{"id":6721,"date":"2017-08-23T01:35:01","date_gmt":"2017-08-22T23:35:01","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6721"},"modified":"2017-08-23T01:35:01","modified_gmt":"2017-08-22T23:35:01","slug":"rachmaninow-na-zimno","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2017\/08\/23\/rachmaninow-na-zimno\/","title":{"rendered":"Rachmaninow na zimno"},"content":{"rendered":"

Mikhail Pletnev przyje\u017cd\u017ca\u0142 do nas do tej pory wy\u0142\u0105cznie jako dyrygent za\u0142o\u017conej przez siebie Rosyjskiej Narodowej Orkiestry Symfonicznej. Jednak lepiej, \u017ceby przyje\u017cd\u017ca\u0142 w roli pianisty.<\/p>\n

<\/p>\n

Przez pewien czas chyba zreszt\u0105 w og\u00f3le gra\u0142 rzadziej, koncentruj\u0105c si\u0119 na orkiestrze. Dobrze, \u017ce wr\u00f3ci\u0142 i \u017ce w ko\u0144cu nam pokaza\u0142, co potrafi w dziedzinie, w kt\u00f3rej b\u0105d\u017a co b\u0105d\u017a wygra\u0142 kiedy\u015b Konkurs im. Czajkowskiego.<\/p>\n

Pami\u0119taj\u0105c go jako artyst\u0119 zimnego i zdystansowanego w dziedzinie ekspresji (co bardzo mi przeszkadza\u0142o na jego p\u0142ycie z sonatami Mozarta<\/a> sprzed dekady), bardzo by\u0142am ciekawa, jak jego ch\u0142\u00f3d po\u0142\u0105czy si\u0119 z burzliwymi, emocjonalnymi utworami Rachmaninowa i nawet stwierdzi\u0142am, \u017ce to b\u0119dzie bardzo ciekawa perwersja. Nie doceni\u0142am tego wra\u017cenia. Przede wszystkim jest to najwy\u017cszy poziom pianistyki. Techniki w og\u00f3le si\u0119 nie zauwa\u017ca; d\u017awi\u0119k niezwykle wyrafinowany (co imponuj\u0105ce tym bardziej, \u017ce artysta gra\u0142 na kawaiu, model Shigeru Kawai), niezwyk\u0142e zupe\u0142nie piana, forte brzmi\u0105ce, nieagresywne. I przy tym wszystkim – w\u0142a\u015bnie \u00f3w ch\u0142\u00f3d, spopiela\u0142o\u015b\u0107, opanowanie totalne. Szokuj\u0105ce. Pletnev wydaje si\u0119 postaci\u0105 z Dostojewskiego (przedziwna jest jego twarz postarza\u0142ego ch\u0142opca, zastyg\u0142a w mask\u0119). Swoj\u0105 ekspresj\u0105 jakby pr\u00f3bowa\u0142 powiedzie\u0107: tak, jest z\u0142o na \u015bwiecie. To jest naturalne. Nie nale\u017cy mie\u0107 \u017cadnych z\u0142udze\u0144.<\/p>\n

Zdumiewa\u0142o mnie np. jak on to zrobi\u0142, \u017ce triumfalne Preludium<\/em> op. 23 nr 2, o oznaczeniu Maestoso<\/em>, w istocie majestatycznie „p\u0142yn\u0119\u0142o po morzach i oceanach”, ale bez cienia rado\u015bci w tym triumfie, bezlito\u015bnie i imperialnie. Albo jak w I Sonacie d-moll<\/em> budowa\u0142 form\u0119 z narastania, kt\u00f3re zarazem narastaniem nie by\u0142o – wzrostowi dynamiki nie towarzyszy\u0142 wzrost napi\u0119cia, wszystko by\u0142o na tym samym poziomie. Zadziwiaj\u0105ce.<\/p>\n

Nie rozpozna\u0142am pierwszego bisu (mo\u017ce kto\u015b…?), za to na drugi bis zagra\u0142… Nokturn cis-moll<\/em> Chopina. Ciekawe, czy ten pomys\u0142 przyszed\u0142 mu do g\u0142owy na poprzednim koncercie, na kt\u00f3rym siedzia\u0142 w publiczno\u015bci i s\u0142ucha\u0142, jak Nelson Goerner gra ten sam bis. Pianista argenty\u0144ski zagra\u0142 ow\u0105 delikatn\u0105 miniatur\u0119 jako nawi\u0105zanie do wykonanego przed chwil\u0105 Koncertu f-moll<\/em>; Rosjanin zawiesi\u0142 j\u0105 w ca\u0142kowicie odmiennej przestrzeni. Nawiasem m\u00f3wi\u0105c, piani\u015bci wci\u0105\u017c si\u0119 odwiedzaj\u0105 na koncertach: widzia\u0142am Melnikova ze Staierem, Alen\u0119 Baev\u0105 z Vadymem Kholodenk\u0105, a kto\u015b mi m\u00f3wi\u0142, \u017ce jeszcze by\u0142 na sali widziany Osokins.<\/p>\n

Co za\u015b do wcze\u015bniejszego koncertu Europa Galante z Goernerem, to po\u0142owicznie by\u0142 on powt\u00f3rzeniem z zesz\u0142ego roku<\/a>, nawet pomy\u0142ki by\u0142y podobne. Grupa d\u0119ta w og\u00f3le si\u0119 nie popisa\u0142a. Ale Koncert f-moll<\/em> by\u0142 lepszy, cho\u0107 i tu nie brak\u0142o kiks\u00f3w \u0142\u0105cznie z owym s\u0142ynnym waltorniowym. A przed nimi efektowna Uwertura D-dur<\/em> autorstwa 17-letniego Dobrzy\u0144skiego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mikhail Pletnev przyje\u017cd\u017ca\u0142 do nas do tej pory wy\u0142\u0105cznie jako dyrygent za\u0142o\u017conej przez siebie Rosyjskiej Narodowej Orkiestry Symfonicznej. Jednak lepiej, \u017ceby przyje\u017cd\u017ca\u0142 w roli pianisty.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6721"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6721"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6721\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6722,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6721\/revisions\/6722"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6721"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6721"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6721"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}