{"id":7277,"date":"2018-03-26T00:32:01","date_gmt":"2018-03-25T22:32:01","guid":{"rendered":"http:\/\/szwarcman.blog.polityka.pl\/?p=7277"},"modified":"2018-03-26T00:32:01","modified_gmt":"2018-03-25T22:32:01","slug":"niemcy-graja-francuzow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/2018\/03\/26\/niemcy-graja-francuzow\/","title":{"rendered":"Niemcy graj\u0105 Francuz\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Cz\u0119sto naszym orkiestrom, kiedy wyje\u017cd\u017caj\u0105 na wyst\u0119py zagraniczne, patrzy si\u0119 na r\u0119ce, czy aby umie\u015bci\u0142a co\u015b polskiego w repertuarze. A tu prosz\u0119: zesp\u00f3\u0142 wype\u0142nia ca\u0142y sw\u00f3j koncert muzyk\u0105 z kraju s\u0105siedzkiego…<\/p>\n

<\/p>\n

Junge Deutsche Philharmonie z Frankfurtu nad Menem to orkiestra m\u0142odzie\u017cowa z tradycjami – za\u0142o\u017cono j\u0105 w 1974 r. Pami\u0119tam \u017cywio\u0142owy wyst\u0119p zespo\u0142u na Warszawskiej Jesieni w 1984 r. pod batut\u0105 Heinza Holligera z muzyk\u0105 Witolda\u00a0<\/span>Lutos\u0142awskiego (Novelette<\/em>, \u0141a\u0144cuch I<\/em>). Oczywi\u015bcie to nie ta sama orkiestra – ci, co w\u00f3wczas grali, dawno ju\u017c s\u0105 w r\u00f3\u017cnych innych orkiestrach (niekt\u00f3rzy nawet by\u0107 mo\u017ce szykuj\u0105 si\u0119 do emerytury) lub profesoruj\u0105 na uczelniach. Tu si\u0119 gra od 18 do 28 roku \u017cycia. Ale klasa i legenda pozostaje.<\/p>\n

Orkiestr\u0105 kierowa\u0142 dzi\u015b David Afkham, m\u0142ody dyrygencki gwiazdor o korzeniach niemiecko-perskich. Obecnie stoi na czele Narodowej Orkiestry Hiszpanii; jego brat Micha, altowiolista, jest z kolei cz\u0142onkiem Filharmonik\u00f3w Berli\u0144skich, a to jeszcze nie wszyscy cz\u0142onkowie tej zdolnej rodziny<\/a>.<\/p>\n

Jedn\u0105 z rzeczy wyr\u00f3\u017cniaj\u0105cych t\u0119 w\u0142a\u015bnie m\u0142odzie\u017c\u00f3wk\u0119 jest cz\u0119ste wykonywanie muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej i wsp\u00f3\u0142praca z kompozytorami. Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 wype\u0142ni\u0142y utwory nie ca\u0142kiem wsp\u00f3\u0142czesne, lecz z XX w. Les Offrandes oubli\u00e9es <\/i>Oliviera Messiaena to wczesny jego utw\u00f3r, z 1930 r., praktycznie pierwsze jego dzie\u0142o orkiestrowe. Z kolei Tout le monde lointain<\/em>… Henriego Dutilleux na wiolonczel\u0119 i orkiestr\u0119 zosta\u0142o skomponowane w 1969 r. dla M\u015bcis\u0142awa Rostropowicza, kt\u00f3ry swego czasu nagra\u0142 je na p\u0142yt\u0119 razem z Koncertem wiolonczelowym<\/em> Lutos\u0142awskiego. Dzi\u015b parti\u0119 solow\u0105 gra\u0142 Steven Isserlis, wiolonczelista natchniony. To pi\u0119kny, uduchowiony utw\u00f3r; kompozytor deklarowa\u0142 jego zwi\u0105zek ze \u015bwiatem poetyckim Baudelaire’a (st\u0105d te\u017c tytu\u0142), ale nie nale\u017cy tu dopatrywa\u0107 si\u0119 jakiego\u015b programu. Polecieli\u015bmy z Isserlisem gdzie\u015b daleko. Bisy da\u0142 dwa: pierwszym by\u0142a katalo\u0144ska Pie\u015b\u0144 ptak\u00f3w<\/em>, ulubiona przez Pabla Casalsa; co do drugiego, kr\u00f3tkiego i \u017cartobliwego, nie mam poj\u0119cia, co by to mog\u0142o by\u0107.<\/p>\n

Je\u017celi w orkiestrze w tych dw\u00f3ch utworach brak\u0142o mo\u017ce francuskiej subtelno\u015bci i wyrafinowania, to wszystko zosta\u0142o odrobione w drugiej cz\u0119\u015bci w brawurowym wykonaniu Symfonii fantastyczne<\/em>j Berlioza. Tak barwnie i z fantazj\u0105 zinstrumentowany utw\u00f3r to gratka dla m\u0142odych muzyk\u00f3w. No i si\u0119 wy\u017cyli – entuzjazm po zako\u0144czeniu by\u0142 zas\u0142u\u017cony. Na bis jeszcze by\u0142\u00a0Jan\u00e1\u010dek, ale co – nie dos\u0142ysza\u0142am (mo\u017ce kto\u015b z blogownictwa us\u0142ysza\u0142?).<\/p>\n

No i na tym ko\u0144cz\u0119 sw\u00f3j udzia\u0142 w tegorocznym Festiwalu Beethovenowskim. Paru koncert\u00f3w mi \u017cal, ale trudno, nie da si\u0119 rozdwoi\u0107. Jad\u0119 wi\u0119c do Krakowa na dwa dni, a potem do Gda\u0144ska.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Cz\u0119sto naszym orkiestrom, kiedy wyje\u017cd\u017caj\u0105 na wyst\u0119py zagraniczne, patrzy si\u0119 na r\u0119ce, czy aby umie\u015bci\u0142a co\u015b polskiego w repertuarze. A tu prosz\u0119: zesp\u00f3\u0142 wype\u0142nia ca\u0142y sw\u00f3j koncert muzyk\u0105 z kraju s\u0105siedzkiego…<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7277"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7277"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7277\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7278,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7277\/revisions\/7278"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7277"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7277"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7277"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}