\u015awietn\u0105 rzecz stworzy\u0142 Andrzej Bauer – Cellonet. Wci\u0105gn\u0105\u0142 swoich student\u00f3w i powsta\u0142 zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry jest w stanie gra\u0107 bardzo r\u00f3\u017cn\u0105 muzyk\u0119. Pierwsz\u0105 dekad\u0119 uczcili koncertem w Filharmonii Narodowej z dwoma prawykonaniami.<\/p>\n
<\/p>\n
Gwoli \u015bcis\u0142o\u015bci, w ka\u017cdym z wykonywanych utwor\u00f3w wyst\u0119powa\u0142o o\u015bmioro wiolonczelist\u00f3w, wi\u0119c wymieniali si\u0119 na scenie. Byli w\u015br\u00f3d nich znani sk\u0105din\u0105d soli\u015bci jak Magdalena Bojanowicz, Bartosz Koziak, Marcin Zdunik.<\/p>\n
Nie ma zbyt wielu utwor\u00f3w na taki sk\u0142ad, wi\u0119c trzeba opiera\u0107 si\u0119 na transkrypcjach. Ale na zesp\u00f3\u0142 wiolonczel w oryginale napisane s\u0105 Bachianas brasileiras<\/em> nr 1 i nr 5 Heitora Villi-Lobosa; te ostatnie dodatkowo z g\u0142osem, a Aria<\/em> z nich jest chyba najwi\u0119kszym przebojem tego kompozytora (drugi jest \u017cywio\u0142owy Taniec<\/em>). Mo\u017ce tak\u017ce dlatego, \u017ce najbardziej si\u0119 tu czuje nawi\u0105zanie do Bacha. Pierwsza Bachiana brasileira<\/em> na same wiolonczele sk\u0142ada si\u0119 z Introdukcji<\/em>, Preludium<\/em> i Fugi<\/em> – i poza t\u0105 ostatni\u0105 bardziej jest to brasileira<\/em> ni\u017c bachiana<\/em>.<\/p>\n Bauer i Zdunik opracowali na zesp\u00f3\u0142 wiolonczel akompaniament do czterech z Pie\u015bni do s\u0142\u00f3w<\/em> R\u00fcckert<\/em><\/span>a<\/em> Mahlera. Jako solistka wyst\u0105pi\u0142a Agata Zubel. Niestety wypad\u0142a do\u015b\u0107 nie\u015bmia\u0142o, jakby obawia\u0142a si\u0119 przestrzeni (koncert odby\u0142 si\u0119 w du\u017cej sali FN). To jest\u00a0 \u015bpiewaczka raczej kameralna, a troch\u0119 te\u017c przyzwyczajona do nag\u0142o\u015bnienia. Gdy momentami podnosi\u0142a g\u0142os, s\u0142ycha\u0107 by\u0142o, \u017ce da\u0142aby rad\u0119 si\u0119 przebi\u0107 przez zesp\u00f3\u0142, ale nie chce krzycze\u0107. Bardziej udany by\u0142 jej wyst\u0119p we wspomnianej Bachianie<\/em> ju\u017c w drugiej cz\u0119\u015bci.<\/p>\n Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zwie\u0144czy\u0142o pierwsze z prawykona\u0144: Naira<\/em> S\u0142awomira Kupczaka. Nied\u0142ugi, zr\u0119czny utw\u00f3r \u0142\u0105czy\u0142 rytmiczno\u015b\u0107 z synkopami i mikrotonami; dopiero na ko\u0144cu nast\u0105pi\u0142o rozrzedzenie faktury. Drugim kompozytorem, kt\u00f3ry napisa\u0142 utw\u00f3r specjalnie na dzisiejszy koncert, by\u0142 Leszek Mo\u017cd\u017cer, na kt\u00f3rego wyst\u0119p zapewne przysz\u0142a niema\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 publiczno\u015bci (a bilety sprzedawano bezsensownie drogo). Po opracowaniu Ko\u0142ysanki<\/em> z Dziecka Rosemary<\/em> Krzysztofa Komedy zagra\u0142 z zespo\u0142em sw\u00f3j nowy utw\u00f3r Sensuous Noir<\/em>. Nie wyda\u0142 mi si\u0119 on jednak bardzo noir<\/em>, przeciwnie, by\u0142 mi\u0142y w s\u0142uchaniu, zacz\u0105\u0142 si\u0119 troch\u0119 tajemniczo, potem poszed\u0142 w klimaty bli\u017csze jazzu, by w ko\u0144cu wr\u00f3ci\u0107 do tego, od czego si\u0119 zacz\u0119\u0142o. Na koniec nadal rytmicznie, cho\u0107 bardziej ambitnie: Cello Counterpoint<\/em> Steve’a Reicha.<\/p>\n Andrzej Bauer, kt\u00f3ry dyrygowa\u0142 wszystkimi utworami, oznajmi\u0142 ze sceny, \u017ce w\u0142a\u015bnie w sam\u0105 rocznic\u0119 dziesi\u0119ciolecia wysz\u0142a pierwsza p\u0142yta zespo\u0142u, i poprowadzi\u0142 na bis do\u015b\u0107 oryginaln\u0105 transkrypcj\u0119 Contrapunctus I<\/em> z Kunst der Fuge<\/em> – nie g\u0142os do g\u0142osu, ale melodie porozbijane na r\u00f3\u017cne instrumenty. Spojrza\u0142am na ow\u0105 p\u0142yt\u0119 i sprawdzi\u0142am, \u017ce autorem jej jest Bruno Mantovani, kompozytor, dyrygent i szef Konserwatorium Paryskiego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u015awietn\u0105 rzecz stworzy\u0142 Andrzej Bauer – Cellonet. Wci\u0105gn\u0105\u0142 swoich student\u00f3w i powsta\u0142 zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry jest w stanie gra\u0107 bardzo r\u00f3\u017cn\u0105 muzyk\u0119. Pierwsz\u0105 dekad\u0119 uczcili koncertem w Filharmonii Narodowej z dwoma prawykonaniami.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6943"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6943"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6943\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6944,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6943\/revisions\/6944"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6943"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6943"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6943"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}