Jak przysta\u0142o na sezon, kt\u00f3rego dwie trzecie przypadn\u0105 na rok rocznicy niepodleg\u0142o\u015bci, rozpocz\u0119li\u015bmy z narodowym przytupem z uczczeniem 80-lecia Glassa po\u015brodku.<\/p>\n
<\/p>\n
Ten przytup zreszt\u0105 by\u0142 bardzo specyficzny – Orkiestra Filharmonii Narodowej pod batut\u0105 Jacka Kaspszyka wykona\u0142a Polonez<\/em> Krzysztofa Pendereckiego, ten napisany na inauguracj\u0119 Konkursu Chopinowskiego. Po prawykonaniu zastanawia\u0142am si\u0119<\/a>, czy ten okazjonalny przecie\u017c utw\u00f3r b\u0119dzie jeszcze kiedy\u015b wykonany – no i okazja dzisiejsza by\u0142a jak najbardziej odpowiednia. Niestety dzi\u015b nie by\u0142o du\u017co lepiej ni\u017c dwa lata temu, co sk\u0142ania mnie do wniosku, \u017ce jest on po prostu tak trudno napisany i potrzeba do jego wykonania wi\u0119cej finezji, kt\u00f3rej zabrak\u0142o. W ko\u0144cu to pastisz i powinien by\u0107 l\u017cejszy.<\/p>\n Gwiazdami wieczoru by\u0142y Katia i Marielle Lab\u00e8que (jak one to robi\u0105, \u017ce wci\u0105\u017c tak samo m\u0142odo wygl\u0105daj\u0105?), ale repertuar mia\u0142y niespecjalnie ciekawy. Koncert podw\u00f3jny na dwa fortepiany i orkiestr\u0119<\/em> Philipa Glassa jest utworem sprzed dw\u00f3ch lat, poprawianym pono\u0107 jeszcze po prawykonaniu. Zam\u00f3wiony zosta\u0142 przez kilka wa\u017cnych \u015bwiatowych orkiestr i przewidziany do wykonania w\u0142a\u015bnie przez francuskie siostry. Niestety Glass nie ma w ostatnich czasach wiele do powiedzenia, wi\u0119c przez ca\u0142y trzycz\u0119\u015bciowy utw\u00f3r wia\u0142o nud\u0105 i monotoni\u0105, cho\u0107 solistki pr\u00f3bowa\u0142y nada\u0107 temu jaki\u015b wyraz – pierwszym cz\u0119\u015bciom bardziej energiczny, trzeciej melancholijny. Dopiero bis – Le jardin f\u00e9erique<\/i>, ostatnia cz\u0119\u015b\u0107 Ma m\u00e8re l’Oye<\/i> Ravela – sprawi\u0142 prawdziw\u0105 przyjemno\u015b\u0107. „Nie mog\u0142y tak od razu?” – powiedzia\u0142a siedz\u0105ca obok kole\u017canka.<\/span><\/p>\n