Szef artystyczny Jazzowej Jesieni zwykle wykonuje wielki fina\u0142. Tak by\u0142o i dzi\u015b, a w\u0142a\u015bciwie by\u0142y to dwa koncerty w jednym. Niesamowite, \u017ce brzmia\u0142o to, jakby na ka\u017cdym gra\u0142 inny tr\u0119bacz.<\/p>\n
<\/p>\n
Pierwszy z koncert\u00f3w by\u0142 wyst\u0119pem w duecie z Davidem Virelles. Dwaj muzycy, kt\u00f3rzy graj\u0105 razem od pi\u0119ciu lat i nagrali razem dwie p\u0142yty (Wis\u0142awa<\/em> i December Avenue<\/em>), mimo i\u017c jeden m\u00f3g\u0142by by\u0107 dziadkiem drugiego (tr\u0119bacz jest z rocznika 1942, pianista – 1983), a poza tym wychowali si\u0119 w odmiennych muzycznych \u015brodowiskach (Sta\u0144ko opowiada, \u017ce kiedy Virelles przyszed\u0142 do niego na pierwsz\u0105 pr\u00f3b\u0119, powiedzia\u0142, \u017ce takiej muzyki jak jego nigdy wcze\u015bniej nie zna\u0142), rozumiej\u0105 si\u0119 dzi\u015b wspaniale. Grali oczywi\u015bcie tematy Sta\u0144ki, Wis\u0142awa<\/em> tak\u017ce si\u0119 pojawi\u0142a. By\u0142o jednak inaczej ni\u017c na p\u0142ytach, troch\u0119 dziko, w dialogu. Dawno nie s\u0142ysza\u0142am tylu barw w tr\u0105bce Sta\u0144ki, tych intryguj\u0105cych chropawo\u015bci, z kt\u00f3rych s\u0142ynie. Pianista dostosowa\u0142 si\u0119, cho\u0107 w\u0142a\u015bciwie trudno to powiedzie\u0107, skoro by\u0142 naturalny, by\u0142 sob\u0105. Bardzo intensywne 35 minut.<\/p>\n Na drugim koncercie liderowi towarzyszy\u0142a jedna z lepszych m\u0142odych (jeszcze, cho\u0107 istnieje 16 lat) polskich grup, trio RGG – powinno si\u0119 w\u0142a\u015bciwie nazywa\u0107 OGG, skoro pierwszy pianista na liter\u0119 R zosta\u0142 wymieniony przez \u0141ukasza Ojdan\u0119 (dwa G, czyli kontrabasista Maciej Garbowski i Krzysztof Gradziuk, pozostali) – i saksofonista Adam Piero\u0144czyk. W programie znalaz\u0142o si\u0119 pami\u0119tne Requiem dla Johna Coltrane’a – Night-time, Daytime<\/em> Krzysztofa Komedy, w kt\u00f3rego prawykonaniu Sta\u0144ko bra\u0142 udzia\u0142 r\u00f3wno p\u00f3\u0142 wieku temu, a w 30 lat p\u00f3\u017aniej zarejestrowa\u0142 na p\u0142ycie Litania<\/em>, ju\u017c dla ECM. I od razu – niesamowite – brzmienie tr\u0105bki zupe\u0142nie si\u0119 zmieni\u0142o, sta\u0142o si\u0119 jasne i klarowne, znik\u0142y wszelkie chropowato\u015bci. Lider zreszt\u0105 ch\u0119tnie wypuszcza\u0142 na sol\u00f3wki Piero\u0144czyka (\u015bwietne i dynamiczne zreszt\u0105, cho\u0107 zabawne wra\u017cenie robi\u0142y uk\u0142ony na oklaskach) oraz trio, z kt\u00f3rego najciekawszy jest perkusista, wydobywaj\u0105cy brzmienia subtelne z fantazj\u0105. Sta\u0144ko wspomina\u0142 przed koncertem, \u017ce chcia\u0142by „sko\u0144czy\u0107 z graniem Komedy” – i tu go rozumiem, robi to tyle lat, ale w \u015bwiecie jazzu „nigdy nie m\u00f3w nigdy”…<\/p>\n Przedtem jeszcze, mo\u017cna powiedzie\u0107 – jako suport, gra\u0142 francusko-niemiecki Tarkovsky Quartet z pianist\u0105 Francois Couturierem na czele (uczestniczy w nim wiolonczelistka Anja Lechner, prywatnie partnerka Manfreda Eichera). W\u0142a\u015bciwie nie by\u0142o tu jazzu, mo\u017ce chwilami tylko; og\u00f3lnie muzycy wykonali materia\u0142 z wydanej na wiosn\u0119 p\u0142yty Nuit blanche.<\/em> Zesp\u00f3\u0142 zajmuje si\u0119 og\u00f3lnie kr\u0105\u017ceniem wok\u00f3\u0142 muzyki do film\u00f3w Andrieja Tarkowskiego i nastroju tych film\u00f3w. Ten program w\u0142a\u015bciwie bardziej by pasowa\u0142 do pozna\u0144skiego festiwalu Nostalgia, kt\u00f3rego r\u00f3wnie\u017c jubileuszowa – dziesi\u0105ta edycja w\u0142a\u015bnie si\u0119 r\u00f3wnolegle odbywa\u0142a (17-18 listopada). Teoretycznie Manfred Eicher, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie w ten weekend odwiedzi\u0142 Polsk\u0119, m\u00f3g\u0142 by\u0107 jednocze\u015bnie na trzech festiwalach zwi\u0105zanych w jaki\u015b spos\u00f3b z jego firm\u0105, wybra\u0142 jednak wroc\u0142awski Jazztopad, czyli inauguracj\u0119 z udzia\u0142em Kwartetu Macieja Obary (debiut kolejnego Polaka w ECM – bardzo przyjemna p\u0142yta) oraz prawykonanie kompozycji Vijaya Iyera z udzia\u0142em Lutos\u0142awski Quartet. Ja te\u017c bym ch\u0119tnie tych koncert\u00f3w pos\u0142ucha\u0142a, ale r\u00f3wnie\u017c nie umiem si\u0119 rozdwoi\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Szef artystyczny Jazzowej Jesieni zwykle wykonuje wielki fina\u0142. Tak by\u0142o i dzi\u015b, a w\u0142a\u015bciwie by\u0142y to dwa koncerty w jednym. Niesamowite, \u017ce brzmia\u0142o to, jakby na ka\u017cdym gra\u0142 inny tr\u0119bacz.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6965"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6965"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6965\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6966,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6965\/revisions\/6966"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6965"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6965"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6965"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}