La Compagnia del Madrigale jako zesp\u00f3\u0142 przyjecha\u0142a do nas po raz pierwszy. Ale poszczeg\u00f3lni arty\u015bci bywali tu przecie\u017c z innymi zespo\u0142ami.<\/p>\n
<\/p>\n
Ich \u017cyciorysy m\u00f3wi\u0105 same za siebie<\/a>. To sz\u00f3stka \u015bpiewak\u00f3w naprawd\u0119 do\u015bwiadczonych, ju\u017c nie bardzo m\u0142odych (gdzie\u015b tak mi\u0119dzy 40-k\u0105 a 50-k\u0105); ze sob\u0105 te\u017c wyst\u0119puj\u0105 od prawie dekady. Wida\u0107, \u017ce rozumiej\u0105 si\u0119 doskonale i nawet w momentach, kiedy zdarza\u0142y si\u0119 zachwiania intonacyjne – komu si\u0119 nie zdarzaj\u0105 – szybko wszystko dochodzi\u0142o do r\u00f3wnowagi.<\/p>\n Przyjechali z programem ca\u0142kowicie po\u015bwi\u0119conym madryga\u0142om Gesualda – to jedna z ich specjalno\u015bci. Pochodzi\u0142y z r\u00f3\u017cnych ksi\u0105g – pierwszej, trzeciej, czwartej, pi\u0105tej, ale najwi\u0119cej z sz\u00f3stej, tej, w kt\u00f3rej przewa\u017caj\u0105 te najtrudniejsze, chromatyczne. Na czele z t\u0105 najbardziej szokuj\u0105c\u0105, Moro lasso<\/em> – tu nagranie<\/a>, jak mo\u017cna stwierdzi\u0107 po wygl\u0105dzie \u015bpiewak\u00f3w, sprzed dobrych kilku lat, ale dzi\u015b zabrzmia\u0142o to nie mniej dramatycznie. Zwyk\u0142o si\u0119 \u0142\u0105czy\u0107 j\u0119zyk muzyczny tych utwor\u00f3w z histori\u0105 \u017cycia ksi\u0119cia-mordercy, kt\u00f3ry, jak si\u0119 mawia, przez reszt\u0119 \u017cycia w odosobnieniu pokutowa\u0142 za sw\u00f3j czyn. Nie do ko\u0144ca tak by\u0142o: o\u017ceni\u0142 si\u0119 po raz drugi, du\u017co komponowa\u0142, urodzi\u0142 mu si\u0119 drugi syn (pierwszy by\u0142 z poprzedniego ma\u0142\u017ce\u0144stwa), ale zmar\u0142 w dzieci\u0119ctwie; potem \u017cona go opu\u015bci\u0142a i rozwiod\u0142a si\u0119 z nim. Wtedy dopiero popad\u0142 w depresj\u0119 i odbywa\u0142 rytua\u0142y pokutne (kaza\u0142 si\u0119 np. biczowa\u0107). Zmar\u0142 na swoim zamku w osamotnieniu. W tym w\u0142a\u015bnie czasie, w tym samym 1611 r. ukaza\u0142a si\u0119 VI Ksi\u0119ga<\/em>, a tak\u017ce Tenebrae<\/em>.<\/p>\n Co do owych nietuzinkowych harmonii (autorka om\u00f3wienia w programie napisa\u0142a o „zwyrodnia\u0142ej, acz satysfakcjonuj\u0105cej odtw\u00f3rczo polifonii” – zwyrodnia\u0142ej, naprawd\u0119?), to Gesualdo by\u0142 mo\u017ce w tym ekstremalny, ale nie jedyny. Jego inspiracj\u0105 by\u0142y madryga\u0142y tego kompozytora<\/a>, ale przypomnijmy te\u017c sobie cho\u0107by t\u0119 elegi\u0119<\/a>, kt\u00f3ra zosta\u0142a (chyba dla unikni\u0119cia dos\u0142owno\u015bci) wykorzystana przez Salvatore Sciarrino w Luci mie traditrici<\/em>, kt\u00f3re to dzie\u0142o kr\u0105\u017cy wok\u00f3\u0142 dramatycznej historii ksi\u0119cia Venosy. Takich utwor\u00f3w jest troch\u0119. Im wi\u0119cej chromatyzmu, tym wi\u0119cej mrocznych emocji, to fakt – i za\u015bpiewane na bis dwa madryga\u0142y Monteverdiego by\u0142y jak dzie\u0144 po nocy. A przy tym panie mia\u0142y okazj\u0119 ukaza\u0107 swoj\u0105 wirtuozeri\u0119 wokaln\u0105.<\/p>\n Po po\u0142udniu za\u015b w Ratuszu G\u0142\u00f3wnomiejskim wyst\u0105pili Corina Marti i Micha\u0142 Gondko, prezentuj\u0105c program osnuty wok\u00f3\u0142 renesansowych ta\u0144c\u00f3w polskich z tabulatur polskich i niemieckich. W pewnym sensie mo\u017cna wi\u0119c powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142 to program zbli\u017cony do p\u0142yty Micha\u0142a Gondko Polonica<\/em>, ale rozpisany na lutni\u0119 z renesansowym klawesynem, co bardzo wzbogaci\u0142o brzmienie (ka\u017cdy gra\u0142 te\u017c po par\u0119 utwor\u00f3w solo). Do ta\u0144c\u00f3w zosta\u0142y do\u0142\u0105czone dwa renesansowe utwory ch\u00f3ralne: Kleszczmy r\u0119koma<\/em> z Psa\u0142terza<\/em> Miko\u0142aja Gom\u00f3\u0142ki (taneczny z natury) oraz Kryste, dniu naszej \u015bwiat\u0142o\u015bci<\/em> Wac\u0142awa z Szamotu\u0142. Bardzo wdzi\u0119cznie zabrzmia\u0142y, oba te\u017c zosta\u0142y wykonane na bis.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" La Compagnia del Madrigale jako zesp\u00f3\u0142 przyjecha\u0142a do nas po raz pierwszy. Ale poszczeg\u00f3lni arty\u015bci bywali tu przecie\u017c z innymi zespo\u0142ami.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7044"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7044"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7044\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7049,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7044\/revisions\/7049"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7044"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7044"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7044"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}