{"id":7186,"date":"2018-02-22T16:45:16","date_gmt":"2018-02-22T15:45:16","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=7186"},"modified":"2018-02-23T09:12:47","modified_gmt":"2018-02-23T08:12:47","slug":"ze-skrzypcami-w-xx-wiek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/02\/22\/ze-skrzypcami-w-xx-wiek\/","title":{"rendered":"Ze skrzypcami w XX wiek"},"content":{"rendered":"

Trzy p\u0142yty, jedna nowo\u015b\u0107 i dwie zaleg\u0142e, kt\u00f3re mi si\u0119 ostatnio spodoba\u0142y.<\/span><\/p>\n

<\/span><\/p>\n

Naj\u015bwie\u017csza jest ta wydana przez giganta: Lisa Batiashvili, Chamber Orchestra of Europe, Yannick N\u00e9zet-S\u00e9guin, Visions of Prokofiev<\/strong>, Deutsche Grammophon 2018. Tytu\u0142 p\u0142yty kojarzy\u0107 si\u0119 mo\u017ce znawcom muzyki Prokofiewa z fortepianowymi Visions fugitives<\/em>, ale bynajmniej ich tu nie znajdziemy. S\u0105, jak \u0142atwo si\u0119 domy\u015bli\u0107, oba koncerty skrzypcowe plus ma\u0142e dodatki wzi\u0119te z balet\u00f3w (Capuletti i Montecchi<\/em> z Romea i Julii<\/em>, Walc<\/em> z Kopciuszka<\/em> pomi\u0119dzy koncertami) i opery (Marsz<\/em> z Mi\u0142o\u015bci do trzech pomara\u0144czy<\/em> na koniec), wszystkie oczywi\u015bcie z udzia\u0142em znakomitej skrzypaczki gruzi\u0144skiej (od 11 roku \u017cycia mieszkaj\u0105cej w Niemczech). To artystka bardzo wra\u017cliwa i emocjonalna i taki te\u017c jest jej Prokofiew, wspierany przez orkiestr\u0119 pod dyrekcj\u0105 kanadyjskiego gwiazdora batuty. Bezpretensjonalny, intensywny, a kiedy trzeba – \u015bpiewny i liryczny.<\/span><\/p>\n

W zesz\u0142ym roku wysz\u0142a druga p\u0142yta, o kt\u00f3rej chc\u0119 wspomnie\u0107: Mari Poll\/Mihkel Poll, Works for Violin and Piano<\/strong>, DUX 2017. Ze \u015bwietnego esto\u0144skiego rodze\u0144stwa (ka\u017cde z nich jest ju\u017c ceniona na rynku muzycznym i nagradzane) znali\u015bmy dot\u0105d pianist\u0119 Mihkela, nie tylko z solowej p\u0142yty wydanej r\u00f3wnie\u017c u DUX-a (debiutanck\u0105 za\u015b nagra\u0142 dla Ondine), ale te\u017c z wyst\u0119pu m.in. na Szalonych Dniach Muzyki, gdzie da\u0142 znakomity recital sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 z muzyki XX i XXI wieku, w kt\u00f3rej si\u0119 specjalizuje. Podobnie jego siostra. Ciekawy i zr\u00f3\u017cnicowany mamy tu zestaw: Sonat\u0119<\/em> George’a Enescu z 1926 r., folklorystyczn\u0105 i nastrojow\u0105; powojenn\u0105 Sonat\u0119<\/em> Francisa Poulenca, w kt\u00f3rej naturalna jego sk\u0142onno\u015b\u0107 do motorycznego neoklasycyzmu \u0142\u0105czy si\u0119 z akcentami patetycznymi, zupe\u0142nie odmienn\u0105, bo dodekafoniczn\u0105 Fantazj\u0119<\/em> Arnolda Schoenberga (powsta\u0142\u0105 w tym samym 1949 r.!) i dwa zgrabne utwory jednego z czo\u0142owych wsp\u00f3\u0142czesnych kompozytor\u00f3w esto\u0144skich Erkki-Svena T\u00fc\u00fcra, troch\u0119 nawi\u0105zuj\u0105ce do repetitive music<\/em>.\u00a0<\/span><\/p>\n

Wreszcie r\u00f3wnie\u017c zesz\u0142oroczna p\u0142yta dwojga m\u0142odych polskich artyst\u00f3w, do kt\u00f3rej tak\u017ce b\u0119d\u0119 z wielk\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 wraca\u0107: Anna Maria Sta\u015bkiewicz\/Bartosz Koziak, Duos for Violin & Cello<\/strong>, Sarton 2017. Przepi\u0119kna to jest muzyka i wspaniali wykonawcy. Najbardziej kocham oczywi\u015bcie Sonat\u0119<\/em> Ravela, ale okalaj\u0105ce j\u0105 dzie\u0142a\u00a0Bohuslava Martin\u016f i\u00a0Zolt\u00e1na Kod\u00e1lya s\u0105 r\u00f3wnie\u017c pi\u0119kne, intensywne i \u017carliwe. Co\u015b jest takiego w tym zestawie instrument\u00f3w, co sk\u0142ania kompozytor\u00f3w do wyra\u017cania g\u0142\u0119bokich emocji prostymi w sumie \u015brodkami. I dlatego te utwory s\u0105 tak szczeg\u00f3lne.<\/span><\/span><\/p>\n

PS. By\u0142am dzi\u015b \u015bwiadkiem mi\u0142ej uroczysto\u015bci w Ambasadzie Francji: tytu\u0142 Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres otrzyma\u0142 Janusz Marynowski, dyrektor Sinfonii Varsovii. Dlaczego – nietrudno zgadn\u0105\u0107, w ko\u0144cu sprowadzi\u0142 do Polski jeden z najciekawszych festiwali francuskich, jakim s\u0105 Szalone Dni Muzyki. A i tam, na francuskiej edycji i wszystkim pozosta\u0142ym, orkiestra jest podpor\u0105. Kawalerem orderu zosta\u0142a te\u017c wyk\u0142adowczyni z Instytutu Francuskiego i piosenkarka Justyna Bacz, a oficerem (Officier) – znakomity t\u0142umacz Jan Maria K\u0142oczowski. Gratulacje.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Trzy p\u0142yty, jedna nowo\u015b\u0107 i dwie zaleg\u0142e, kt\u00f3re mi si\u0119 ostatnio spodoba\u0142y.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7186"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7186"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7186\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7190,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7186\/revisions\/7190"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7186"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7186"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7186"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}