kompozytor\u00f3w.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p><strong>Bach Stories<\/strong>, Marcin Zdunik (wiolonczela) i Aleksander D\u0119bicz (fortepian), Warner Music Poland. A\u017c dwup\u0142ytowy album w wykonaniu dw\u00f3ch m\u0142odych zdolnych, kt\u00f3rzy ch\u0119tnie zajmuj\u0105 si\u0119 nie tylko wykonawstwem, ale r\u00f3wnie\u017c improwizacj\u0105. Cho\u0107 improwizacje zw\u0142aszcza D\u0119bicza (kt\u00f3ry par\u0119 lat temu zadebiutowa\u0142 p\u0142yt\u0105 <em>Cinematic Piano<\/em>) s\u0105 niespecjalnie ambitne: lekkie, \u0142atwe (w s\u0142uchaniu) i przyjemne, jak muzyka filmowa. Ze Zdunikiem podobnie, cho\u0107 ma on wi\u0119cej do\u015bwiadczenia w wykonywaniu muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej. Na p\u0142ycie podobaj\u0105 mi si\u0119 przede wszystkim sonaty &#8211; obaj muzycy po prostu dobrze graj\u0105. Niestety, pomi\u0119dzy dzie\u0142a Bacha (na drugiej z p\u0142yt) wplecione s\u0105 improwizacje w stylistyce, by tak rzec, eceemowskiej, i to prostszej jej wersji. Rzecz gustu, zapewne s\u0105 amatorzy r\u00f3wnie\u017c tych improwizacji, ale wola\u0142abym tylko Bacha, bez Stories.<\/p>\n<p><strong>Beethoven<\/strong>, Jaros\u0142aw Thiel (wiolonczela) i Katarzyna Drogosz (pianoforte), NFM\/CD Accord. Chyba pierwsze w Polsce nagranie sonat Beethovena &#8211; dw\u00f3ch najwcze\u015bniejszych, z op. 5 &#8211; i jego <em>Wariacji G-dur<\/em> WoO 45 na instrumentach historycznych przez rodzimych wykonawc\u00f3w. Wiolonczelista jest szefem Wroc\u0142awskiej Orkiestry Barokowej, pianistka prowadzi klas\u0119 fortepianu historycznego w Katowicach i Krakowie &#8211; jako pierwsza w Polsce. Wykonanie stylowe, cho\u0107 pianistka gra na kopii instrumentu Steina z 1780 r., proporcje brzmienia wi\u0119c za Beethovena musia\u0142y by\u0107 nieco inne. Ale i tak s\u0142ucha si\u0119 z przyjemno\u015bci\u0105.<\/p>\n<p><strong><span class=\"st\">Premi\u00e8re<\/span><\/strong><span class=\"st\">,<\/span> Karolina Miko\u0142ajczyk (skrzypce) i Iwo Jedynecki (akordeon), Requiem Records. By\u0142 ju\u017c Twogether Duo &#8211; wiolonczela i akordeon (kt\u00f3ry zreszt\u0105 si\u0119 ju\u017c chyba raczej rozsypa\u0142, cho\u0107 z rzadka jeszcze Magdalenie Bojanowicz i Maciejowi Fr\u0105ckiewiczowi zdarza si\u0119 co\u015b zagra\u0107 razem), tu zamiast wiolonczeli mamy skrzypce. I podobna historia: m\u0142odzi muzycy, jako \u017ce na ten sk\u0142ad niewiele jest utwor\u00f3w (na p\u0142ycie jest par\u0119 opracowa\u0144 z innych sk\u0142ad\u00f3w, m.in. <em>Fratres<\/em> Arvo <span class=\"st\">P\u00e4rta<\/span>), zamawiaj\u0105 nowe kompozycje u koleg\u00f3w z warszawskiej uczelni muzycznej. St\u0105d utwory Ignacego Zalewskiego, Andrzeja Kara\u0142owa i Edwarda Sielickiego; jest te\u017c kompozycja Barbary Kaszuby, kt\u00f3ra sama wykonywa\u0142a sw\u00f3j utw\u00f3r w innym duecie (jest skrzypaczk\u0105). Plus par\u0119 jeszcze zagranicznych nazwisk: Graciane Finzi, Yuji Takahashi i m\u0142odzie\u0144cze dzie\u0142ko Rodona Szczedrina <em>W stylu Albeniza<\/em>, scenka taneczna dla \u017cony Mai Plisieckiej. W centrum p\u0142yty dwa utwory solowe, skrzypcowy (Bartosz Kowalski) i akordeonowy (Mi\u0142osz Bembinow), napisane na konkursy instrumentalne. Muzyka o bardzo r\u00f3\u017cnych stylistykach, jako\u015bci te\u017c rozmaitej, ale wykonawstwo znakomite.<\/p>\n<p><strong>Different Things<\/strong>, Marcin Markowicz (skrzypce) i Grzegorz Skrobi\u0144ski (fortepian), NFM\/CD Accord. Skrzypek jest koncertmistrzem Orkiestry NFM oraz drugim skrzypkiem Lutos\u0142awski String Quartet. Jest r\u00f3wnie\u017c kompozytorem, ale na tej p\u0142ycie jego utwor\u00f3w nie ma. S\u0105 tu dzie\u0142a czterech tw\u00f3rc\u00f3w, kt\u00f3rych \u0142\u0105czy flirt z muzyczn\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105: zgrabna m\u0142odzie\u0144cza muzyka incydentalna Ericha Korngolda do <em>Wiele ha\u0142asu o nic<\/em>, neoklasyczna <em>Sonata<\/em> Nino Roty, <em>Suita w dawnym stylu<\/em> Alfreda Schnittkego (sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na ni\u0105 fragmenty jego muzyki do film\u00f3w animowanych) oraz <em>Sonata<\/em> Philipa Glassa, raczej typowa dla jego stylu. Niby wi\u0119c te\u017c \u0142atwo i przyjemnie, ale inaczej, z pomys\u0142em.<\/p>\n<p>Z NFM przysz\u0142a w og\u00f3le ca\u0142a seria p\u0142yt, kt\u00f3rych w zesz\u0142ym roku wydano do\u015b\u0107 du\u017co &#8211; o niekt\u00f3rych trzeba b\u0119dzie jeszcze napisa\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Przychodzi wci\u0105\u017c mn\u00f3stwo p\u0142yt, nawet nie mam kiedy wszystkiego pos\u0142ucha\u0107, ale staram si\u0119 nadrobi\u0107 zaleg\u0142o\u015bci. Dzi\u015b o p\u0142ytach paru m\u0142odych (bardziej lub troch\u0119 mniej) duet\u00f3w. Chronologicznie, je\u015bli chodzi o kompozytor\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6583"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6583"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6583\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6587,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6583\/revisions\/6587"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6583"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6583"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6583"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}