Na Dzie\u0144 Kobiet w Filharmonii Narodowej wyst\u0105pi\u0142y dwie wspania\u0142e artystki, Julia Fischer i Yulianna Avdeeva, i da\u0142y najlepszy chyba koncert w sezonie. W ka\u017cdym razie jeden z najlepszych.<\/p>\n
<\/p>\n
To ju\u017c kolejny koncert ich wsp\u00f3lnego tourn\u00e9e – dok\u0142adnie ten sam program gra\u0142y w Alicante, Bilbao, Baden-Baden, Zurychu, Monachium i Pradze. Jutro zagraj\u0105 go w Krakowie, a pojutrze w Brnie i na tym sko\u0144cz\u0105 ten intensywny cykl. Gdy przyjrze\u0107 si\u0119 temu programowi, mo\u017ce si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce by\u0142 robiony „pod Polsk\u0119” – Mity<\/em> Szymanowskiego wcale nie tak cz\u0119sto goszcz\u0105 w programach recitali skrzypcowych. Wspaniale, \u017ce pokaza\u0142y je w tylu miejscach. (Na swojej stronie internetowej skrzypaczka pisze o Szymanowskim, \u017ceby to przeczyta\u0107, trzeba by si\u0119 zasubskrybowa\u0107.)\u00a0Ponadto Niemka i Rosjanka w\u0142\u0105czy\u0142y do programu dzie\u0142o niemieckie i rosyjskie.<\/p>\n Wspaniale do siebie pasuj\u0105 – obie maj\u0105 ogromny temperament i przy tym szeroki zakres mo\u017cliwo\u015bci. Technika dla nich nie istnieje, mo\u017cna si\u0119 skupi\u0107 wy\u0142\u0105cznie na muzyce. Potrafi\u0105 gra\u0107 lirycznie i \u0142agodnie, jak w Sonacie A-dur<\/em> op. 100 Brahmsa, subtelnie i kapry\u015bnie, jak w cyklu Szymanowskiego, ale te\u017c drapie\u017cnie i dziko (Frajde<\/strong> powiedzia\u0142a „dwa koty” – w ko\u0144cu jedn\u0105 z nich przezywali\u015bmy tu Kocic\u0105), jak w Sonacie G-dur<\/em> op. 134 Szostakowicza. Przy tym obie s\u0105 perfekcjonistkami, ka\u017cda fraza jest wyko\u0144czona i ka\u017cda m\u00f3wi. S\u0105 te\u017c znakomicie zgrane, ka\u017cda z nich bacznie obserwuje, co gra partnerka, ale ta czujno\u015b\u0107 absolutnie nie kr\u0119puje swobody. Avdeeva, jak ju\u017c wiemy, nie jest w muzyce kameralnej typem akompaniatorki – jak trzeba, to przywali, ale tak\u017ce potrafi graj\u0105c piano przyku\u0107 bez reszty uwag\u0119 (pocz\u0105tek Szostakowicza).<\/p>\n Ogromnie si\u0119 ciesz\u0119 z ich spotkania – Fischer ma bardziej zaawansowan\u0105 karier\u0119, wi\u0119c mo\u017ce Avdeev\u0105 zauwa\u017cy przy okazji wi\u0119cej os\u00f3b. Mo\u017ce co\u015b nagraj\u0105 razem? By\u0142oby wspaniale. Fischer odwiedzi\u0142a Warszaw\u0119 po raz drugi – jako\u015b nie bardzo pami\u0119ta\u0142am i musia\u0142am a\u017c sprawdzi\u0107, ale wyst\u0105pi\u0142a w 2015 r<\/a>. zaraz przed Festiwalem Beethovenowskim, jak wida\u0107, jakie\u015b tam usterki w\u00f3wczas w jej grze dostrzeg\u0142am. Dzi\u015b – \u017cadnych. By\u0142 te\u017c bis: Scherzo F-A-E<\/em> Brahmsa. Za kilka dni b\u0119dzie mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 – Anne-Sophie Mutter zagra je z Lambertem Orkisem na recitalu w poniedzia\u0142ek w Krakowie (ICE), 14 marca we Wroc\u0142awiu (NFM), a 15 marca w Katowicach (NOSPR). W Warszawie tego recitalu nie b\u0119dzie, tylko koncert z orkiestr\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na Dzie\u0144 Kobiet w Filharmonii Narodowej wyst\u0105pi\u0142y dwie wspania\u0142e artystki, Julia Fischer i Yulianna Avdeeva, i da\u0142y najlepszy chyba koncert w sezonie. W ka\u017cdym razie jeden z najlepszych.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7225"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7225"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7225\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7226,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7225\/revisions\/7226"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7225"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7225"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7225"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}