Wczoraj i dzi\u015b by\u0142am na fina\u0142ach XI Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego im. Witolda Lutos\u0142awskiego. Solista, kt\u00f3ry wyda\u0142 mi si\u0119 najs\u0142abszy, wygra\u0142 w\u0142a\u015bnie ten konkurs.<\/p>\n
<\/p>\n
Przyznam, \u017ce wypowiadam si\u0119 wy\u0142\u0105cznie na podstawie wyst\u0119p\u00f3w fina\u0142owych. Mo\u017ce w poprzednich etapach Haruma Sato by\u0142 genialny? Nie wiem. Pyta\u0142am znajomych, kt\u00f3rzy \u015bledzili poprzednie etapy, o og\u00f3lny poziom konkursu. Zdania by\u0142y podzielone, by\u0142y i takie, \u017ce niewysoki. W ka\u017cdym razie odpad\u0142y przed fina\u0142ami w komplecie najwi\u0119ksze ekipy: korea\u0144ska i polska. Odpad\u0142a te\u017c ca\u0142a Europa. Pozosta\u0142o dw\u00f3ch Japo\u0144czyk\u00f3w, Chi\u0144czyk i Amerykanin. Zwyci\u0119zca otrzymuje r\u00f3wnie\u017c nagrod\u0119 za najlepsze wykonanie Grave<\/em> Lutos\u0142awskiego. Z kolei Amerykanin Oliver Herbert, laureat IV nagrody, najlepiej wed\u0142ug jury wykona\u0142 Wariacj\u0119 Sacherowsk\u0105<\/em>. Za najlepsze wykonanie Sonaty g-moll<\/em> Chopina wyr\u00f3\u017cniony zosta\u0142 Francuz Antonin Musset, o co by\u0142o mu prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c nietrudno, poniewa\u017c wykona\u0142 j\u0105 jako jedyny. Wszyscy natomiast w II etapie musieli zagra\u0107 zam\u00f3wiony na t\u0119 okazj\u0119 utw\u00f3r Dariusza Przybylskiego Out<\/em> i najlepsza tu by\u0142a jedyna pozosta\u0142a Polka, Krystyna Wi\u015bniewska.<\/p>\n Ale wr\u00f3\u0107my do fina\u0142\u00f3w. Zaczn\u0119 od pochwa\u0142y w stron\u0119 Marka Mosia, kt\u00f3ry potrafi\u0142 sprawi\u0107, \u017ce orkiestra Filharmonii Narodowej (w zmniejszonym sk\u0142adzie) naprawd\u0119 \u0142adnie gra\u0142a Haydna – a musia\u0142a, tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, cztery razy wykona\u0107 Koncert C-dur<\/em>. Jak wiem z relacji, po prostu prosi\u0142 ich, \u017ceby grali cicho i delikatnie – i to by\u0142o w sam raz.<\/p>\n W\u0142a\u015bnie od Haydna w wykonaniu Sato rozpocz\u0119\u0142y si\u0119 fina\u0142y i ju\u017c po I cz\u0119\u015bci pomy\u015bla\u0142am sobie: je\u015bli taki jest poziom fina\u0142\u00f3w, to rzeczywi\u015bcie musia\u0142o by\u0107 nieweso\u0142o. Na moje ucho wiolonczelista wyra\u017anie si\u0119 z tym utworem mocowa\u0142, co skutkowa\u0142o wr\u0119cz fa\u0142szami. W Koncercie<\/em> Lutos\u0142awskiego stara\u0142 si\u0119, ale wypad\u0142 do\u015b\u0107 blado. Troch\u0119 ciekawszy by\u0142 jego rodak Michiaki Ueno, student Pietera Wispelweya, kt\u00f3ry ostatecznie otrzyma\u0142 II nagrod\u0119; by\u0142 bardziej sprawny technicznie i wr\u0119cz teatralny (do tej teatralno\u015bci nale\u017c\u0105 te\u017c fryzura z grzyw\u0105 a la pocz\u0105tkuj\u0105cy Beatlesi i gnieciony kabacik troch\u0119 chyba nawi\u0105zuj\u0105cy do ubranek Mischy Maisky’ego), ale te\u017c nie jaki\u015b rewelacyjny.<\/p>\n Dzi\u015b rozpocz\u0105\u0142 najm\u0142odszy ze wszystkich uczestnik\u00f3w, zaledwie 17-letni Chi\u0144czyk Yibai Chen (jego obecnym pedagogiem jest zwyci\u0119zca II Konkursu im. Lutos\u0142awskiego, Danjulo Ishizaki) i ujmowa\u0142 \u015bwie\u017co\u015bci\u0105 i wdzi\u0119kiem, cho\u0107 te\u017c mia\u0142 niedoci\u0105gni\u0119cia; w Haydnie zagra\u0142 d\u0142uga\u015bn\u0105, udziwnion\u0105 kadencj\u0119, a w Lutos\u0142awskim robi\u0142 jakie\u015b dziwne rubato. Otrzyma\u0142 III nagrod\u0119. Jako ostatni gra\u0142 dzi\u015b wspomniany ju\u017c Amerykanin, kt\u00f3rego wcze\u015bniej po pr\u00f3bach chwalili mi znajomi z orkiestry, zachwyceni byli r\u00f3wnie\u017c jego wspania\u0142ym instrumentem Guadagniniego. Niestety solista rozczarowa\u0142; by\u0142 jaki\u015b wycofany, introwertyczny, nawet ta pi\u0119kna wiolonczela nie brzmia\u0142a tak efektownie jak by si\u0119 mo\u017cna by\u0142o spodziewa\u0107. Mo\u017ce trema?<\/p>\n W\u0142a\u015bnie. Wiolonczela to instrument, kt\u00f3ry \u015bpiewa. A tego \u015bpiewu by\u0142o jako\u015b ma\u0142o.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wczoraj i dzi\u015b by\u0142am na fina\u0142ach XI Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Wiolonczelowego im. Witolda Lutos\u0142awskiego. Solista, kt\u00f3ry wyda\u0142 mi si\u0119 najs\u0142abszy, wygra\u0142 w\u0142a\u015bnie ten konkurs.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7151"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7151"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7151\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7157,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7151\/revisions\/7157"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7151"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7151"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7151"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}