Prawd\u0119 powiedziawszy jest to wpis, kt\u00f3ry zamierza\u0142am umie\u015bci\u0107 na Prima Aprilis, ale, jak sami widzieli\u015bcie, tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce nie mia\u0142am w og\u00f3le tego dnia czasu. Ale my tu nie ustanawiamy przecie\u017c, \u017ce mo\u017cna \u017cartowa\u0107 tylko przez jeden dzie\u0144 w roku, raczej, powiedzia\u0142abym, wprost przeciwnie, wi\u0119c pisz\u0119 dzi\u015b. Uprzedzam tylko: do tego tematu trzeba chwilowo wy\u0142\u0105czy\u0107 elementarn\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107 muzyczn\u0105.<\/p>\n
Zupe\u0142nie niechc\u0105cy, szukaj\u0105c czego\u015b na YouTube,\u00a0natkn\u0119\u0142am si\u0119 na kolejn\u0105 – nie tak ca\u0142kiem now\u0105, bo maj\u0105c\u0105 ju\u017c par\u0119 lat – form\u0119 memu internetowego zwan\u0105 z angielska shreds<\/em>. Oznacza to dos\u0142ownie strz\u0119pki, ale w gruncie rzeczy polega na czym\u015b ca\u0142kiem innym. Pos\u0142uchajmy np. nowatorskiej interpretacji Krystiana Zimermana<\/a>. Interpretacji jakiego utworu – to dobrze znaj\u0105cym Chopina nietrudno odgadn\u0105\u0107, a w trzydziestej sekundzie pojawia si\u0119 nawet kilka prawdziwych akord\u00f3w. Ale potem – zn\u00f3w hulaj dusza. Drugi filmik <\/a>z tej serii jest r\u00f3wnie „odkrywczy”, cho\u0107 tu nie ma takiego numeru, jak w finale pierwszego.<\/p>\n Mo\u017cna znale\u017a\u0107 te\u017c shredy najrozmaitszych innych artyst\u00f3w. Np. Brendla<\/a>\u00a0(tu zupe\u0142nie inne podej\u015bcie do „shredologii stosowanej”). Tutaj<\/a> shreduje (czyli w tym wypadku – chrzani) Itzhak Perlman, a tutaj<\/a> ju\u017c nie sam, lecz z Yo-Yo Ma, i to nie byle gdzie, bo na inauguracji prezydentury Baracka Obamy! Shlomo Mintz<\/a>, jak s\u0142ycha\u0107, nielepszy, nie m\u00f3wi\u0105c o Lang Langu<\/a> (tu rzecz dotyczy r\u00f3wnie\u017c reakcji publiczno\u015bci). Nie by\u0142o lito\u015bci nawet dla Marthy<\/a>. A i Pierre Boulez<\/a> shreduje – to ju\u017c wy\u017csza szko\u0142a jazdy.<\/p>\n Ale lito\u015bci nie by\u0142o te\u017c dla innych \u015bwiat\u00f3w muzycznych. Prosz\u0119, tu shredy Paco de Lucii<\/a>, a zespo\u0142\u00f3w rockowych starszych i nowszych nie da si\u0119 zliczy\u0107. Patrz\u0105c po datach, ta moda wybuch\u0142a w 2008 r., ale i w kolejnych latach tworzono nast\u0119pne monta\u017ce.\u00a0<\/p>\n I tak si\u0119 zacz\u0119\u0142am zastanawia\u0107, co to oznacza i po co ludzie to robi\u0105? Bo to takie \u015bmieszne, jak s\u0142yszymy co\u015b ca\u0142kiem innego ni\u017c to, czego si\u0119 spodziewamy? Bo lubimy \u015bci\u0105ga\u0107 wielkich z piedesta\u0142u do naszego poziomu? Bo lubimy si\u0119 popisa\u0107 sztuk\u0105 monta\u017cu (nie zawsze udatn\u0105)? Trudno powiedzie\u0107. W ka\u017cdym razie\u00a0w czasach przed\u00a0Internetem nikt nie m\u00f3g\u0142by z Marii Callas zrobi\u0107 Florence Foster Jenkins<\/a>. Teraz Florence triumfuje.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Prawd\u0119 powiedziawszy jest to wpis, kt\u00f3ry zamierza\u0142am umie\u015bci\u0107 na Prima Aprilis, ale, jak sami widzieli\u015bcie, tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce nie mia\u0142am w og\u00f3le tego dnia czasu. Ale my tu nie ustanawiamy przecie\u017c, \u017ce mo\u017cna \u017cartowa\u0107 tylko przez jeden dzie\u0144 w roku, raczej, powiedzia\u0142abym, wprost przeciwnie, wi\u0119c pisz\u0119 dzi\u015b. Uprzedzam tylko: do tego tematu trzeba chwilowo […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/691"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=691"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/691\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":700,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/691\/revisions\/700"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=691"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=691"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=691"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}