Oba koncerty niedzielne na Wratislavii mia\u0142y program wielce mieszany. Dlaczego w\u0142oskie sa\u0142atki? Bo pierwszy z koncert\u00f3w wype\u0142ni\u0142a muzyka w\u0142oska, a na drugim gra\u0142 zesp\u00f3\u0142 w\u0142oski.<\/p>\n
<\/p>\n
De facto by\u0142o bardziej mi\u0119dzynarodowo, bo przecie\u017c i w Il Giardino Armonico graj\u0105 muzycy z innych kraj\u00f3w (tym razem zreszt\u0105 tylko troje: kornecista, puzonistka i harfistka). Na popo\u0142udniowym koncercie w Ratuszu proporcje roz\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 ca\u0142kiem inaczej: dwaj Czesi, Francuzka, Niemiec i W\u0142och. By\u0142 to kolejny odcinek przedstawiania skarb\u00f3w z wroc\u0142awskiej Biblioteki Uniwersyteckiej. Jest tam te\u017c niema\u0142a kolekcja w\u0142oskich utwor\u00f3w, zbieranych g\u0142\u00f3wnie przez Daniela Sartoriusa, nauczyciela z gimnazjum przy ko\u015bciele \u015bw. El\u017cbiety z po\u0142owy XVII w. Kolekcja niezwykle ciekawa, zawieraj\u0105ca zar\u00f3wno dzie\u0142a tw\u00f3rc\u00f3w znanych, jak Frescobaldi, Palestrina czy Monteverdi (w tym Orfeo<\/em>!), jak te\u017c znanych du\u017co s\u0142abiej (Giovanni Antonio Rigatti, Maurizio Cazzati, Domenico Obizzi). Solist\u0105 by\u0142\u00a0Tom\u00e1\u0161 Kr\u00e1l, znany nam dobrze z wyst\u0119p\u00f3w z Collegium 1704. \u015awietny baryton, zreszt\u0105 \u015bpiewak bardzo wszechstronny, bo swobodnie pos\u0142uguje si\u0119 te\u017c rejestrem tenorowym. Co pozwala mu r\u00f3wnie\u017c \u015bpiewa\u0107 parti\u0119 Orfeusza – powiedzia\u0142 nam po koncercie, \u017ce szykuje t\u0119 parti\u0119 na 2019 rok; ma j\u0105 \u015bpiewa\u0107 w Holandii. Dobrze, \u017ce ma tyle czasu, mo\u017ce si\u0119 rozrusza, bo na razie jest do\u015b\u0107 sztywny i ma pewne niedostatki (na bis zaryzykowa\u0142 ari\u0119 Possente spirto<\/em>!), ale dane ma znakomite.<\/p>\n Wieczorem w synagodze dyrektor artystyczny Wratislavii ukaza\u0142 nam chyba jedno z najlepszych swych wciele\u0144. Program, podobnie jak poprzedniego koncertu, m\u00f3g\u0142by sprawia\u0107 wra\u017cenie pewnego grochu z kapust\u0105 – wykonywane dzie\u0142a pochodzi\u0142y z okresu w rozrzucie dw\u00f3ch stuleci: od Josquina des\u00a0Pr\u00e9s (wyd. 1501) po Cristoforo Caresan\u0119 (wyd. 1693). Tu te\u017c mieli\u015bmy znanych i nieznanych, jednak z tych znanych mniej znane dzie\u0142a. Og\u00f3lny temat: narodziny muzyki instrumentalnej. Dobrze zosta\u0142o ukazane, \u017ce wyros\u0142a ona w du\u017cym stopniu z tanecznego ducha; zr\u0119cznie zosta\u0142y po\u0142\u0105czone utwory r\u00f3\u017cnych tw\u00f3rc\u00f3w oparte na tych samych popularnych motywach (np. De tous biens playne<\/em> w opracowaniu Hayne’a van Ghizeghema, Alexandra Agricoli i Josquina) czy opracowania popularnych temat\u00f3w (anonimowa La Battaglia<\/em> z echami La Guerre<\/em> Cl\u00e9menta\u00a0Janequina oraz inna zupe\u0142nie bitwa – Samuela Scheidta, powt\u00f3rzona te\u017c na bis). Program zosta\u0142 u\u0142o\u017cony bardzo efektownie, z kontrastami, z chwilami refleksji, po kt\u00f3rych nast\u0119powa\u0142a \u017cywio\u0142owa, pe\u0142na wirtuozerii zabawa. Antonini szala\u0142 na swoich flecikach jednocze\u015bnie prowadz\u0105c zesp\u00f3\u0142 – po prostu ta\u0144czy\u0142 na scenie. Ale te\u017c innym muzykom nie brakowa\u0142o sprawno\u015bci. Kilka by\u0142o te\u017c odkry\u0107 – jedno wrzuc\u0119 na troch\u0119 dziwn\u0105 dobranock\u0119 (czy mo\u017cna po tym spa\u0107?), kt\u00f3ra na koncercie zabrzmia\u0142a w opracowaniu na zesp\u00f3\u0142, tutaj<\/a> gra j\u0105 sam klawesyn.<\/p>\n I tak sko\u0144czy\u0142 si\u0119 ten przed\u0142u\u017cony pierwszy weekend Wratislavii. Wraz z pogod\u0105, niestety – leje i la\u0107 b\u0119dzie. Cieszmy si\u0119 jednak, \u017ce nie mamy tu Irmy…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Oba koncerty niedzielne na Wratislavii mia\u0142y program wielce mieszany. Dlaczego w\u0142oskie sa\u0142atki? Bo pierwszy z koncert\u00f3w wype\u0142ni\u0142a muzyka w\u0142oska, a na drugim gra\u0142 zesp\u00f3\u0142 w\u0142oski.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6786"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6786"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6786\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6788,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6786\/revisions\/6788"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6786"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6786"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6786"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}