Na wczorajszym koncercie inauguracyjnym festiwalu Emanacje w Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lus\u0142awicach wyst\u0105pi\u0142 Scharoun Ensemble, do kt\u00f3rego do\u0142\u0105czy\u0142 pianista Marek Bracha.<\/p>\n
<\/p>\n
Architekt Hans Scharoun by\u0142 projektantem gmachu Filharmonii Berli\u0144skiej i jego nazwisko patronuje zespo\u0142owi kameralnemu z\u0142o\u017conemu z cz\u0142onk\u00f3w rezyduj\u0105cej tam legendarnej orkiestry. Sk\u0142ad zespo\u0142u jest zmienny zale\u017cnie od potrzeby.\u00a0Do Lus\u0142awic muzycy Scharoun Ensemble przyjechali w charakterze prowadz\u0105cych kursy letnie muzyki kameralnej ju\u017c po raz czwarty, z tym, \u017ce wcze\u015bniej pojawia\u0142y si\u0119 tu r\u00f3wnie\u017c „d\u0119ciaki”, a w tym roku z r\u00f3\u017cnych powod\u00f3w s\u0105 tylko smyczkowcy: skrzypkowie Christophe Horak i Thomas Timm, altowiolista Micha Afkham, wiolonczelista Wolfgang Boettcher i kontrabasista Peter Riegelbauer. Boettcher zamieni\u0142 sta\u0142ego wiolonczelist\u0119 zespo\u0142u, poniewa\u017c tamten ma k\u0142opoty zdrowotne, a ten co prawda jest na emeryturze (ma 82 lata, ale znakomicie si\u0119 trzyma), ale jest postaci\u0105 bardzo zas\u0142u\u017con\u0105, znakomitym pedagogiem, by\u0142 te\u017c nie tylko cz\u0142onkiem FB, ale te\u017c wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cycielem s\u0142ynnego zespo\u0142u wiolonczelowego przy orkiestrze. Co starsi polscy melomani mog\u0105 go te\u017c pami\u0119ta\u0107 jako solist\u0119, poniewa\u017c w latach 70. gra\u0142\u00a0w Warszawie Koncert wiolonczelowy<\/em> Lutos\u0142awskiego pod batut\u0105 kompozytora.<\/p>\n W programie wczorajszego koncertu znalaz\u0142y si\u0119 Kwartet fortepianowy g-moll<\/em> KV 478 Mozarta i Kwintet fortepianowy A-dur „Pstr\u0105g”<\/em> Schuberta. I tu ma\u0142a niespodzianka interpretacyjna. Marek Bracha od pewnego czasu jest entuzjast\u0105 pianoforte, odby\u0142 podyplomowe studia w tym kierunku w Royal College of Music (b\u0119dzie te\u017c jednym z wyk\u0142adowc\u00f3w na lus\u0142awickich wrze\u015bniowych kursach fortepianu historycznego, wraz z Tobiasem Kochem, Katarzyn\u0105 Drogosz i Geoffreyem Govierem, jego profesorem z Londynu). I da\u0142o si\u0119 to s\u0142ysze\u0107 w jego interpretacji, zw\u0142aszcza w stosunku do intonacji i barwy – nigdy nie przejaskrawia\u0142 ani nie wybija\u0142 si\u0119 brzmieniowo, jakby wci\u0105\u017c mia\u0142 w pami\u0119ci proporcje, jakie zaistnia\u0142yby z udzia\u0142em instrument\u00f3w historycznych. I tak rzeczywi\u015bcie by\u0142o, potwierdzi\u0142 to potem: „Kiedy si\u0119 ju\u017c to pozna\u0142o, nie ma odwrotu”. Doda\u0142, \u017ce troch\u0119 zaskoczy\u0142o go, \u017ce r\u00f3wnie\u017c berli\u0144czycy okazali si\u0119 zwolennikami podobnej estetyki: zamiast mocnego, g\u0119stego brzmienia, jakiego si\u0119 od nich spodziewa\u0142, k\u0142adli nacisk na lekko\u015b\u0107 i subtelno\u015b\u0107 gry. Co w sumie da\u0142o bardzo pozytywne efekty.<\/p>\n Teraz o miejscu. Sala Centrum jest rzeczywi\u015bcie znakomita, wspaniale brzmi i na parterze, i na balkonie (pods\u0142ucha\u0142am z r\u00f3\u017cnych miejsc na pr\u00f3bie). Ca\u0142a w jasnym drewnie, d\u0119bowym i \u015bwierkowym, ma form\u0119 shoe box<\/em> (u\u017cywaj\u0105c modnej terminologii), ale praktycznie nie ma tam (poza og\u00f3lnym kszta\u0142tem oczywi\u015bcie) k\u0105t\u00f3w prostych: poszczeg\u00f3lne deski s\u0105 wobec siebie nachylone, profilowane itp. Nie sprawia wra\u017cenia – zw\u0142aszcza gdy si\u0119 patrzy z estrady – wn\u0119trza, kt\u00f3re mie\u015bci 650 os\u00f3b. O akustyk\u0119 zadba\u0142 niemiecki zesp\u00f3\u0142 akustyk\u00f3w pod kierownictwem Karlheinza M\u00fcllera.<\/span><\/p>\n Wydawa\u0142oby si\u0119 – kto zape\u0142ni tak\u0105 sal\u0119, znajduj\u0105c\u0105 si\u0119 niemal\u017ce w szczerym polu? By\u0142a prawie pe\u0142na i podobno jest to regu\u0142\u0105. Zje\u017cd\u017caj\u0105 oczywi\u015bcie ludzie z Krakowa (godzina jazdy samochodem) czy\u00a0bli\u017cszego jeszcze Tarnowa, ale te\u017c z okolic, a i z samego Zakliczyna, do kt\u00f3rego pocztowo przynale\u017c\u0105 Lus\u0142awice (pisz\u0105c list do Centrum pisze si\u0119 do Zakliczyna w\u0142a\u015bnie) – spotka\u0142am grup\u0119 prawdziwych miejscowych\u00a0entuzjast\u00f3w, kt\u00f3rzy s\u0105 zachwyceni, \u017ce niespodziewanie „pojawi\u0142a si\u0119 im tu filharmonia” i, jak twierdz\u0105, nie opuszczaj\u0105 \u017cadnego koncertu. Zapewne wi\u0119c zobaczymy si\u0119 zn\u00f3w pod koniec tygodnia.<\/p>\n Dzi\u015b, a cz\u0119\u015bciowo ju\u017c nawet wczoraj, rozpocz\u0119\u0142y si\u0119 kursy, ale na razie tam nie zagl\u0105dam, \u017ceby m\u0142odzie\u017cy nie stresowa\u0107. Mam jednak w planie poobserwowa\u0107, jak si\u0119 to odbywa. Atmosfera tu w og\u00f3le jest wspania\u0142a – wszystko podporz\u0105dkowane muzyce. Bli\u017cszy opis przy nast\u0119pnej okazji.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na wczorajszym koncercie inauguracyjnym festiwalu Emanacje w Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lus\u0142awicach wyst\u0105pi\u0142 Scharoun Ensemble, do kt\u00f3rego do\u0142\u0105czy\u0142 pianista Marek Bracha.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6616"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6616"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6616\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6653,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6616\/revisions\/6653"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6616"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6616"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6616"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}