Tradycj\u0105 Actus Humanus, podobnie jak wcze\u015bniej Misteri\u00f3w Paschali\u00f3w, jest ko\u0144czenie festiwalu z przytupem, czyli z wirtuozeri\u0105.<\/p>\n
<\/p>\n
Mieli\u015bmy tu ju\u017c paru gwiazdor\u00f3w kontratenor\u00f3w z repertuarem dla kastrat\u00f3w. Repertuar pozosta\u0142, ale tym razem wyst\u0105pi\u0142 mezzosopran koloraturowy – wspania\u0142a Ann Hallenberg z towarzyszeniem Les Talens Lyriques pod kierownictwem Christophe’a Rousseta. Artystka w tym roku uko\u0144czy\u0142a 50 lat, ale jej g\u0142os wci\u0105\u017c jest ciep\u0142y i mocny, brzmi\u0105cy, by tak rzec, soczy\u015bcie; osobowo\u015b\u0107 bujna i \u017cywio\u0142owa, z ogromnym poczuciem humoru. \u015apiewa\u0142a arie Riccarda Broschiego (brata Farinellego), Nicola Porpory, Johanna Adolpha Hassego i Leonarda Leo. To jedna z jej specjalno\u015bci. Inn\u0105 jest Haendel, kt\u00f3rego trzy arie za\u015bpiewa\u0142a na bis, w tym s\u0142ynn\u0105 Lascia ch’io pianga<\/em><\/a>.<\/p>\n Ale ma jeszcze inne – to naprawd\u0119 wszechstronna artystka. Sze\u015b\u0107 lat temu<\/a> w Warszawie na Chopiejach \u015bpiewa\u0142a Rapsodi\u0119<\/em> Brahmsa z Herreweghem (nagra\u0142a j\u0105 z nim zreszt\u0105 na p\u0142yt\u0119) – zupe\u0142nie inny \u015bwiat muzyczny i technika \u015bpiewu. Tutaj<\/a> z inn\u0105 orkiestr\u0105, ale pod t\u0105 sam\u0105 batut\u0105. Cztery lata temu<\/a> pokaza\u0142a si\u0119 efektownie na Misteriach Paschaliach, tym razem – jak dzi\u015b – z Roussetem. A to przyk\u0142ad <\/a>repertuaru z dzisiejszego koncertu, i jeszcze dla kontrastu drugi przyk\u0142ad<\/a>.<\/p>\n Pochwali\u0107 te\u017c bardzo nale\u017cy zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry z wyczuciem towarzyszy\u0142 solistce, sam te\u017c wykona\u0142 par\u0119 Sinfonii<\/em> (uwertur). Rousset z Hallenberg wykonali te\u017c niez\u0142y teatr przy bisach, bardzo sympatyczny zreszt\u0105.<\/p>\n Ostatni popo\u0142udniowy koncert wype\u0142ni\u0142o sze\u015b\u0107 sonat – od si\u00f3dmej do dwunastej – z op. 5 Archangela Corellego – symetrycznie do pierwszego wieczoru r\u00f3wnie\u017c wyst\u0105pi\u0142 duet skrzypce-klawesyn, tym razem Grzegorz Lalek i Lilianna Stawarz. Skrzypka kojarzy si\u0119 z jednej strony z MACV, gdzie jest koncertmistrzem, a z drugiej z takich przedsi\u0119wzi\u0119\u0107 jak zesp\u00f3\u0142 Tangata. Zapomina si\u0119, \u017ce jest on te\u017c naprawd\u0119 przyzwoitym solowym wykonawc\u0105 baroku, z umiej\u0119tno\u015bci\u0105 swobodnego ozdabiania tekstu, co jest naturaln\u0105 cech\u0105 tej muzyki. O Liliannie Stawarz wszyscy wiemy, jaka jest znakomita, mo\u017ce tylko ma\u0142e sprostowanie \u017cyciorysowe: nie dzia\u0142a ju\u017c w Warszawskiej Operze Kameralnej, odesz\u0142a stamt\u0105d w tym roku. Na festiwal Actus Humanus Nativitas za rok przewidziane jest wykonanie przez ten duet sze\u015bciu pierwszych sonat z tego opusu; jako przedsmak arty\u015bci wykonali fragment jednej z nich, z tym, \u017ce skrzypek wr\u0119czy\u0142 klawesynistce nuty zaraz przed koncertem, wi\u0119c gra\u0142a praktycznie a vista, czego nikt by nie zauwa\u017cy\u0142, gdyby nie wiedzia\u0142. „To bardzo w duchu tamtej epoki” – skomentowa\u0142 skrzypek.<\/p>\n \u017begnamy si\u0119 wi\u0119c z Gda\u0144skiem na\u0142adowani dobr\u0105 energi\u0105 i wracamy w marcu – na Actus Humanus Resurrectio. Program, jak wspomina\u0142a Frajde<\/strong>, wisi ju\u017c na stronie – znowu trzeba b\u0119dzie uk\u0142ada\u0107 kalendarz, by pogodzi\u0107 wszystkie marcowe festiwale.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Tradycj\u0105 Actus Humanus, podobnie jak wcze\u015bniej Misteri\u00f3w Paschali\u00f3w, jest ko\u0144czenie festiwalu z przytupem, czyli z wirtuozeri\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7054"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7054"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7054\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7058,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7054\/revisions\/7058"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7054"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7054"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7054"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}