Wczoraj na Actus Humanus dwa koncerty wokalne. Oba z muzyk\u0105 religijn\u0105, ale odmienne od siebie pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem.<\/p>\n
<\/p>\n
Po po\u0142udniu w Ratuszu Staromiejskim w cyklu polskich wykonawc\u00f3w wyst\u0105pi\u0142 Octava Ensemble kierowany przez Zygmunta Magier\u0119 (kt\u00f3ry \u015bpiewa\u0142 te\u017c partie altowe). Ca\u0142y koncert po\u015bwi\u0119cony by\u0142 tw\u00f3rczo\u015bci Bart\u0142omieja P\u0119kiela; przedstawione by\u0142y dzie\u0142a zar\u00f3wno z tych pisanych w stile antico<\/em> (Missa Paschalis<\/em>, Missa Pulcherrima<\/em>), jak stile moderna<\/em> (Dulcis amor Jesu<\/em>, Audite mortales<\/em>). Dla \u017cyciorysu tego kompozytora charakterystyczne jest, \u017ce wbrew pozorom te ostatnie, w stylu Carissimiego czy Monteverdiego, s\u0105 wcze\u015bniejsze, a msze – p\u00f3\u017aniejsze, co bierze si\u0119 st\u0105d, \u017ce najpierw by\u0142 on kapelmistrzem u awangardowego wr\u0119cz W\u0142adys\u0142awa IV (przypomnijmy, \u017ce to ten kr\u00f3l by\u0142 inicjatorem pierwszej opery w Polsce, a jednej z pierwszych na \u015bwiecie), a p\u00f3\u017aniej, po potopie szwedzkim – przy konserwatywnej katedrze wawelskiej. Zreszt\u0105 w tej epoce oba style koegzystowa\u0142y. P\u0119kiel w ka\u017cdym z nich potrafi\u0142 osi\u0105gn\u0105\u0107 mistrzostwo.<\/p>\n Octava Ensemble \u015bpiewa\u0142 msze z towarzyszeniem pozytywu, a pozosta\u0142e – tak\u017ce z gamb\u0105 (Dulcis amor Jesu<\/em>) lub trzema gambami (Audite mortales<\/em>). Zalety tego \u015bpiewu to czysto\u015b\u0107 intonacji, wady – pewna sztywno\u015b\u0107. Zbyt ma\u0142o by\u0142o emocji w tak \u017carliwych wr\u0119cz utworach. Pod koniec tak\u017ce szef zacz\u0105\u0142 mie\u0107 problemy g\u0142osowe, wynikaj\u0105ce chyba z przezi\u0119bienia. Nale\u017cy te\u017c wzi\u0105\u0107 poprawk\u0119 na warunki: sala Ratusza \u015brednio odpowiada tej muzyce. Octava Ensemble nagra\u0142 trzyp\u0142ytowy album z dzie\u0142ami wszystkimi P\u0119kiela (wydany w\u0142a\u015bnie <\/span>przez DUX); tam to zapewne brzmi lepiej, przes\u0142ucham po powrocie.<\/p>\n Wieczorem – niezawodny Ensemble Organum z programem Adoratio Sanctae Crucis<\/em> po\u015bwi\u0119conym chora\u0142owi benewenty\u0144skiemu, stworzonemu przez Longobard\u00f3w. Marcel P\u00e9r\u00e8s przygotowuj\u0105c ten program pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 r\u0119kopisami z biblioteki kapitulnej w Benewencie. Ciekawe, \u017ce Longobardzi, wywodz\u0105cy si\u0119 przecie\u017c ze Skandynawii, odprawiali liturgi\u0119 zar\u00f3wno po \u0142acinie, jak i po grecku (co pasowa\u0142o do ko\u015bcio\u0142a \u015bw. Bart\u0142omieja, kt\u00f3ry pe\u0142ni dzi\u015b funkcj\u0119 ko\u015bcio\u0142a grekokatolickiego). S\u0142uchaj\u0105c greckiego \u015bpiewu wci\u0105\u017c wspomina\u0142am nieod\u017ca\u0142owanego Lycourgosa Angelopoulosa, kt\u00f3ry swego czasu da\u0142 tyle temu zespo\u0142owi. Teraz „greck\u0105 stron\u0119” przej\u0105\u0142 Fr\u00e9d\u00e9<\/span>ric Tavernier-Vellas, dawny wsp\u00f3\u0142pracownik Angelopoulosa (P\u00e9r\u00e8s<\/span>a zreszt\u0105 te\u017c), odznaczaj\u0105cy si\u0119 mocnym g\u0142osem. Ca\u0142a zreszt\u0105 pi\u0105tka \u015bpiewak\u00f3w (licz\u0105c szefa), kt\u00f3rzy wyst\u0105pili wczoraj, to weterani zespo\u0142u; ka\u017cdy zreszt\u0105 prowadzi te\u017c w\u0142asn\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 i w\u0142asne formacje. Ich mistrzostwo polega na absolutnej naturalno\u015bci, nie na pi\u0119knie g\u0142os\u00f3w; ich pi\u0119kno jest chropawe jak mur \u015bredniowiecznej katedry. Przemieszczali si\u0119 po ko\u015bciele procesyjnie, \u015bpiewali w ustawieniu na wprost do siebie, a podczas cz\u0119\u015bci Sanctus<\/em> wr\u0119cz ty\u0142em do publiczno\u015bci, zwracaj\u0105c si\u0119 w stron\u0119 o\u0142tarza – obecnie carskich wr\u00f3t i wisz\u0105cego nad nimi krucyfiksu. Wszystko to razem stworzy\u0142o atmosfer\u0119 niepowtarzalnego misterium, po kt\u00f3rym mo\u017cna by\u0142o tylko da\u0107 owacj\u0119 na stoj\u0105co.<\/p>\n Ten repertuar Ensemble Organum nagrywa\u0142 bardzo dawno, w 1993 r. Z Angelopoulosem oczywi\u015bcie; wczoraj z tamtego sk\u0142adu poza szefem by\u0142 jeszcze Antoine Sicot.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wczoraj na Actus Humanus dwa koncerty wokalne. Oba z muzyk\u0105 religijn\u0105, ale odmienne od siebie pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7295"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7295"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7295\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7297,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7295\/revisions\/7297"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7295"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7295"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/szwarcman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7295"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}