
{"id":7245,"date":"2018-03-18T00:43:49","date_gmt":"2018-03-17T23:43:49","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=7245"},"modified":"2018-03-18T00:52:19","modified_gmt":"2018-03-17T23:52:19","slug":"nieprawdopodobna-powaga-formy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/03\/18\/nieprawdopodobna-powaga-formy\/","title":{"rendered":"Nieprawdopodobna powaga formy"},"content":{"rendered":"<p>To cecha, jak\u0105 maj\u0105 wed\u0142ug dyrektora Waldemara D\u0105browskiego posiada\u0107 dawne fortepiany z kolekcji NIFC, kt\u00f3re w ilo\u015bci ju\u017c dziesi\u0119ciu, w tym dwa pianina Pleyela, stoj\u0105 (do 8 kwietnia) na wystawie w Salach Redutowych Opery Narodowej, od dzi\u015b nosz\u0105cych oficjalnie imi\u0119 Fryderyka Chopina.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>By\u0142am nawiasem m\u00f3wi\u0105c ciekawa, jak niezawodny t\u0142umacz p. Piotr przet\u0142umaczy ten nader kwiecisty zwrot. Poradzi\u0142 sobie w ten spos\u00f3b, \u017ce go omin\u0105\u0142 &#8211; i s\u0142usznie, zw\u0142aszcza, \u017ce ze wzgl\u0119du na zbli\u017caj\u0105c\u0105 si\u0119 transmisj\u0119 telewizyjn\u0105 nale\u017ca\u0142o si\u0119 streszcza\u0107, a ka\u017cdy z przemawiaj\u0105cych przed koncertem pan\u00f3w tradycyjnie musia\u0142 roztoczy\u0107 sw\u00f3j pawi ogon. R\u00f3\u017cne inne te\u017c kwiatki pada\u0142y, jak np. o tym, \u017ce bohater wieczoru &#8211; kopia fortepianu Fryderyka Buchholtza (warszawskiego budowniczego instrument\u00f3w) zbudowana przez Paula McNulty&#8217;ego &#8211; &#8222;mo\u017ce znowu brzmie\u0107 polsko\u015bci\u0105&#8221;. O rany.<\/p>\n<p>Dla tych, kt\u00f3rym si\u0119 brzmienie owego instrumentu nie podoba, bo zbyt nik\u0142e itp., jest wyt\u0142umaczenie historyczne: ot\u00f3\u017c Chopin kiedy na nim gra\u0142, te\u017c brzmienie by\u0142o nik\u0142e, akustyka w sali \u00f3wczesnej siedziby Teatru Narodowego na Placu Krasi\u0144skich by\u0142a zdaje si\u0119 tak\u017ce kiepska, a Fryc opisa\u0142 to w li\u015bcie do Tytusa Woyciechowskiego: &#8222;&#8230;Elsner \u017ca\u0142owa\u0142, \u017ce m\u00f3j pantalion g\u0142uchy i \u017ce basowych pasa\u017cy s\u0142ycha\u0107 nie by\u0142o. (&#8230;) Mochnacki w &#8222;Kurierze Polskim&#8221;, wychwaliwszy mi\u0119 pod niebiosa, a szczeg\u00f3lniej <em>Adagio<\/em>, na ko\u0144cu radzi wi\u0119cej e n e r g i i. Domy\u015bli\u0142em si\u0119, gdzie ta energia siedzi i na drugim koncercie nie na swoim, ale na wiede\u0144skim gra\u0142em instrumencie&#8221;.\u00a0Mo\u017cna si\u0119 wi\u0119c by\u0142o wzrusza\u0107, \u017ce znowu g\u0142uchy pantalion zabrzmia\u0142 r\u00f3wno po 188 latach 17 marca w teatrze, co prawda nie w tej sali i nie w tym budynku, ale nie szkodzi.<\/p>\n<p>Zagra\u0142 na nim Krzysztof Ksi\u0105\u017cek. Najpierw jeszcze Collegium 1704 pod dyrekcj\u0105 Vaclava Luksa zagra\u0142o <em>Bitw\u0119 pod Mo\u017cajskiem<\/em> Karola Kurpi\u0144skiego &#8211; przezabawny kawa\u0142ek (o ile\u017c lepszy od Beethovenowskiego <em>Zwyci\u0119stwa Wellingtona<\/em>, ale o to doprawdy nietrudno), do kt\u00f3rego wykonania niezb\u0119dne jest poczucie humoru, a braciom Czechom chyba go nie brakowa\u0142o, cho\u0107 wol\u0119 wykonanie Orkiestry Osiemnastego Wieku. Potem wyszed\u0142 na scen\u0119 pianista i najpierw zagra\u0142 solo <em>Fug\u0119 i kod\u0119 B-dur na temat &#8222;Jeszcze Polska nie zgin\u0119\u0142a&#8221;<\/em> r\u00f3wnie\u017c Kurpi\u0144skiego (te\u017c zabawny, sympatyczny przyczynek), a potem z orkiestr\u0105 <em>Koncert f-moll<\/em> Chopina. I to by\u0142 dramat. Brak wsp\u00f3\u0142pracy a\u017c rzuca\u0142 si\u0119 w uszy &#8211; kilka razy solista rozszed\u0142 si\u0119 z orkiestr\u0105, a dok\u0142adniej tak p\u0119dzi\u0142, \u017ce muzycy nie mogli za nim nad\u0105\u017cy\u0107. S\u0142ycha\u0107 to by\u0142o w skrajnych cz\u0119\u015bciach, tylko \u015brodkowa przesz\u0142a bezbole\u015bnie. Orkiestra te\u017c nie wypad\u0142a w tym koncercie nadzwyczajnie, zw\u0142aszcza niezestrojone d\u0119te. Pianista odrobin\u0119 poprawi\u0142 wra\u017cenie bisem, pozostaj\u0105c w tonacji i wykonuj\u0105c <em>Mazurek<\/em> op. 7 nr 3.<\/p>\n<p>Ksi\u0105\u017cek nagra\u0142 ju\u017c na tym instrumencie p\u0142yt\u0119 dla NIFC z owym utworkiem Kurpi\u0144skiego, <em>Koncertem f-moll<\/em> w wersji solowej, <em>Ballad\u0105 F-dur<\/em>, wszystkimi czterema <em>Mazurkami<\/em> op. 7 i <em>Nokturnem fis-moll<\/em>. Nie mia\u0142am jeszcze kiedy jej przes\u0142ucha\u0107, ale po dzisiejszym koncercie specjalnie mi si\u0119 nie spieszy. Jako\u015b nie mog\u0119 si\u0119 na razie do tego pianisty przekona\u0107. Mo\u017ce na recitalu za tydzie\u0144 b\u0119dzie lepiej.<\/p>\n<p>PS. Par\u0119 dni temu odby\u0142a si\u0119 w Muzeum Chopina konferencja prasowa przed wy\u017cej opisanym wydarzeniem, na kt\u00f3rej obecny by\u0142 minister kultury oraz prezes TVP. Uwag\u0119 ze strony dyrekcji NIFC, \u017ce transmisja tego koncertu na jednej z g\u0142\u00f3wnych anten b\u0119dzie dla TVP rewolucj\u0105, pan minister skomentowa\u0142 w ten spos\u00f3b, \u017ce zapewne czeka nas potem kolejna rewolucja: Zenek Martyniuk zagra w telewizji na fortepianie Buchholtza. He, he. Wpadamy ju\u017c chwilami w takie opary absurdu, \u017ce kto wie&#8230;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>To cecha, jak\u0105 maj\u0105 wed\u0142ug dyrektora Waldemara D\u0105browskiego posiada\u0107 dawne fortepiany z kolekcji NIFC, kt\u00f3re w ilo\u015bci ju\u017c dziesi\u0119ciu, w tym dwa pianina Pleyela, stoj\u0105 (do 8 kwietnia) na wystawie w Salach Redutowych Opery Narodowej, od dzi\u015b nosz\u0105cych oficjalnie imi\u0119 Fryderyka Chopina.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7245"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7245"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7245\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7251,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7245\/revisions\/7251"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7245"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7245"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7245"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}