{"id":6935,"date":"2017-11-04T00:26:14","date_gmt":"2017-11-03T23:26:14","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=6935"},"modified":"2017-11-04T00:26:14","modified_gmt":"2017-11-03T23:26:14","slug":"dziady-w-teatrze-krolewskim","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2017\/11\/04\/dziady-w-teatrze-krolewskim\/","title":{"rendered":"Dziady w Teatrze Kr\u00f3lewskim"},"content":{"rendered":"

Groteskowo brzmi, prawda? Zw\u0142aszcza na inauguracj\u0119 Polskiej Opery Kr\u00f3lewskiej. A jeszcze na dodatek obrz\u0119d na po\u0142y ko\u015bcielny, na po\u0142y poga\u0144ski, o zgrozo. A na serio, nie by\u0142o tak \u017ale, jak si\u0119 obawia\u0142am.<\/p>\n

<\/p>\n

Jak ju\u017c wcze\u015bniej wspomina\u0142am, Widma<\/em> Moniuszki to jest w og\u00f3le przyjemny, porz\u0105dnie napisany utw\u00f3r, a to, czego s\u0142uchali\u015bmy i co ogl\u0105dali\u015bmy, to w\u0142a\u015bciwie by\u0142o wykonanie oratoryjno-semisceniczne, kt\u00f3re muzyce nie przeszkadza\u0142o – sytuacja by\u0142a wi\u0119c odwrotna do tego koszmaru<\/a>, kt\u00f3ry ogl\u0105dali\u015bmy we Wroc\u0142awiu.<\/p>\n

Ryszard Peryt przy okazji przypomnia\u0142 sobie, \u017ce sam kiedy\u015b bywa\u0142 aktorem, i wyst\u0105pi\u0142 w roli samego siebie – Starego Aktora. Na pocz\u0105tku odczyta\u0142 wst\u0119p do didaskali\u00f3w cz\u0119\u015bci II, a na koniec fragmenty Upiora<\/em>, mieszaj\u0105c je z fragmentem Inwokacji<\/em> z Pana Tadeusza<\/em> – chyba po to, by stworzy\u0107 pretekst do pokazania na slajdzie fotografii Matki Boskiej Ostrobramskiej. Na slajdach zreszt\u0105 polega\u0142a ca\u0142a scenografia.<\/p>\n

Inaczej by\u0107 nie mog\u0142o, poniewa\u017c, jak by\u0142o do przewidzenia, orkiestra nie zmie\u015bci\u0142a si\u0119 w kanale (wchodzi tam tylko 17 muzyk\u00f3w), wi\u0119c siedzia\u0142y tam same smyczki, a kolejna dwudziestka muzyk\u00f3w – d\u0119te i kot\u0142y – siedzia\u0142a na scenie. Przez wi\u0119kszo\u015b\u0107 wieczoru by\u0142a przyt\u0142umiona przez stoj\u0105cy z przodu sceny (cho\u0107 po bokach) ch\u00f3r. Co wi\u0119cej, czego si\u0119 dowiedzia\u0142am po spektaklu, wysiad\u0142y im przygotowane monitory, na kt\u00f3rych mieli \u015bledzi\u0107 ruchy dyrygenta. Dobrze, \u017ce Tadeusz Karolak jest raczej wy\u017cszy ni\u017c ni\u017cszy, wi\u0119c mimo wszystko co\u015b tam widzieli. Poza tym czu\u0142o si\u0119, \u017ce wszystkim w orkiestrze ogromnie zale\u017cy na tym, \u017ceby dobrze wypa\u015b\u0107 (zw\u0142aszcza graj\u0105c po d\u0142ugiej przerwie), wi\u0119c poradzili sobie, ch\u00f3r r\u00f3wnie\u017c.<\/p>\n

Dwa duchy wysz\u0142y po prostu zza kulis, przechodz\u0105c mi\u0119dzy d\u0119tymi na prz\u00f3d sceny – Z\u0142y Pan (\u015bwietny Wojtek Gierlach) i Zosia (troch\u0119 mniej satysfakcjonuj\u0105ca Julita Miros\u0142awska); anio\u0142ki – J\u00f3zio i Zosia (doro\u015bli \u015bpiewacy: Anastazja i Andrzej Marusiakowie) pojawi\u0142y si\u0119 na balkonie w lo\u017cach najbli\u017cej sceny, naprzeciw siebie, ze skrzyd\u0142ami w kszta\u0142cie motyla, jako\u015b na kszta\u0142t pazia kr\u00f3lowej. Je\u015bli za\u015b chodzi o inne obrazki, to na pocz\u0105tku pojawi\u0142 si\u0119 obraz Wyspia\u0144skiego Chocho\u0142y<\/em><\/a>, podczas wyst\u0119pu Z\u0142ego Pana – p\u0142omienie, a Zosi towarzyszy\u0142 obraz wody. I to wszystko, i ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie.<\/p>\n

G\u0142\u00f3wnym jednak atutem spektaklu by\u0142 Adam Kruszewski w roli Gu\u015blarza, i to nie tylko jako \u015bpiewak, ale tak\u017ce jako recytator. Nikt inny nie mia\u0142 tak wspania\u0142ej dykcji – brawo.<\/p>\n

Ludzi by\u0142o ma\u0142o – spektakl by\u0142 chyba wy\u0142\u0105cznie na zaproszenia, a z tych, jak wiadomo, ma\u0142o kto korzysta, wi\u0119c cho\u0107 wiele z nich przygotowano dla sfer rz\u0105dz\u0105cych, niewiele si\u0119 z nich pojawi\u0142o (najwy\u017cej rang\u0105 by\u0142 oczywi\u015bcie minister Gli\u0144ski). Nie jest to chyba przesadnie muzykalne towarzystwo, a szkoda, podobno muzyka \u0142agodzi obyczaje.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Groteskowo brzmi, prawda? Zw\u0142aszcza na inauguracj\u0119 Polskiej Opery Kr\u00f3lewskiej. A jeszcze na dodatek obrz\u0119d na po\u0142y ko\u015bcielny, na po\u0142y poga\u0144ski, o zgrozo. A na serio, nie by\u0142o tak \u017ale, jak si\u0119 obawia\u0142am.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6935"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6935"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6935\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6936,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6935\/revisions\/6936"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6935"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6935"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6935"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}