{"id":7148,"date":"2018-02-07T23:07:25","date_gmt":"2018-02-07T22:07:25","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=7148"},"modified":"2018-02-07T23:10:34","modified_gmt":"2018-02-07T22:10:34","slug":"wiecej-muzyki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/02\/07\/wiecej-muzyki\/","title":{"rendered":"Wi\u0119cej muzyki!"},"content":{"rendered":"

Tomasz Konieczny w\u0142a\u015bnie po raz drugi w Krakowie brawurowo wykona\u0142 rol\u0119 Doktora P., bohatera opery Michaela Nymana The Man Who Mistook His Wife for a Hat<\/em>.<\/p>\n

<\/p>\n

Premiera tego spektaklu w sali teatralnej ICE odby\u0142a si\u0119 w niedziel\u0119, a wczoraj solista \u015bpiewa\u0142 Wotana w Walkirii<\/em> w Tuluzie.<\/a> Jutro tam wraca, \u017ceby za\u015bpiewa\u0107 kolejne dwa spektakle, a nazajutrz po ostatnim wr\u00f3ci do Krakowa na ostatni pokaz Nymana.<\/p>\n

Konieczny jest przywi\u0105zany do tego dzie\u0142a – wykonywa\u0142 je ju\u017c kiedy\u015b, kiedy jeszcze pracowa\u0142 w Mannheim. Re\u017cyser by\u0142 ten sam, co w Krakowie – Kristof Spiewok, rol\u0119 lekarza, Doktora S., \u015bpiewa\u0142 w\u00f3wczas ten sam co dzi\u015b Stanley Jackson. Dzisiejszy sk\u0142ad uzupe\u0142nia\u0142a Marisol Montalvo jako \u017cona Doktora P., ta w\u0142a\u015bnie, kt\u00f3ra pomyli\u0142 z kapeluszem. Oboje r\u00f3wnie\u017c \u015bwietni.<\/p>\n

Rola Doktora P. wydaje si\u0119 jakby stworzona dla Koniecznego: ceniony \u015bpiewak i pedagog. Tyle \u017ce w przypadku opisanym przez znanego neurologa i pisarza Olivera Sacksa w ksi\u0105\u017cce pod tym samym tytu\u0142em rzecz dzieje si\u0119 du\u017co wcze\u015bniej, a bohaterowie s\u0105 ju\u017c raczej bardziej posuni\u0119ci w latach, bo mowa jest o fortepianie „ocalonym z Wiednia”, a wi\u0119c pa\u0144stwo P. s\u0105 zapewne emigrantami z czas\u00f3w II wojny \u015bwiatowej. Ale mniejsza z tym, problem agnozji, na kt\u00f3r\u0105 cierpi bohater, jest ponadczasowy. Doktor P. nie tylko przestaje rozpoznawa\u0107 twarze, ale postrzega \u015bwiat poprzez schematy. Kiedy lekarz podaje mu r\u0119kawiczk\u0119 i pyta, do czego ten przedmiot s\u0142u\u017cy, nie kojarzy jej w pierwszej chwili z kszta\u0142tem r\u0119ki, lecz zastanawia si\u0119, czy to nie specjalny portfel na r\u00f3\u017cne wielko\u015bci monet. Wszystko mu si\u0119 myli, wi\u0119c nic dziwnego, \u017ce r\u00f3wnie\u017c \u017cona z kapeluszem. W tym momencie nawet nie zastanawiamy si\u0119, czy to rodzaj alzheimera, czy guz m\u00f3zgu – istotniejsze jest, jak dostosowa\u0107 do tego \u017cycie codzienne. Zw\u0142aszcza \u017ce P. jeszcze wyst\u0119puje i prowadzi kursy mistrzowskie. \u017byje poprzez muzyk\u0119. \u017bona wpada wi\u0119c na znakomity pomys\u0142, by ka\u017cd\u0105 czynno\u015b\u0107 \u017cyciow\u0105 skojarzy\u0107 z osobn\u0105 muzyk\u0105, osobn\u0105 piosenk\u0105. Inn\u0105 do jedzenia, inn\u0105, powiedzmy, do mycia z\u0119b\u00f3w. Lekarzowi nie pozostaje nic innego, tylko to pochwali\u0107 i zaordynowa\u0107 pacjentowi jeszcze wi\u0119cej muzyki. Jak wida\u0107, a raczej s\u0142ycha\u0107, muzyka jest dobra na wszystko.<\/p>\n

Co za\u015b do Nymana, jak za nim nie przepadam, to uwa\u017cam, \u017ce do tej akurat historii jego muzyka bardzo pasuje: frenetyczne powtarzanie prostych zwrot\u00f3w akordowych, cytaty z klasyki, g\u0142\u00f3wnie z Schumanna (w tym dok\u0142adny fragment Ich grolle nicht<\/em>). \u015apiewakom sprawnie towarzyszy\u0142a Sinfonietta Cracovia pod batut\u0105 Jurka Dyba\u0142a. A sam spektakl zosta\u0142 zrobiony \u015brodkami oszcz\u0119dnymi, ale celnymi; bohater porusza si\u0119 w\u015br\u00f3d linii poziomych i pionowych, kt\u00f3re maj\u0105 obrazowa\u0107 deformacj\u0119 jego postrzeganie \u015bwiata; w tle na ekranie pojawiaj\u0105 si\u0119 stosowne wizualizacje (scenografi\u0119 i kostiumy stworzy\u0142a Elisabeth Schiller-Witzmann, a wideo – Thadeusz Tischbein).<\/p>\n

Konieczny zapowiada, \u017ce b\u0119dzie si\u0119 stara\u0142 pokaza\u0107 t\u0119 inscenizacj\u0119 jeszcze w r\u00f3\u017cnych miejscach. I do nas te\u017c b\u0119dzie si\u0119 stara\u0142 cz\u0119sto przyje\u017cd\u017ca\u0107 w miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci czasowych, cho\u0107 trzeba przyzna\u0107, \u017ce w jego przypadku nie jest to \u0142atwe.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tomasz Konieczny w\u0142a\u015bnie po raz drugi w Krakowie brawurowo wykona\u0142 rol\u0119 Doktora P., bohatera opery Michaela Nymana The Man Who Mistook His Wife for a Hat.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7148"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7148"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7148\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7150,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7148\/revisions\/7150"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7148"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7148"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7148"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}