{"id":6781,"date":"2017-09-09T00:03:51","date_gmt":"2017-09-08T22:03:51","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6781"},"modified":"2017-09-09T00:03:51","modified_gmt":"2017-09-08T22:03:51","slug":"sztuka-czy-nauka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2017\/09\/09\/sztuka-czy-nauka\/","title":{"rendered":"Sztuka czy nauka?"},"content":{"rendered":"<p>O <em>Kunst der Fuge<\/em> my\u015blimy zwykle zar\u00f3wno jako o rodzaju uczonego traktatu, jak i o dziele g\u0142\u0119bokim i poruszaj\u0105cym. W ko\u0144cu to Bach &#8211; to, co w Bachu najpi\u0119kniejsze.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>\u0141\u0105czy si\u0119 te\u017c z tym cyklem legenda podobna do tej zwi\u0105zanej z <em>Requiem<\/em> Mozarta: utw\u00f3r ostatni, niedoko\u0144czony, \u015bmier\u0107 przerwa\u0142a prac\u0119 kompozytorowi &#8211; i to, co znamienne, w drugim przeprowadzeniu tematu B-A-C-H, co podkre\u015bli\u0142 syn, CPE, w dopisku w wydaniu dzie\u0142a. Utw\u00f3r mo\u017ce nie do ko\u0144ca ostatni, bo wi\u0119kszo\u015b\u0107 fug i dwa kanony powsta\u0142y gdzie\u015b na dekad\u0119 przed \u015bmierci\u0105 &#8211; zachowa\u0142 si\u0119 ich manuskrypt. W ostatnich latach \u017cycia, a zw\u0142aszcza po spotkaniu z Fryderykiem Pruskim i po powstaniu <em>Musikalisches Opfer<\/em>, stawiaj\u0105cej podobne wyzwania, Bach powr\u00f3ci\u0142 do tematu. Nie wydaje mi si\u0119 w\u0142a\u015bciwym pytanie, czy aby kompozytor nie celowo pozostawi\u0142 ostatni\u0105 fug\u0119 nieuko\u0144czon\u0105. My\u015bl\u0119, \u017ce po prostu traci\u0142 ju\u017c si\u0142y, o wzroku nie m\u00f3wi\u0105c, i nie da\u0142 rady. Uko\u0144czy\u0142by, gdyby m\u00f3g\u0142.<\/p>\n<p>By\u0142o to oczywi\u015bcie jedno wielkie \u0107wiczenie kontrapunktyczne, ale te\u017c szko\u0142a tego, co mo\u017cna zrobi\u0107, by \u0107wiczenie, z za\u0142o\u017cenia ca\u0142kowicie abstrakcyjne (cho\u0107 jak wiadomo Bach og\u00f3lnie wszystko tworzy\u0142 na chwa\u0142\u0119 Bo\u017c\u0105), by\u0142o zarazem wielk\u0105 muzyk\u0105. Abstrakcyjno\u015b\u0107 dotyczy tu te\u017c instrumentacji &#8211; nie jest podane, na czym nale\u017ca\u0142oby cykl wykonywa\u0107. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie opracowa\u0144 jest bardzo wiele. Ottavio Dantone postara\u0142 si\u0119, by ca\u0142o\u015b\u0107 brzmia\u0142a przejrzy\u015bcie i by nie nu\u017cy\u0142a.<\/p>\n<p>St\u0105d urozmaicenie. Zesp\u00f3\u0142 Accademia Bizantina wyst\u0105pi\u0142 tym razem w sk\u0142adzie sze\u015bcioosobowym: kwartet smyczkowy, klawesyn (przy nim szef) i pozytyw. Kombinacje by\u0142y r\u00f3\u017cne: albo kwartet z continuo, albo klawesyn sam, albo klawesyn wsp\u00f3lnie z pozytywem, albo skrzypce z klawesynem&#8230; Bardzo ciekawe by\u0142y rozwi\u0105zania w fugach z paroma tematami: np. gra\u0142 pozytyw, a temat g\u0142\u00f3wny ca\u0142ego cyklu, kt\u00f3ry pojawia\u0142 si\u0119 jako temat poboczny, podawany by\u0142 przez smyczki. Zapewne niekt\u00f3rzy z Was s\u0142uchali transmisji i mogli si\u0119 przekona\u0107, jaki to da\u0142o efekt. W ka\u017cdym razie i dzi\u015b by\u0142 stojak, i to taki bez w\u0105tpliwo\u015bci.<\/p>\n<p>Dzie\u0142o to nie jest religijne, ale mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce to pierwszy na festiwalu akcent zwi\u0105zany z 500-leciem reformacji (b\u0119dzie jeszcze osobny koncert tematowi po\u015bwi\u0119cony). Przy okazji wi\u0119c zapowiem, \u017ce za kilka dni uka\u017ce si\u0119<a href=\"http:\/\/sklep.polityka.pl\/catalog\/partdetail.aspx?partno=W17PH004\"> kolejny Pomocnik Historyczny POLITYKI<\/a>, kt\u00f3ry bardzo polecam. Tym bardziej, \u017ce sama si\u0119 do niego do\u0142o\u017cy\u0142am.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>O Kunst der Fuge my\u015blimy zwykle zar\u00f3wno jako o rodzaju uczonego traktatu, jak i o dziele g\u0142\u0119bokim i poruszaj\u0105cym. W ko\u0144cu to Bach &#8211; to, co w Bachu najpi\u0119kniejsze.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6781"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6781"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6781\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6782,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6781\/revisions\/6782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6781"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6781"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6781"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}