{"id":7114,"date":"2018-01-24T00:56:14","date_gmt":"2018-01-23T23:56:14","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=7114"},"modified":"2018-01-24T00:56:14","modified_gmt":"2018-01-23T23:56:14","slug":"niepodlegla-i-inne-rocznice","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/01\/24\/niepodlegla-i-inne-rocznice\/","title":{"rendered":"Niepodleg\u0142a i inne rocznice"},"content":{"rendered":"

O Ignacym Lisieckim wspomina\u0142am ju\u017c kilka lat temu tutaj<\/a>. Od tamtej pory mieli\u015bmy kontakt od czasu do czasu. Ale tak si\u0119 zdarzy\u0142o, \u017ce dopiero teraz mia\u0142am okazj\u0119 by\u0107 na jego koncercie.<\/p>\n

<\/p>\n

Ten pianista mieszkaj\u0105cy w Japonii ju\u017c od dziesi\u0119ciu lat, a w Polsce wyst\u0119puj\u0105cy si\u0142\u0105 rzeczy do\u015b\u0107 rzadko, mia\u0142 ju\u017c wyst\u0105pi\u0107 na recitalu w Filharmonii Narodowej bodaj dwa lata temu, ale si\u0119 rozchorowa\u0142. Tym razem si\u0119 uda\u0142o, cho\u0107 chyba jaki\u015b pech wci\u0105\u017c wisia\u0142 w powietrzu: ju\u017c w pierwszej cz\u0119\u015bci pierwszego utworu zerwa\u0142a si\u0119 struna i trzeba by\u0142o zrobi\u0107 przymusow\u0105 przerw\u0119. P\u00f3\u017aniej jednak wszystko posz\u0142o pomy\u015blnie, a program by\u0142 bardzo interesuj\u0105cy.<\/p>\n

FN anonsowa\u0142a recital jako pierwszy koncert w cyklu Niepodleg\u0142a, poniewa\u017c program zawiera\u0142 utwory kompozytor\u00f3w polskich. Ale nie tylko – pianista uczci\u0142 te\u017c par\u0119 innych jubileuszy przypadaj\u0105cych w tym roku. Rozpocz\u0105\u0142 od Leonarda Bernsteina, wykonuj\u0105c jego Sonat\u0119<\/em> z 1938 r. \u0141atwo policzy\u0107, \u017ce jest to dzie\u0142o 20-letniego kompozytora, kt\u00f3ry by\u0142 w tym czasie studentem Harvard University – to jeden z pierwszych jego znanych utwor\u00f3w. S\u0142ycha\u0107 w nim, \u017ce student by\u0142 ambitny; stylistycznie jest ta dwucz\u0119\u015bciowa sonata gdzie\u015b wp\u00f3\u0142 drogi neoklasycyzmem a ekspresjonizmem. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 jest ostra, drapie\u017cna; druga, d\u0142u\u017csza, ma w sobie liryzm i i\u015bcie romantyczne wybuchy.<\/p>\n

Po trzech mazurkach Szymanowskiego kolejny zagraniczny jubilat: Esa-Pekka Salonen, kt\u00f3ry ko\u0144czy w tym roku 60 lat (trudno uwierzy\u0107, bo wci\u0105\u017c jest tak m\u0142odzie\u0144czy), i jego utw\u00f3r Dichotomie <\/em>z 2000 r., sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z cz\u0119\u015bci M<\/em>\u00e9canisme<\/em> i Organisme.<\/em><\/span> Muzyka, kt\u00f3ra na samym pocz\u0105tku r\u00f3wnie\u017c wydaje si\u0119 przypomina\u0107 neoklasycyzm, z czasem okazuje si\u0119 kolejn\u0105, oryginaln\u0105 wersj\u0105 repetitive music<\/em>.<\/p>\n

Trzy preludia<\/em> op. 4 Paw\u0142a Kleckiego to dzie\u0142o m\u0142odzie\u0144cze tego s\u0142ynnego dyrygenta, a zapoznanego kompozytora. W 1923 r. by\u0142 obiecuj\u0105cym studentem w Berlinie i mia\u0142 23 lata. Preludia<\/em> to jeszcze raczej neoromantyzm, momentami brzmi\u0105cy troch\u0119 po rachmaninowowsku. Pe\u0142ny kontrast wprowadzi\u0142a Sonata<\/em> Romana Palestra z 1971 r. – ten kompozytor r\u00f3wnie\u017c par\u0119 razy w \u017cyciu zmienia\u0142 styl, a w tym czasie uprawia\u0142 do\u015b\u0107 anachroniczny styl dodekafonii schoenbergowskiej. Cho\u0107 dzi\u015b s\u0142ucha si\u0119 tego mi\u0142o.<\/p>\n

Po tej dawce utwor\u00f3w nieznanych, granych z nut, na koniec by\u0142o Po lekturze Dantego<\/em> Liszta z zapowiedzi\u0105: „Kiedy uk\u0142ada\u0142em ten program, chcia\u0142em da\u0107 te\u017c utw\u00f3r, kt\u00f3ry by\u0142by \u201ajadalny\u2019 dla wszystkich”. No i przy okazji daj\u0105cy pole do popisu. I bis: transkrypcja drugiej cz\u0119\u015bci Koncertu f-moll<\/em> Bacha.<\/p>\n

Niezbyt du\u017co ludzi przysz\u0142o w ten mro\u017any wiecz\u00f3r do filharmonii – a warto by\u0142o pozna\u0107 tyle ciekawej, niegrywanej na co dzie\u0144 muzyki. Ignacy Lisiecki wyst\u0105pi te\u017c 4 lutego w NOSPR partneruj\u0105c wybitnemu wiolonczeli\u015bcie Davidowi Geringasowi; w programie utwory Tansmana, Laksa i Weinberga.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

O Ignacym Lisieckim wspomina\u0142am ju\u017c kilka lat temu tutaj. Od tamtej pory mieli\u015bmy kontakt od czasu do czasu. Ale tak si\u0119 zdarzy\u0142o, \u017ce dopiero teraz mia\u0142am okazj\u0119 by\u0107 na jego koncercie.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7114"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7114"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7114\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7115,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7114\/revisions\/7115"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7114"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7114"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7114"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}