{"id":6764,"date":"2017-08-31T23:13:50","date_gmt":"2017-08-31T21:13:50","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6764"},"modified":"2017-08-31T23:13:50","modified_gmt":"2017-08-31T21:13:50","slug":"dalszy-ciag-sceny-mlodych-wok","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2017\/08\/31\/dalszy-ciag-sceny-mlodych-wok\/","title":{"rendered":"Dalszy ci\u0105g Sceny M\u0142odych WOK"},"content":{"rendered":"

Dzia\u0142ania, kt\u00f3re wpu\u015bci\u0142y swego czasu do Warszawskiej Opery Kameralnej m\u0142odzie\u017c studenck\u0105 i tworzone przez ni\u0105 przedsi\u0119wzi\u0119cia, by\u0142y inicjatyw\u0105 \u00f3wczesnego dyrektora Jerzego Lacha. Teraz si\u0119 usamodzielni\u0142y.<\/p>\n

<\/p>\n

W programie pokazanego dzi\u015b w Teatrze Studio spektaklu pt. Psalm<\/em> jego re\u017cyser i librecista, w\u0142a\u015bnie Jerzy Lach, pisze, \u017ce jest to inauguracyjna premiera za\u0142o\u017conego przeze\u0144 Teatru Opera Modern. „Zdecydowa\u0142em si\u0119 na stworzenie w\u0142asnego teatru, poniewa\u017c uzna\u0142em, \u017ce moje do\u015bwiadczenie w zarz\u0105dzaniu instytucjami publicznymi i zdobyta wiedza daj\u0105 mi ogromne mo\u017cliwo\u015bci w stworzeniu w\u0142asnego teatru, w kt\u00f3rym mog\u0119 wyrazi\u0107 swoje credo artystyczne i realizowa\u0107 wsp\u00f3\u0142czesne przedstawienia, odnosz\u0105ce si\u0119 do aktualnej sytuacji spo\u0142eczno-politycznej”. W\u0142a\u015bciwie jest to nie tyle teatr, co trupa teatralna, zapewne o zmiennym sk\u0142adzie – zale\u017cnie od potrzeb danego projektu. Pr\u00f3by do Psalmu<\/em> odbywa\u0142y si\u0119 na ASP, a Teatr Studio zgodzi\u0142 si\u0119 ugo\u015bci\u0107 dwa spektakle: dzisiejszy i jutrzejszy.<\/p>\n

Libretto oparte jest g\u0142\u00f3wnie na powie\u015bci My, marzyciele<\/em> Mbue Imbolo, wydanej niedawno i u nas<\/a>, kt\u00f3ra niewiele wcze\u015bniej sta\u0142a si\u0119 g\u0142o\u015bna w Stanach Zjednoczonych – autorka, emigrantka z Kamerunu, otrzyma\u0142a za ni\u0105 ju\u017c par\u0119 nagr\u00f3d. Jak mo\u017cna przeczyta\u0107 pod linkiem, jest to opowie\u015b\u0107 o ma\u0142\u017ce\u0144stwie z Kamerunu, kt\u00f3re pr\u00f3buje zapu\u015bci\u0107 korzenie w Ameryce; m\u0105\u017c zostaje szoferem u jednego z g\u0142\u00f3wnych szef\u00f3w Lehman Brothers, wi\u0119c mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce z\u0142apa\u0142 Pana Boga za nogi. Niestety nast\u0119puje – jak wiadomo – upadek Lehman Brothers i co si\u0119 dzieje dalej, mo\u017cna si\u0119 domy\u015bli\u0107.<\/p>\n

W warszawskiej wersji fabu\u0142a zosta\u0142a uproszczona i sp\u0142aszczona. G\u0142\u00f3wni bohaterowie zostali dobrani specjalnie, by zilustrowa\u0107 problem emigrancko-uchod\u017aczy: co prawda bas Jasin Rammal-Ryka\u0142a jest na wp\u00f3\u0142 Polakiem i urodzi\u0142 si\u0119 w Warszawie, ale jego bliskowschodnie korzenie s\u0105 zauwa\u017calne; graj\u0105ca jego \u017con\u0119 Hasmik Sahakyan urodzi\u0142a si\u0119 w Erewanie, ale od 16 lat mieszka w Polsce. Oboje s\u0105 na pierwszym roku studi\u00f3w magisterskich. W ksi\u0105\u017cce ci bohaterowie maj\u0105 imiona; tu s\u0105 nazwani po prostu On i Ona. Pracodawca to Prezes (niezawodny r\u00f3wnie\u017c aktorsko Artur Janda), a jego \u017con\u0119, nieszcz\u0119\u015bliw\u0105, acz urodziw\u0105 alkoholiczk\u0119 i narkomank\u0119 gra Monika \u0141opuszy\u0144ska, absolwentka klasy Anny Radziejewskiej, podobnie jak Janda oraz kontratenor Grzegorz Hardej, kt\u00f3ry w WOK by\u0142 koordynatorem Sceny M\u0142odych, a tu w finale wyst\u0119puje jako Artysta-\u015amier\u0107. G\u0142osy by\u0142y niestety wzmacniane mikroportami, co je skutecznie zniekszta\u0142ca\u0142o, ale zrobiono to, poniewa\u017c wzmocnione by\u0142y te\u017c instrumenty. Szkoda, bo nie mo\u017cna by\u0142o podziwia\u0107 ich w ca\u0142ej okaza\u0142o\u015bci.<\/p>\n

Historia jest tu o wiele bardziej banalna ni\u017c w powie\u015bci: ma\u0142\u017ce\u0144stwo uchod\u017ac\u00f3w (na pocz\u0105tku przyp\u0142ywaj\u0105 \u0142\u00f3dk\u0105, na ko\u0144cu odp\u0142ywaj\u0105) znajduje prac\u0119, ale konflikt mi\u0119dzy nimi a pracodawcami nast\u0119puje raczej na tle prywatnym. Kiedy w ko\u0144cu Prezes zwalnia swojego szofera, nie wiadomo, dlaczego w\u0142a\u015bciwie to zrobi\u0142 – czy z zemsty za spiskowanie z prezesow\u0105 (cho\u0107 ostatecznie okaza\u0142 si\u0119 lojalny), czy z jakiego\u015b innego enigmatycznego powodu; o bankructwie nie s\u0142ycha\u0107. Widoczne s\u0105 szlachetne intencje ukazania problem\u00f3w emigrant\u00f3w uzale\u017cnienionych od pracy i od zezwolenia na ni\u0105, jednak ca\u0142o\u015b\u0107 wydaje si\u0119 do\u015b\u0107 naiwna, podobnie zreszt\u0105 jak muzyka Krzysztofa Koz\u0142owskiego (wykonawcy: Hashtag Ensemble i kwartet smyczkowy Thetonacja). Ciekawa jest scenografia S\u0142awomira Szondelmajera, z\u0142o\u017cona z prostych element\u00f3w i inteligentnie przestawiana. W sumie pozytywne jest danie g\u0142osu m\u0142odym, nale\u017cy wi\u0119c im \u017cyczy\u0107 dalszych interesuj\u0105cych przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 artystycznych.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dzia\u0142ania, kt\u00f3re wpu\u015bci\u0142y swego czasu do Warszawskiej Opery Kameralnej m\u0142odzie\u017c studenck\u0105 i tworzone przez ni\u0105 przedsi\u0119wzi\u0119cia, by\u0142y inicjatyw\u0105 \u00f3wczesnego dyrektora Jerzego Lacha. Teraz si\u0119 usamodzielni\u0142y.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6764"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6764"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6764\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6765,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6764\/revisions\/6765"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6764"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6764"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6764"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}