W sobot\u0119 Kwartet im. Lutos\u0142awskiego, w niedziel\u0119 Polska Orkiestra Radiowa pod batut\u0105 Micha\u0142a Klauzy. I troch\u0119 repertuarowych niespodzianek.<\/p>\n
<\/p>\n
Kto by si\u0119 spodziewa\u0142 us\u0142ysze\u0107 na \u0141a\u0144cuchu Moniuszk\u0119? Zesp\u00f3\u0142 rozpocz\u0105\u0142 wyst\u0119p od jego II Kwartetu F-dur<\/em>, po czym kontynuowa\u0142 najbardziej przebojowym, IV Kwartetem<\/em> Gra\u017cyny Bacewicz i zako\u0144czy\u0142 oczywi\u015bcie dzie\u0142em swego patrona. Takie by\u0142o za\u0142o\u017cenie: pokaza\u0107 w maksymalnym skr\u00f3cie rozw\u00f3j formy kwartetowej w Polsce. Oczywi\u015bcie bardzo to wyrywkowy zestaw, ale te\u017c literatura kwartetowa poprzednich wiek\u00f3w nie jest u nas zbyt bogata. Zreszt\u0105 i u Moniuszki by\u0142 to, jak wiemy, wyj\u0105tek – oba swoje kwartety, i ten pierwszy, cz\u0119\u015bciej grywany – d-moll, i ten drugi, napisa\u0142 jako zaledwie dwudziestoletni student u Carla Friedricha Rungenhagena w Berlinie. Jak wida\u0107, i studia by\u0142y bardzo porz\u0105dne, co widzimy zreszt\u0105 r\u00f3wnie\u017c po warsztacie orkiestrowym w jego operach, i student zdolny, mo\u017cna powiedzie\u0107 – melodysta. Kwartet F-dur<\/em> jest zgrabnym, pogodnym, klasycznym w formie dzie\u0142em, z ma\u0142\u0105 aluzj\u0105 w scherzu do mazura. Kwartet im. Lutos\u0142awskiego zamierza nagra\u0107 na p\u0142yt\u0119 oba kwartety Moniuszki – co ciekawe, opieraj\u0105c si\u0119 na oryginalnej partyturze, nie na wydaniu PWM, w kt\u00f3rym pono\u0107 jest wiele istotnych zmian.<\/p>\n IV Kwartet<\/em> Bacewicz\u00f3wny jest z jej wszystkich siedmiu dzie\u0142 tego gatunku najcz\u0119\u015bciej grywany – zapewne dlatego, \u017ce jest efektowny i przyst\u0119pnym j\u0119zykiem napisany, oparty na motywach ludowych, ale opracowanych niebanalnie. Jest naprawd\u0119 wybitny, a i wykonanie by\u0142o \u015bwietne – muzycy, jak wiadomo, nagrali komplet kwartet\u00f3w Bacewicz dla Naxosa. Ale Kwartet<\/em> Lutos\u0142awskiego, mo\u017cna powiedzie\u0107, wywr\u00f3ci\u0142 stolik. To jest utw\u00f3r po prostu absolutnie genialny.<\/p>\n Dzie\u0142a Lutos\u0142awskiego z okresu socrealizmu mo\u017cna okre\u015bli\u0107 jako znakomicie napisane, cho\u0107 oparte z przymusu na do\u015b\u0107 b\u0142ahym materiale. Kompozytor ich bardzo nie lubi\u0142, nazywa\u0142 cha\u0142turami stalinowskimi, ale ich przyst\u0119pno\u015b\u0107 i – jednak – kunszt sprawia, \u017ce wci\u0105\u017c s\u0105 atrakcyjne dla szerszej publiczno\u015bci. Niedzielny koncert POR koncentrowa\u0142 si\u0119 wok\u00f3\u0142 nich. Najpierw zn\u00f3w Ma\u0142a suita<\/em> (w poniedzia\u0142ek, w wersji bardziej kameralnej us\u0142yszeli\u015bmy j\u0105 w wykonaniu AUKSO na inauguracji Koncertu im. Lutos\u0142awskiego), potem Tryptyk \u015bl\u0105ski<\/em> z solistk\u0105 Ew\u0105 Tracz (to ona wykona\u0142a go r\u00f3wnie\u017c na inauguracji nowej sali NOSPR), a oba utwory by\u0142y podprowadzeniem do stosunkowo nowego – sprzed dw\u00f3ch lat – utworu Zygmunta Krauzego Preludia do Bukolik<\/em> na orkiestr\u0119. To ciekawy splot figur typowych dla muzyki Krauzego i aluzji do „ludowych” utwor\u00f3w Lutos\u0142awskiego, a w ostatnim preludium wr\u0119cz dok\u0142adnych cytat\u00f3w – tak\u017ce w\u0142a\u015bnie z Ma\u0142ej suity<\/em> i Tryptyku \u015bl\u0105skiego<\/em>, ale r\u00f3wnie\u017c z Koncertu na orkiestr\u0119<\/em>. Pomi\u0119dzy nimi kompozytor gra\u0142 Bukoliki<\/em> w do\u015b\u0107 swobodny spos\u00f3b, ale mo\u017cna te\u017c te preludia wykonywa\u0107 bez fortepianowych przerywnik\u00f3w. Z drugiej strony, w drugiej cz\u0119\u015bci koncertu, zbudowano neoklasyczny kontekst tych dzie\u0142: zgrabn\u0105 Ma\u0142\u0105 uwertur\u0119<\/em><\/a> nies\u0142usznie zapomnianego Zbigniewa Turskiego oraz napisana co prawda dopiero w 1978 r., ale wci\u0105\u017c w stylu, kt\u00f3remu kompozytor pozosta\u0142 wierny, zabawna Symfonia w kwadracie<\/em> Stefana Kisielewskiego, kt\u00f3ra, jak wiele innych jego utwor\u00f3w, przypomina w charakterze muzyk\u0119 do kresk\u00f3wek.<\/p>\n No i niestety chyba to by\u0142 m\u00f3j ostatni kontakt z \u0141a\u0144cuchem XV. We wtorek zn\u00f3w jad\u0119 na dwa dni do Krakowa, 11 lutego – tak\u017ce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W sobot\u0119 Kwartet im. Lutos\u0142awskiego, w niedziel\u0119 Polska Orkiestra Radiowa pod batut\u0105 Micha\u0142a Klauzy. I troch\u0119 repertuarowych niespodzianek.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7141"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7141"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7141\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7142,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7141\/revisions\/7142"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7141"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7141"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7141"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}