Ciekawie zosta\u0142 skomponowany program drugiego koncertu w Nowym Teatrze z cyklu Chain Ensemble. Podstaw\u0119 stanowi\u0142y utwory skomponowane do tekst\u00f3w Samuela Becketta.<\/p>\n
<\/p>\n
Zesp\u00f3\u0142 stworzony i prowadzony przez Andrzeja Bauera, firmowany przez Towarzystwo im. Witolda Lutos\u0142awskiego i grupuj\u0105cy najlepszych kameralist\u00f3w m\u0142odszych pokole\u0144, dzi\u015b nie wyst\u0105pi\u0142 w formie orkiestrowej. Po prostu gra\u0142y zespo\u0142y kameralne o r\u00f3\u017cnych sk\u0142adach. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 wr\u0119cz od duetu flet-harfa, czyli Trzech fragment\u00f3w<\/em> Lutos\u0142awskiego, opartych na jego muzyce teatralnej do radiowych s\u0142uchowisk o tematyce mitologicznej. Muzyki do s\u0142uchowisk Lutos\u0142awski pope\u0142ni\u0142 wi\u0119cej i Chain Ensemble zamierza j\u0105 prezentowa\u0107 na kolejnych koncertach.<\/p>\n Po tym lekkim i przyjemnym wst\u0119pie nag\u0142e przej\u015bcie w zupe\u0142nie inny \u015bwiat. \u015awiat Becketta w\u0142a\u015bnie. Gy\u00f6rgy Kurt\u00e1g (kt\u00f3ry pono\u0107 pisze oper\u0119 wed\u0142ug Ko\u0144c\u00f3wki<\/em> – imponuj\u0105ce, zwa\u017cywszy, \u017ce ma ponad 90 lat) ze 20 lat temu stworzy\u0142 cykl 32 aforystycznych miniatur do francuskoj\u0119zycznych wierszy Becketta \u2026pas \u00e0 pas \u2013 nulle part<\/em>\u2026 Za\u015bpiewa\u0142 go tu znakomity baryton Frank W\u00f6rner z towarzyszeniem tria smyczkowego i dwojga perkusist\u00f3w. Szczeg\u00f3lna to muzyka – \u015bciszona, skupiona, pe\u0142na szmerowych brzmie\u0144, urywana. Wprawiaj\u0105ca w trans.<\/span><\/p>\n Beckett wida\u0107 wymaga takiego j\u0119zyka, bo podobne cechy mo\u017cna odnale\u017a\u0107 w muzyce Agaty Zubel, kt\u00f3ra stworzy\u0142a ju\u017c trzy utwory do jego tekst\u00f3w, z kt\u00f3rych us\u0142yszeli\u015bmy dwa (pomini\u0119ty zosta\u0142 najbardziej utytu\u0142owany Not I<\/em>). Cascando<\/em><\/a> jest ju\u017c nam znane od d\u0142u\u017cszego czasu – powsta\u0142o w 2007 r. What is the Word<\/em> z 2012 r. us\u0142yszeli\u015bmy po raz pierwszy w Polsce; napisany zosta\u0142 na zam\u00f3wienie Klangforum Wien i Instytutu Adama Mickiewicza. Partii solistki (kompozytorka \u015bpiewa\u0142a wszystkie swoje utwory) towarzysz\u0105 w nim flet, skrzypce, wiolonczela i fortepian. Tu nawet wi\u0119cej s\u0142ysza\u0142o si\u0119 analogii z Kurt\u00e1giem; dodajmy jeszcze jedn\u0105 cech\u0119: obsesyjna niemal powtarzalno\u015b\u0107, refrenowo\u015b\u0107 motyw\u00f3w. Beckett \u015bpiewa si\u0119 (cz\u0119\u015bciowo m\u00f3wi) z trudem, z wysi\u0142kiem, z zastanowieniem. Ale na koniec mieli\u015bmy jeszcze jedno polskie prawykonanie, zupe\u0142nie inne. To by\u0142 utw\u00f3r napisany na koncert w Los Angeles Philharmonic, gdzie zreszt\u0105 zosta\u0142 \u015bwietnie przyj\u0119ty. To Chapter 13<\/em> do fragmentu Ma\u0142ego ksi\u0119cia<\/em> – tutaj<\/a> kompozytorka m\u00f3wi o swoim utworze i \u015bpiewa fragmenty partii solowej, z kt\u00f3rej ju\u017c mniej wi\u0119cej mo\u017cna zorientowa\u0107 si\u0119, jaka jest ta muzyka – a jest zabawna, mo\u017cna by nawet rzec na sw\u00f3j spos\u00f3b lekka, z przymru\u017ceniem oka. Troch\u0119 wi\u0119c by\u0142o rozlu\u017anienia na koniec koncertu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ciekawie zosta\u0142 skomponowany program drugiego koncertu w Nowym Teatrze z cyklu Chain Ensemble. Podstaw\u0119 stanowi\u0142y utwory skomponowane do tekst\u00f3w Samuela Becketta.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6906"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6906"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6906\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6907,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6906\/revisions\/6907"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6906"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6906"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6906"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}