Kto by si\u0119 spodziewa\u0142, \u017ce s\u0142owa arii napisanej przez Mozarta dla swojej szwagierki i dawnej mi\u0142o\u015bci, sopranistki Aloysii Lange, na jej po\u017cegnanie z publiczno\u015bci\u0105 Wiednia (prawdopodobnie), b\u0119d\u0105 a\u017c tak pasowa\u0107 na dzie\u0144 dzisiejszy.<\/p>\n
<\/p>\n
Olga Pasiecznik po swoim recitalu z siostr\u0105 Natali\u0105 na Zamku Kr\u00f3lewskim da\u0142a tylko jeden bis i przeczyta\u0142a najpierw t\u0142umaczenie jego tekstu. Naprawd\u0119, przez chwil\u0119 to brzmia\u0142o jak przemowa samej artystki. S\u0105 to podzi\u0119kowania dla przyjaci\u00f3\u0142, dla publiczno\u015bci, s\u0142owa usprawiedliwienia, \u017ce jest si\u0119 tylko kobiet\u0105 i by\u0107 mo\u017ce g\u0142os zabrzmi s\u0142abiej ni\u017c wypowied\u017a m\u0119\u017cczyzny, ale te\u017c zapewnienie, \u017ce adresaci tych s\u0142\u00f3w pozostan\u0105 we wdzi\u0119cznej pami\u0119ci – bo Los sprawi\u0142, \u017ce artysta musi by\u0107 w drodze, wi\u0119c trzeba opu\u015bci\u0107 ojczyzn\u0119 i dom. „Mozart pisz\u0105c t\u0119 ari\u0119 235 lat temu nie wiedzia\u0142, \u017ce pisze j\u0105 tak\u017ce dla innej \u015bpiewaczki, kt\u00f3ra jest teraz w podobnej sytuacji. To b\u0119dzie ostatnia aria, jak\u0105 za\u015bpiewam jako solistka Warszawskiej Opery Kameralnej” – doda\u0142a. Bis, jak i ca\u0142y koncert, zosta\u0142 przyj\u0119ty owacj\u0105 na stoj\u0105co, a artystka – obsypana kwiatami od licznych wielbicieli.<\/p>\n
Oczywi\u015bcie wiemy, \u017ce nie rozstajemy si\u0119 z Pani\u0105 Olg\u0105, \u017ce us\u0142yszymy j\u0105 jeszcze wielokrotnie, w bardzo r\u00f3\u017cnym repertuarze. Ale ju\u017c t\u0119skni\u0119 za jej Donn\u0105 Ann\u0105<\/a> czy Pamin\u0105 i wiem, \u017ce tak szybko tych r\u00f3l nie us\u0142ysz\u0119. Program pie\u015bniowy w jej wykonaniu s\u0142ysza\u0142am na Festiwalu Mozartowskiego ju\u017c nieraz (najlepiej wspominam koncert w \u0141azienkach).<\/p>\n Kocham pie\u015bni Mozarta i bardzo d\u0142ugo by\u0142am wybredna co do ich interpretacji. W osobie Olgi Pasiecznik znalaz\u0142am wykonawczyni\u0119, kt\u00f3ra budzi tylko zachwyt. Jest w jej \u015bpiewie nie tylko porywaj\u0105ca barwa oraz znakomita technika, ale te\u017c i aktorstwo, i autentyczne prze\u017cycia. Mo\u017cna nie\u017ale si\u0119 ubawi\u0107, gdy \u015bpiewa Die Alte<\/em><\/a>, na\u015bladuj\u0105c staruszk\u0119 niezadowolon\u0105 z dzisiejszego \u015bwiata, ale bez przesadnego aktorstwa, kt\u00f3re wp\u0142yn\u0119\u0142oby ujemnie na jako\u015b\u0107 brzmienia; mo\u017cna ucieszy\u0107 si\u0119 radosnym Un moto di gioia<\/em><\/a>; mo\u017cna si\u0119 wzruszy\u0107 do \u0142ez s\u0142uchaj\u0105c np. za\u015bpiewanego na zako\u0144czenie koncertu Abendempfindung<\/em>, melancholijnych wieczornych refleksji, kt\u00f3rych tre\u015b\u0107 r\u00f3wnie\u017c by\u0142a dzi\u015b niezwykle wymowna (…Nied\u0142ugo odfrun\u0105 barwne sceny \u017cycia, opadnie kurtyna, nasza sztuka si\u0119 zako\u0144czy\u0142a…).<\/p>\n Natalia Pasiecznik by\u0142a jak zawsze znakomit\u0105 partnerk\u0105 \u015bpiewaczki (siostry \u015bwietnie si\u0119 rozumiej\u0105, cho\u0107 studiowa\u0142y w r\u00f3\u017cnych miejscach – Olga w Kijowie, Natalia we Lwowie, i mieszkaj\u0105 na co dzie\u0144 w r\u00f3\u017cnych krajach – Natalia w Szwecji), sama te\u017c wykona\u0142a par\u0119 utwor\u00f3w solo: w pierwszej cz\u0119\u015bci przesmutne Rondo a-moll<\/em> (zapowiadaj\u0105c, \u017ce kiedy\u015b gra\u0142a ju\u017c je na Festiwalu Mozartowskim, a dzi\u015b dedykuje je pami\u0119ci Stefana Sutkowskiego), w drugiej za\u015b pogodny fina\u0142 Sonaty C-dur<\/em> KV 330.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kto by si\u0119 spodziewa\u0142, \u017ce s\u0142owa arii napisanej przez Mozarta dla swojej szwagierki i dawnej mi\u0142o\u015bci, sopranistki Aloysii Lange, na jej po\u017cegnanie z publiczno\u015bci\u0105 Wiednia (prawdopodobnie), b\u0119d\u0105 a\u017c tak pasowa\u0107 na dzie\u0144 dzisiejszy.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6588"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6588"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6588\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6593,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6588\/revisions\/6593"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6588"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6588"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6588"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}