Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Wiolonczelowy im. Witolda Lutos\u0142awskiego rozpoczyna si\u0119 ju\u017c jutro rano. Przyst\u0105pi do niego 47 m\u0142odych muzyk\u00f3w z 15 kraj\u00f3w, do 28 roku \u017cycia.<\/p>\n
<\/p>\n
Najstarsza jest Minji Kim z Korei Po\u0142udniowej (28 lat), najm\u0142odszy Yibai Chen z Chin (we wrze\u015bniu sko\u0144czy 17 lat). Korea\u0144czyk\u00f3w b\u0119dzie – po rezygnacjach – najwi\u0119cej, bo 9, poza polsk\u0105 ekip\u0105, kt\u00f3ra liczy sobie 11 os\u00f3b.<\/p>\n
Dlaczego jedenasty i pierwszy? Bo po raz pierwszy w zmienionym kszta\u0142cie i ze zmienionym gronem organizator\u00f3w. Inicjatorem od pocz\u0105tku by\u0142a Fundacja na Rzecz M\u0142odych Wiolonczelist\u00f3w, pierwsze etapy odbywa\u0142y si\u0119 w szkole muzycznej na Krasi\u0144skiego, a ostatni od pewnego czasu w Filharmonii Narodowej. Od tego razu w FN odbywa si\u0119 ca\u0142o\u015b\u0107 konkursu – pierwsze etapy w Sali Kameralnej. Druga wielka zmiana to w\u0142\u0105czenie si\u0119 do organizacji sprawnej machiny, jak\u0105 jest NIFC. Trzeci\u0105 zmian\u0105 jest zwi\u0119kszenie odleg\u0142o\u015bci czasowej pomi\u0119dzy poszczeg\u00f3lnymi edycjami: obecna po raz pierwszy odb\u0119dzie si\u0119 trzy lata po poprzedniej, wcze\u015bniej obowi\u0105zywa\u0142 cykl dwuletni.<\/p>\n
Zasadnicze s\u0105 te\u017c zmiany w repertuarze konkursu. Jedno szczeg\u00f3lnie, co mi si\u0119 podoba, to fakt, \u017ce Koncert<\/em> Lutos\u0142awskiego w finale jest utworem obowi\u0105zkowym – wcze\u015bniej tak nie by\u0142o, co dziwi\u0142o troch\u0119. W poprzednich etapach, jak wcze\u015bniej, utwory patrona s\u0105 obowi\u0105zkowe: w I etapie Wariacja Sacherowska<\/em>, w drugim – Grave<\/em>. Fina\u0142 w og\u00f3le zmieni\u0142 ca\u0142kowicie sw\u00f3j kszta\u0142t: zamiast banalnych koncert\u00f3w w typie Dvo\u0159\u00e1ka pojawi\u0142 si\u0119 – poza Lutos\u0142awskim – wy\u0142\u0105cznie Haydn (jeden z dw\u00f3ch koncert\u00f3w), II Koncert<\/em> CPE Bacha oraz Koncert C-dur<\/em> Antonina Krafta. Praktycznie tego\u017c Krafta wybra\u0142 jeden Japo\u0144czyk, a Bacha niestety nikt.<\/span><\/p>\n W I etapie poza Lutos\u0142awskim – dwie cz\u0119\u015bci (Allemande<\/em> i Courante<\/em>) z jednej z suit JS Bacha, Largo<\/em> z Sonaty<\/em> Chopina oraz jedna z sonat Boccheriniego z basso continuo – to te\u017c ciekawostka. II etap jest obszerniejszy. Opisywa\u0107 wszystkiego nie musz\u0119, bo wszelkie informacje mo\u017cna znale\u017a\u0107 na stronie konkursu<\/a>.<\/p>\n Na razie mamy za sob\u0105 koncert inauguracyjny w wykonaniu AUKSO, kt\u00f3re rozpocz\u0119\u0142o Ma\u0142\u0105 suit\u0105<\/em> patrona, p\u00f3\u017aniej jeden z juror\u00f3w, Antonio Meneses, wykona\u0142 Koncert D-dur<\/em> Haydna i Wariacje „Rococo”<\/em> Czajkowskiego. Ten wybitny solista, niegdy\u015b zwyci\u0119zca ARD i Konkursu im. Czajkowskiego, cz\u0142onek ostatniego sk\u0142adu Beaux Arts Trio, wielokrotnie wyst\u0119powa\u0142 w Polsce; dzi\u015b mo\u017ce jego gra nie jest tak absolutnie nieskazitelna jak kiedy\u015b, ale i tak szacun. Na wszystkich inauguracjach (jeszcze jedna zmiana: dot\u0105d odbywa\u0142y si\u0119 na Zamku Kr\u00f3lewskim) zawsze by\u0142 jaki\u015b utw\u00f3r ilustruj\u0105cy „braterstwo wiolonczel”: tym razem by\u0142o to Requiem<\/em> op. 66 na trzy wiolonczele z orkiestr\u0105 Davida Poppera; do\u0142\u0105czyli tu Zuzanna Sosnowska, zwyci\u0119\u017cczyni poprzedniej edycji konkursu, i Kenji Nagaki, kt\u00f3ry wygra\u0142 w 2005 r. Na smutno wi\u0119c tym razem si\u0119 sko\u0144czy\u0142o. Ale od jutra b\u0119d\u0105 bardzo urozmaicone klimaty.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Wiolonczelowy im. Witolda Lutos\u0142awskiego rozpoczyna si\u0119 ju\u017c jutro rano. Przyst\u0105pi do niego 47 m\u0142odych muzyk\u00f3w z 15 kraj\u00f3w, do 28 roku \u017cycia.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7132"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7132"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7132\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7133,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7132\/revisions\/7133"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7132"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7132"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7132"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}