Czasy nie s\u0105 radosne, raczej wprost przeciwnie. Ale nawet w tej beznadziei, jaka dzi\u015b panuje w naszym kraju, zdarzaj\u0105 si\u0119 momenty ja\u015bniejsze – mi\u0119dzy innymi dzi\u0119ki muzyce.<\/p>\n
<\/p>\n
Marc Minkowski z Les Musiciens du Louvre (jak widz\u0119, ju\u017c z powrotem nie w\u0142\u0105czaj\u0105 do nazwy miasta Grenoble, czemu trudno si\u0119 dziwi\u0107 zwa\u017cywszy perturbacje sprzed paru lat) dawno ju\u017c u nas nie wyst\u0119powa\u0142. Tym razem w NOSPR wykona\u0142 cztery z sze\u015bciu kantat sk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 na Bachowskie Weihnachts-Oratorium<\/em>. Jak wiadomo, tytu\u0142 „oratorium” jest w tym wypadku nieco myl\u0105cy, bo cho\u0107 i tu wyst\u0119puje Ewangelista \u015bpiewaj\u0105cy recytatywy, to ka\u017cda z tych kantat jest wykonywana osobno, podczas kolejnych \u015bwi\u0105t zwi\u0105zanych z okresem Bo\u017cego Narodzenia. Minkowski wybra\u0142 pierwsz\u0105 – na pierwszy dzie\u0144 \u015awi\u0105t, drug\u0105 – na drugi dzie\u0144 \u015awi\u0105t, czwart\u0105 – na \u015awi\u0119to Ofiarowania Chrystusa i sz\u00f3st\u0105, ostatni\u0105 – na \u015awi\u0119to Epifanii.<\/p>\n Zesp\u00f3\u0142 przyjecha\u0142 w niewielkim sk\u0142adzie – wszystkich razem instrumentalist\u00f3w by\u0142o ko\u0142o trzydziestki; \u015bpiewak\u00f3w jedena\u015bcioro, w tym siedmioro wykonywa\u0142o r\u00f3wnie\u017c partie solowe, a czworo tylko ch\u00f3ralne (w\u015br\u00f3d nich znalaz\u0142a si\u0119 tr\u00f3jka Polak\u00f3w). Zna\u0142am z nich wcze\u015bniej tylko Lenneke Ruiten, kt\u00f3ra \u015bpiewa\u0142a ju\u017c u nas z Philippem Herreweghem. Z pozosta\u0142ych bardzo podoba\u0142a mi si\u0119 \u015bpiewaj\u0105ca altem o pi\u0119knej, g\u0142\u0119bokiej i ciep\u0142ej barwie Holenderka Helena Rasker; niestety wykona\u0142a tylko jedn\u0105 ari\u0119 (drug\u0105 altow\u0105 \u015bpiewa\u0142 kontratenor Christopher Ainslie, dobrze, ale troch\u0119 bez wyrazu). \u015awietny by\u0142 te\u017c Ewangelista – Valerio Contaldo oraz bas James Platt.<\/p>\n Dawno nie s\u0142ysza\u0142am tak radosnego Jauchzet, frohlocket<\/em>. Zar\u00f3wno szybkie tempo, jak brzmienia bardzo podnios\u0142y atmosfer\u0119 ju\u017c na samym pocz\u0105tku – i\u015bcie po hitchcockowsku. Jeszcze par\u0119 cz\u0119\u015bci by\u0142o w tak piorunuj\u0105cych tempach, zw\u0142aszcza w ostatniej, tak\u017ce radosnej kantacie, zamykaj\u0105cej ca\u0142o\u015b\u0107 sp\u00f3jn\u0105 klamr\u0105, i w bisie pochodz\u0105cym z kantaty pi\u0105tej, w kt\u00f3rym ju\u017c wr\u0119cz by\u0142o tak szybko, \u017ce d\u0119te nie bardzo si\u0119 wyrabia\u0142y. Ale poza tymi fragmentami mia\u0142am wr\u0119cz wra\u017cenie, \u017ce Minkowski jakby z\u0142agodnia\u0142, co nie znaczy, \u017ce pozby\u0142 si\u0119 wigoru. By\u0142 te\u017c i eksperyment przestrzenny (echo z II balkonu).<\/p>\n Minkowski rzadziej teraz zajmuje si\u0119 swoim zespo\u0142em – od dw\u00f3ch lat jest dyrektorem opery w Bordeaux i na co dzie\u0144 robi zupe\u0142nie inne rzeczy ni\u017c takie koncerty jak dzisiejszy. W styczniu na przyk\u0142ad poprowadzi tam Peleasa i Melizand\u0119<\/em> Debussy’ego. Ciekawe, jak mu p\u00f3jdzie.<\/p>\n PS. Bardzo by\u0142o mi mi\u0142o zn\u00f3w spotka\u0107 Fr\u0119dzelki – tym razem miejscowe i wroc\u0142awskie. W og\u00f3le desant by\u0142 z r\u00f3\u017cnych miast, ze stolicy te\u017c du\u017cy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Czasy nie s\u0105 radosne, raczej wprost przeciwnie. Ale nawet w tej beznadziei, jaka dzi\u015b panuje w naszym kraju, zdarzaj\u0105 si\u0119 momenty ja\u015bniejsze – mi\u0119dzy innymi dzi\u0119ki muzyce.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7010"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7010"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7010\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7011,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7010\/revisions\/7011"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7010"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7010"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7010"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}