To by\u0142 spektakl wa\u017cny dla Opery \u015al\u0105skiej z dw\u00f3ch powod\u00f3w: pierwszy pod batut\u0105 nowego dyrektora artystycznego Bassema Akiki, a zarazem jeden z jubileuszowych spektakli Micha\u0142a Znanieckiego, kt\u00f3ry obchodzi \u0107wier\u0107wiecze pracy re\u017cyserskiej.<\/p>\n
<\/p>\n
Nie przypominam sobie, \u017ceby Romeo i Julia<\/em> Gounoda bywa\u0142 wykonywany w Polce w czasach powojennych (je\u015bli kto\u015b pami\u0119ta, to niech przypomni). Ja w ka\u017cdym razie nigdy nie s\u0142ysza\u0142am go na \u017cywo w ca\u0142o\u015bci. Owszem, sopranistki na recitalach z przyjemno\u015bci\u0105 wykonuj\u0105 troch\u0119 operetkowy walczyk Julii z I aktu (Je veux vivre<\/em>…), grywa si\u0119 te\u017c jeszcze na koncertach \u015bpiewaczych jako przerywnik np. wst\u0119p do ostatniego aktu. Gounod napisa\u0142 to dzie\u0142o kilka lat po sukcesie Fausta<\/em> i jest tu wiele podobie\u0144stw, od j\u0119zyka muzycznego pocz\u0105wszy (kwintesencja francusko\u015bci owych czas\u00f3w) poprzez \u015bpiewno\u015b\u0107 i d\u0105\u017cenie do przebojowo\u015bci po znaczn\u0105 ilo\u015b\u0107 scen tanecznych (cho\u0107 do Fausta<\/em> zosta\u0142y one dopisane p\u00f3\u017aniej). O ile Faust<\/em> ma w sumie niewiele wsp\u00f3lnego z dramatem Goethego, to w Romeo i Julii<\/em> Gounod z grubsza trzyma si\u0119 Szekspira, dodaj\u0105c jednak w celach dramatycznych \u015bmier\u0107 (domnieman\u0105) Julii podczas \u015blubu z Parysem oraz przebudzenie Julii jeszcze za \u017cycia Romea, ale ju\u017c po za\u017cyciu przeze\u0144 trucizny, tak \u017ce mog\u0105 si\u0119 jeszcze po\u017cegna\u0107 i czule si\u0119 przytuli\u0107.<\/p>\n Scena Opery \u015al\u0105skiej jest niewielka, a ponadto od razu by\u0142o wiadomo, \u017ce spektakl b\u0119dzie je\u017adzi\u0142, wi\u0119c z trzech pomys\u0142\u00f3w zosta\u0142 wybrany jeden i chyba najsensowniejszy, z tego, o czym opowiada re\u017cyser w wywiadzie zamieszczonym w programie (mog\u0142y te\u017c by\u0107 np. mury nawi\u0105zuj\u0105ce do konfliktu w Gazie i\u00a0grafiki Banksy’ego). Jest wi\u0119c co\u015b w rodzaju koloseum, tylko „na odwyrtk\u0119”, wi\u0119c mo\u017ce nie Arena di Verona, lecz kru\u017cganki, kt\u00f3re zarazem wedle re\u017cysera s\u0105 nawi\u0105zaniem do widowni szekspirowskiego The Globe, a w ostatnim akcie staj\u0105 si\u0119 kolumbarium z w\u0142oskiego cmentarza. Po\u015brodku sceny stoi wielofunkcyjny okr\u0105g\u0142y podest, s\u0142u\u017c\u0105cy nie tylko jako podwy\u017cszenie, ale te\u017c jako \u0142o\u017ce ma\u0142\u017ce\u0144skie. W III akcie pojawia si\u0119 witra\u017cowa rozeta, witra\u017ce s\u0105 r\u00f3wnie\u017c wy\u015bwietlane (w og\u00f3le znakomite \u015bwiat\u0142a Bogumi\u0142a Palewicza). Obie zwa\u015bnione rodziny s\u0105 mo\u017ce zbytnio skontrastowane, poniewa\u017c Montecchi wygl\u0105daj\u0105 jak rzezimieszki, trudno wi\u0119c by\u0142oby si\u0119 dziwi\u0107 Capulettim, \u017ce nie chcieliby takiemu \u0142obuzowi odda\u0107 Julii…<\/p>\n W sumie jednak wra\u017cenia pozytywne, zw\u0142aszcza \u017ce w tej operze najwa\u017cniejsze s\u0105 obie role tytu\u0142owe, a te by\u0142y naprawd\u0119 przyzwoite. Kokieteryjn\u0105 i pe\u0142n\u0105 wdzi\u0119ku, ale przechodz\u0105c\u0105 przemian\u0119 Juli\u0119 zagra\u0142a Ewa Majcherczyk, zwi\u0105zana z Oper\u0105 \u015al\u0105sk\u0105; nami\u0119tnym Romeem by\u0142 Andrzej Lampert, co prawda zwi\u0105zany z Oper\u0105 Krakowsk\u0105, ale \u015al\u0105zak (z Chorzowa). G\u0142osowo te\u017c oboje byli\u00a0w porz\u0105dku pomin\u0105wszy drobiazgi, kt\u00f3re z\u0142\u00f3\u017cmy na karb premiery. Zwraca\u0142 jeszcze uwag\u0119 Pawe\u0142 Konik jako Mercutio i Micha\u0142 S\u0142awecki w humorystycznej roli pazia Stefana (jest to rola spodenkowa i w drugiej obsadzie wyst\u0119puje kobieta). Nad orkiestr\u0105 trzeba jeszcze popracowa\u0107, ale wszyscy wierz\u0105 tu w Bassema Akikiego, ja zreszt\u0105 te\u017c. Zobaczymy – powodzenia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To by\u0142 spektakl wa\u017cny dla Opery \u015al\u0105skiej z dw\u00f3ch powod\u00f3w: pierwszy pod batut\u0105 nowego dyrektora artystycznego Bassema Akiki, a zarazem jeden z jubileuszowych spektakli Micha\u0142a Znanieckiego, kt\u00f3ry obchodzi \u0107wier\u0107wiecze pracy re\u017cyserskiej.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6903"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6903"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6903\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6905,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6903\/revisions\/6905"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6903"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6903"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6903"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}