{"id":7021,"date":"2017-12-11T00:08:18","date_gmt":"2017-12-10T23:08:18","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=7021"},"modified":"2017-12-11T00:08:18","modified_gmt":"2017-12-10T23:08:18","slug":"sokolow-uspokojony","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2017\/12\/11\/sokolow-uspokojony\/","title":{"rendered":"Soko\u0142ow uspokojony"},"content":{"rendered":"

Wygl\u0105da na to, \u017ce Grigorij Soko\u0142ow zn\u00f3w jest w lepszej formie – dba o d\u017awi\u0119k, nie forsuje go, tworzy atmosfer\u0119 zamy\u015blenia jak w swoich najlepszych czasach. Tak by\u0142o dzi\u015b w FN.<\/p>\n

<\/p>\n

Co p\u00f3\u0142 roku pianista zmienia p\u00f3\u0142 recitalu, potem wymienia drug\u0105 po\u0142ow\u0119. Latem w Krakowie gra\u0142 jeszcze ten program<\/a> – nie wiem, czy bisy si\u0119 zgadzaj\u0105, dzi\u015b by\u0142y identyczne z wyj\u0105tkiem przedostatniego, kt\u00f3rym w Warszawie by\u0142o jeszcze jedno preludium Chopina – Deszczowe<\/em>. Nowo\u015bci\u0105 dzisiejszego programu by\u0142y zagrane w pierwszej cz\u0119\u015bci trzy sonaty Haydna. Co jaki\u015b czas pianista wraca do tego kompozytora – to kolejny trop richterowski. Cho\u0107 akurat tych sonat w wykonaniu Richtera sobie nie przypominam, na YouTube te\u017c ich nie ma.<\/p>\n

Dobrane zosta\u0142y w spos\u00f3b bardzo przemy\u015blany. Wszystkie w tonacjach minorowych: nr 32 g-moll, nr 47 h-moll, nr 49 cis-moll. Wszystkie refleksyjne i melancholijne – melancholia jest chyba w\u0142a\u015bciwym s\u0142owem, smutek by\u0142by ju\u017c zbyt mocny. Nie jest to „papa” Haydn robi\u0105cy dowcipy jak w najbardziej znanych symfoniach. W drugiej i trzeciej jedn\u0105 z cz\u0119\u015bci jest menuet, kt\u00f3ry nie pe\u0142ni – jak w wielu sonatach i symfoniach klasycznych – roli scherza, lecz jest cz\u0119\u015bci\u0105 woln\u0105. Soko\u0142ow wspaniale odda\u0142 t\u0119 melancholi\u0119 mi\u0119kkim, aksamitnym d\u017awi\u0119kiem. Ten d\u017awi\u0119k i koronkowe ozdobniki przypominaj\u0105 jego interpretacje muzyki baroku – Rameau czy Couperina. Nie pr\u00f3buje jednak udawa\u0107 klawesynu – kiedy potrzebne jest forte, jest prawdziwe fortepianowe forte, ale \u0142agodne. Nastr\u00f3j pog\u0142\u0119biony by\u0142 jeszcze przez p\u00f3\u0142mrok na sali – jak za p\u00f3\u017anego Richtera.<\/p>\n

Inaczej by\u0142o z Beethovenem. Tu mo\u017cna by\u0142o sobie pozwoli\u0107 na wi\u0119ksze skrajno\u015bci w dynamice i w emocjach. Sonata e-moll<\/em> op. 90 ma ju\u017c w sobie co\u015b z ducha Schumanna (w I cz\u0119\u015bci), ale u\u017cyte \u015brodki s\u0105 jednak bardzo beethovenowskie – silne kontrasty, uproszczenia faktury. Cz\u0119\u015b\u0107 druga to rondo o\u00a0\u0142agodnym, spokojnym nastroju ko\u0142ysanki. Sonata c-moll<\/em> op. 111 ma niby analogiczny schemat, ale wszystko w wi\u0119kszym wymiarze. Po burzliwej pierwszej cz\u0119\u015bci nast\u0119puje s\u0142ynna Arietta<\/em> z wariacjami, bohaterka wyk\u0142adu z Doktora Faustusa<\/em> Manna, kt\u00f3ra przechodzi od skrajno\u015bci do skrajno\u015bci. W interpretacji Soko\u0142owa troch\u0119 mnie zaskoczy\u0142o bardzo wolne tempo samego tematu; przyspieszenie by\u0142o niewielkie, dopiero „boogie-woogie” by\u0142o bardzo energiczne, ale ono by\u0142o punktem kulminacyjnym, a potem zn\u00f3w wszystko si\u0119 zwolni\u0142o. Niezbyt mi si\u0119 podoba\u0142o ostatnie wej\u015bcie tematu na trylach – rozumiem, \u017ce pianista chcia\u0142, by brzmia\u0142o to pot\u0119\u017cnie, ale by\u0142o tylko ci\u0119\u017cko, bo troch\u0119 jednak przestrzeli\u0142 barw\u0119 d\u017awi\u0119ku – chyba jedyny raz na tym koncercie.<\/p>\n

Rytua\u0142 bis\u00f3w si\u0119 nie zmieni\u0142, ale inne rytua\u0142y odrobin\u0119, np. pianista nie wchodzi ju\u017c na estrad\u0119 z jedn\u0105 r\u0119k\u0105 do ty\u0142u. Ma te\u017c chyba d\u0142u\u017csze w\u0142osy i zdaje si\u0119 jeszcze uty\u0142. Ale to nieistotne, wa\u017cne, \u017ce wr\u00f3ci\u0142 do formy. Fortepian by\u0142 obstawiony mikrofonami – mo\u017ce b\u0119dzie materia\u0142 na kolejn\u0105 p\u0142yt\u0119. Oby.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wygl\u0105da na to, \u017ce Grigorij Soko\u0142ow zn\u00f3w jest w lepszej formie – dba o d\u017awi\u0119k, nie forsuje go, tworzy atmosfer\u0119 zamy\u015blenia jak w swoich najlepszych czasach. Tak by\u0142o dzi\u015b w FN.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7021"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7021"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7021\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7027,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7021\/revisions\/7027"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7021"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7021"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7021"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}