W przeddzie\u0144 premiery w Operze Narodowej jak zwykle preludium premierowe. Tym razem – muzyka kameralna Debussy’ego. Dwa utwory \u015bwietnie znane i jedna ciekawostka.<\/p>\n
<\/p>\n
Sonata na wiolonczel\u0119 i fortepian<\/em> z 1915 r. i p\u00f3\u017aniejsza o dwa lata Sonata na skrzypce i fortepian<\/em> to dzie\u0142a z ostatniego okresu tw\u00f3rczo\u015bci kompozytora, drugi z utwor\u00f3w to wr\u0119cz ostatni z uko\u0144czonych. Debussy by\u0142 ju\u017c w\u00f3wczas ci\u0119\u017cko chory – przez kilka lat boryka\u0142 si\u0119 z nowotworem – ale zmobilizowa\u0142 si\u0119, by zaplanowa\u0107 ca\u0142y cykl sonat z udzia\u0142em r\u00f3\u017cnych instrument\u00f3w. Niestety nie uda\u0142o mu si\u0119 go zrealizowa\u0107, ale te dwie sonaty pozosta\u0142y i doprawdy trudno uwierzy\u0107, \u017ce pisa\u0142 je cz\u0142owiek w takim stanie. Obie s\u0105 pe\u0142ne wdzi\u0119ku i elegancji, a w sonacie skrzypcowej – nawet dowcipu. Wiolonczelowa jest troch\u0119 teatralna, troch\u0119 tajemnicza, od patetycznych gest\u00f3w troch\u0119 jak z niekt\u00f3rych utwor\u00f3w Ravela (Debussy nie by\u0142by pewnie zadowolony z tego por\u00f3wnania); skrzypcowa jest nieco l\u017cejsza, a jej \u015brodkowa cz\u0119\u015b\u0107 to b\u0142ysk humoru.<\/p>\n Obie sonaty zosta\u0142y wykonane znakomicie przez Marcina Zdunika i Jakuba Jakowicza z Paw\u0142em Wakarecym. Ka\u017cdy z nich by\u0142 klas\u0105 dla siebie; wiolonczelista z pianist\u0105 bardzo wyrazi\u015bcie odtwarzali owe patetyczne gesty, skrzypek te\u017c by\u0142 bardzo wyrazisty. Ca\u0142a tr\u00f3jka ma po prostu charyzm\u0119; Wakarecy jest z tych pianist\u00f3w-kameralist\u00f3w, kt\u00f3rzy nie maj\u0105 kompleksu akompaniatora.<\/p>\n Ca\u0142a tr\u00f3jka spotka\u0142a si\u0119 na koniec w wykonaniu m\u0142odzie\u0144czego Tria fortepianowego, napisanego przez 18-letniego kompozytora, studenta Konserwatorium Paryskiego. Po\u015bwi\u0119ci\u0142 ten utw\u00f3r Emilowi Durandowi, swojemu profesorowi harmonii, kt\u00f3ry krytykuj\u0105c jego \u0107wiczenia nie m\u00f3g\u0142 w swoim uczniu nie zauwa\u017cy\u0107 wielkiego talentu. Tak wi\u0119c mimo pozornego konfliktu by\u0142a mi\u0119dzy nimi ni\u0107 sympatii. Debussy komponowa\u0142 trio podczas wakacji w Fiesole u Nadie\u017cdy von Meck (tej samej, kt\u00f3ra wspiera\u0142a Czajkowskiego), udzielaj\u0105c lekcji jej dzieciom i muzykuj\u0105c z rodzin\u0105; z gospodyni\u0105 kiedy\u015b zagra\u0142 na cztery r\u0119ce IV Symfoni\u0119<\/em> Czajkowskiego. Dzi\u0119ki niej pozna\u0142 muzyk\u0119 rosyjsk\u0105; szczeg\u00f3lnie podziwia\u0142 dzie\u0142a Musorgskiego. Pani von Meck w listach wyra\u017ca\u0142a si\u0119 o nim z pob\u0142a\u017caniem – dostrzega\u0142a talent, jednak zauwa\u017ca\u0142a te\u017c brak zaanga\u017cowania w gr\u0119, a muzyk\u0119 komponowan\u0105 przez „Francuzika” okre\u015bla\u0142a jako „mi\u0142\u0105”, „przyjemn\u0105”, „pachn\u0105c\u0105 Massenetem”. Rzeczywi\u015bcie co\u015b z ducha Masseneta jest w tym do\u015b\u0107 grzecznym jeszcze triu, pe\u0142nym s\u0142odkich melodii na pograniczu kiczu. \u015arodkowe Scherzo<\/em> przynosi pogodny nastr\u00f3j zapowiadaj\u0105cy ju\u017c p\u00f3\u017aniejsz\u0105 o kilka lat fortepianow\u0105 Suite bergamasque<\/em>.<\/span><\/p>\n