Jubileuszowy, dziesi\u0105ty Konkurs im. Fitelberga – i \u017caden Polak nie dosta\u0142 si\u0119 do fina\u0142u (pi\u0119\u0107 lat temu by\u0142y dwie Polki). Tak wysz\u0142o, przykre, ale prawdziwe.<\/p>\n
Uderza te\u017c, \u017ce w tym roku startowa\u0142o mniej kobiet – tylko trzy na 48 uczestnik\u00f3w, z czego do fina\u0142o dotar\u0142a jedna – Izraelka Bar Avni, bardzo sprawna, dynamiczna, \u015bwietnie wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105ca z solist\u0105 (Piotrem P\u0142awnerem – te\u017c m\u00f3wi, \u017ce mu si\u0119 z ni\u0105 \u015bwietnie gra\u0142o) w II Koncercie skrzypcowym<\/em> Szymanowskiego.<\/p>\n Po obejrzeniu II etapu musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce wyb\u00f3r fina\u0142owej sz\u00f3stki w wi\u0119kszo\u015bci mnie zadowala. Zdziwi\u0142a mnie tylko obecno\u015b\u0107 Litwina Modestasa Barkauskasa, kt\u00f3ry wyda\u0142 mi si\u0119 kompletnie sztywny i bez wyrazu. Ale jest uczniem przewodnicz\u0105cego jury prof. Juozasa Domarkasa, wi\u0119c cho\u0107 on nie m\u00f3g\u0142 na niego g\u0142osowa\u0107, to zapewne jaka\u015b \u017cyczliwo\u015b\u0107 koleg\u00f3w by\u0142a. Jeszcze wymieni\u0142abym mo\u017ce jedn\u0105 osob\u0119 na kogo\u015b innego, ale czo\u0142owi moi faworyci z dnia dzisiejszego (bo wczoraj wygl\u0105da\u0142o to nie bardzo) przeszli. Przede wszystkim Rosjanin Iaroslav Zaboiarkin, chyba najbardziej profesjonalny ze wszystkich, kt\u00f3ry wiedzia\u0142, co chce osi\u0105gn\u0105\u0107 i umia\u0142 to przekaza\u0107 zespo\u0142owi. Podoba\u0142 mi si\u0119 te\u017c Czech Ales Komanek, kt\u00f3ry pocz\u0105tkowo na skutek pomy\u0142ki nie zosta\u0142 wpuszczony do II etapu, ale dzi\u0119ki determinacji jednego z juror\u00f3w, zdziwionego, \u017ce tak dobry uczestnik odpad\u0142, w ko\u0144cu si\u0119 w nim znalaz\u0142. Wni\u00f3s\u0142 pogod\u0119 ducha i dobry humor. Sugestywny by\u0142 te\u017c Tajwa\u0144czyk Su-Han Yang, najmniej mo\u017ce mnie przekona\u0142 Boon Hua Lien z Singapuru.<\/p>\n II etap obejmowa\u0142 dwa utwory: wielkie dzie\u0142o p\u00f3\u017anoromantyczne (IV Symfonia<\/em> Brahmsa, VI Symfonia „Patetyczna” <\/em>Czajkowskiego lub IX Symfonia „Z Nowego \u015awiata”<\/em> Dvoraka) oraz koncert skrzypcowy (praktycznie dominowa\u0142 II Koncert <\/em>Szymanowskiego i Koncert<\/em> Czajkowskiego; troch\u0119 dziwne zreszt\u0105 zestawienie i trudne do por\u00f3wnywania) lub – tylko dwa razy – wiolonczelowy (Dvoraka). Niewiele wi\u0119c roboty mieli Tomasz Strahl i Marcin Zdunik, kt\u00f3rzy wyst\u0105pili po razie. Du\u017co bardziej si\u0119 napracowali Piotr P\u0142awner i Jakub Jakowicz, kt\u00f3rzy musieli si\u0119 podzieli\u0107, a ka\u017cdemu z nich przypad\u0142o te\u017c niewdzi\u0119czne zadanie wyst\u0119pu o wp\u00f3\u0142 do dziesi\u0105tej rano.<\/p>\n Granie koncert\u00f3w cz\u0119sto – zw\u0142aszcza w przypadku Szymanowskiego – polega\u0142o na prostym przegrywaniu, z nag\u0142ymi przerwami. Z symfoniami bywa\u0142o r\u00f3\u017cnie, czasem dawano dyrygentom popracowa\u0107, czasem przerywano im, gdy w\u0142a\u015bnie zaczynali co\u015b osi\u0105ga\u0107. Pod tym wzgl\u0119dem przewodnicz\u0105cy jury przyj\u0105\u0142 postaw\u0119 podobn\u0105 do przewodnicz\u0105cego jury sprzed lat pi\u0119ciu, Antoniego Wita, tyle \u017ce by\u0142 mo\u017ce bardziej uprzejmy. Ale na pewno taki system jest bardziej stresuj\u0105cy dla m\u0142odych muzyk\u00f3w. Z drugiej strony mo\u017cna powiedzie\u0107 – niech m\u0142odzie\u017c si\u0119 uczy, w \u017cyciu zawodowym mog\u0105 ich spotka\u0107 wi\u0119ksze stresy.<\/p>\n W fina\u0142ach XX w., du\u017co muzyki polskiej.<\/p>\n PS. Przepraszam za brak znaczk\u00f3w w nazwiskach, ale przy kolejnej aktualizacji cholernych Windows\u00f3w przesta\u0142y mi si\u0119 kopiowa\u0107. Nie wiem, co z tym zrobi\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jubileuszowy, dziesi\u0105ty Konkurs im. Fitelberga – i \u017caden Polak nie dosta\u0142 si\u0119 do fina\u0142u (pi\u0119\u0107 lat temu by\u0142y dwie Polki). Tak wysz\u0142o, przykre, ale prawdziwe.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6967"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6967"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6967\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6968,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6967\/revisions\/6968"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6967"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6967"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6967"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}